Μαρία Κάλλας: Η ντίβα με την απλή καρδιά περνά σαν σήμερα στην αιωνιότητα

Μαρία Κάλλας: Η ντίβα με την απλή καρδιά περνά σαν σήμερα στην αιωνιότητα

Σαρανταπέντε χρόνια, συμπληρώνονται σήμερα από το θάνατο της Μαρίας Κάλλας

Ο Φράνκο Τζεφιρέλι έλεγε πως υπάρχει προ και μετά Κάλλας εποχή. Ο Μπεν Στάιν την αποκαλούσε “καθαρό ηλεκτρισμό”. Για τη γυναίκα που άκουγε στο όνομα Άννα Μαρία Καλογεροπούλου (αργότερα Μαρία Κάλλας), είναι σχεδόν όλα γνωστά. Στεκόμαστε στα πιο σημαντικά που την αφορούν. 

Η Μαρία Κάλλας, υπήρξε η μεγαλύτερη λυρική καλλιτέχνις του 20ου αιώνα, και, το όνομά της έχει ταξιδέψει στα πέρατα της γης. Το παράδοξο δε, είναι πως σε όλη της τη ζωή, η Μαρία είχε πάντα το ίδιο βαθύ, βασανιστικό αίσθημα: διχαζόταν ανάμεσα στη γυναίκα και στην καλλιτέχνιδα.

Όπως αποκαλύπτει η συνέντευξή της στο γνωστό δημοσιογράφο Ντέιβιντ Φρόστ, λόγια της οποίας έχουν μείνει στην ιστορία, η ίδια αναφέρει χαρακτηριστικά “Συνολικά, υπάρχουν δύο άνθρωποι μέσα μου. Θα ήθελα να είμαι η Μαρία… αλλά πρέπει να ανταπεξέλθω στο όνομα της Κάλλας. Έτσι, παλεύω και με τις δύο, όσο περισσότερο μπορώ”.

Ενώ, όσον αφορά στο πώς ονειρευόταν τη ζωή της, η ίδια έχει δηλώσει “Θα προτιμούσα να έχω μια ευτυχισμένη οικογένεια και να έχω παιδιά, πιστεύω ότι αυτός είναι ο κύριος προορισμός μιας γυναίκας. Αλλά, το πεπρωμένο μου ήταν να έχω μια τέτοια καριέρα. Δεν μπόρεσα να ξεφύγω και με πίεζαν να ακολουθήσω αυτή την καριέρα αρκετά συχνά. Στην αρχή με πίεζε η μητέρα μου, μετά ο σύζυγός μου. Θα τα εγκατέλειπα όλα με ευχαρίστηση, αλλά το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο… Δεν μπορείς να ξεφύγεις”.

Τα παιδικά χρόνια

Η Κάλλας μεγάλωσε σε μια οικογένεια, όπου ο πατέρας της ήταν απών, ενώ η μητέρα της, μια γυναίκα χωρίς ιδιαίτερη ικανότητα στο να προσφέρει στοργή, “δεν την άφησε ποτέ να παίξει σαν παιδί της ηλικίας της”, όπως χαρακτηριστικά έχει αναφέρει η ίδια σε μεταγενέστερη συνέντευξή της. Ακόμα, σύμφωνα με την ίδια, την εποχή της Κατοχής, η μητέρα της ανάγκαζε την ίδια να τραγουδά με αποτέλεσμα οι φιλόμουσοι Ιταλοί και Γερμανοί να τους προσφέρουν τρόφιμα, -λόγος για τον οποίο είχε κατηγορηθεί ως προδότρια.

“Κάθε θρίαμβο τον έχω πληρώσει με το αίμα μου”

Η Μαρία Κάλλας ερμήνευσε στη Σκάλα του Μιλάνου για πρώτη φορά το 1950, όταν την τελευταία στιγμή της ζητήθηκε να αντικαταστήσει τη σοπράνο Ρενάτα Τεμπάλντι στην “Αΐντα” του Βέρντι. Τον επόμενο χρόνο, η Κάλλας προσκλήθηκε και πάλι από το θέατρο του Μιλάνου, για τον “Σικελικό Εσπερινό” του Βέρντι, και η ερμηνεία της ήταν θριαμβευτική. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’50, η σοπράνο ήταν το αληθινό στολίδι της Σκάλας του Μιλάνου, ενός υψηλού κύρους και απαιτητικού ευρωπαϊκού θεσμού.

Η γνωριμία της με τον Ωνάση

Οι απόψεις για τη σχέση τους είναι αντικρουόμενες. Ωστόσο, στη συνέντευξη που προβλήθηκε το 1970, -7 χρόνια πριν πεθάνει η Κάλλας, η ίδια για πρώτη φορά μίλησε με εξομολογητική διάθεση για πολλά δικά της πράγματα και για τη φιλία της με τον Ωνάση. Μια ώριμη, ζεστή φιλία, που έλεγε πως είχε αντικαταστήσει έναν αποτυχημένο έρωτα. “Στοιχηματίζω ότι θα αναρωτιέστε, εάν εγώ θα χρειαζόμουν τη φιλία του. Η απάντηση είναι ναι, υποθέτω πως ναι”, δήλωσε σε άλλη συνέντευξη.

Το τέλος

Κλείνοντας έναν κύκλο λαμπρής καριέρας, ακόμη και τότε -στη χειρότερη στιγμή της, πληγωμένη από έναν άντρα χωρίς την οικογένεια που πάντοτε ήθελε, εξασθενιμένη, ραγισμένη, ταπεινωμένη από τη φωνή της που την εγκατέλειπε και το κορμί της που την πρόδιδε, η Κάλλας ήξερε πάντα που ανήκει: στο κοινό της, αλλά και στη μεγάλη τέχνη που την είχε αγκαλιάσει και θα την αγκάλιαζε τότε και για πάντα!

Της Χριστίνας Μανδρώνη