Για τον Μήτσο…


Πρώτη Δημοσίευση: 25/06/2019 09:42 - Τελευταία Ενημέρωση: 25/06/2019 09:42
Από όσο θυμάμαι (και ευτυχώς θυμάμαι ακόμη καλά!), είχα διαπιστώσει ότι οι δυο τους αποτελούσαν διαμάντια απαράμιλλης ηθικής λάμψης στον όχι και τόσο καθαρό χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου: Μιχάλης Κρητικόπουλος – Δημήτρης Μαυρίκης. Και οι δύο φίλοι μου, και οι δύο μακράν κάθε ίχνους διαφθοράς, για την ακρίβεια πολέμιοι αυτής της μάστιγας που κοντεύει να καταστρέψει το ποδόσφαιρο. Όταν ο Κρητικόπουλος, νέος, ταλαντούχος, ελεύθερος και ομορφόπαιδο πήγε στον Εθνικό, έλαβε πρόσκληση από το μεγιστάνα Καρέλλα που τον ήθελε στην παρέα του για μόνιμες νυχτερινές διασκεδάσεις! Ο παίκτης αρνήθηκε στέλνοντας μήνυμα στο αφεντικό ότι σκοπεύει να παίξει μπάλα και να κάνει οικογένεια. Και ότι δεν τον ενδιέφεραν τα ξενύχτια και οι διασκεδάσεις. Άντεξε ως το τέλος της καριέρας του, παραμένοντας ένας απλός, ήρεμος οικογενειάρχης ως τον ξαφνικό του θάνατο σε αγώνα παλαιμάχων σε κυκλαδονήσι, όπου τον πρόδωσε η καρδιά του.
Ο Μαυρίκης, επί δεκαπέντε χρόνια, ήταν ό,τι σημαντικότερο διέθετε ο Πανιώνιος. Πιστός στην ομάδα του και στη δουλειά του σε βαθμό βλακείας, αφού ποτέ δε ζήτησε αύξηση μισθού, ούτε καν μεταγραφή, μήπως και κερδίσει μερικά χρήματα «για τα γεράματά του», στην 15ετή καριέρα του στην ίδια ομάδα! Και όταν ένας σπουδαίος (αλλά πονηρούλης) Βούλγαρος μπαλαντέρ που είχε φτάσει με συστάσεις στη Νέα Σμύρνη (ονόματι Μπαρζόφ), θέλησε να ηγηθεί κάποιων ύποπτων  ενεργειών που θα έφερναν παράνομο χρήμα σε αγώνα εκτός έδρας, ο Μαυρίκης –ως αρχηγός- το έμαθε και ζήτησε με συνοπτικές διαδικασίες από τη διοίκηση την απομάκρυνσή του.
Ο Μήτσος Μαυρίκης, που με τιμούσε με τη φιλία του (όπως και ο Κρητικόπουλος), από τα νεανικά του χρόνια, «έφυγε» την περασμένη Τετάρτη  για τη χώρα των μακάρων, ταλαιπωρημένος από φτώχεια (μέχρι πρότινος δούλευε στο χωράφι, στον κάμπο του Μελιγαλά) και την αρρώστια που δεν κατάφερε να δαμάσει. Κέρδος του η αγάπη του κόσμου του Πανιωνίου, της ποδοσφαιρικής Μεσσηνίας, αλλά και πλήθους δημοσιογράφων, οι οποίοι -όταν ένα φεγγάρι βρέθηκε στην εθνική προπονητής ο Χρήστος Αρχοντίδης- ζητούσαν με επιμονή να τον φωνάξει, έστω, για μία και μόνη φορά και να τον τιμήσει δίνοντάς του φανέλα με το εθνόσημο, χωρίς αποτέλεσμα. Ψάχνοντας το θέμα, είχε φτάσει στ’ αυτιά μου αντίδραση μελών του Δ.Σ. της ΕΠΟ (αυτής της μόνιμης φατρίας που καταστρέφει διαχρονικά το ποδόσφαιρο στον τόπο), οι οποίοι σνόμπαραν για τα καλά το δίκαιο αίτημα λέγοντας: «Μα ποιος είναι ο Μαυρίκης;»
Πράγματι δεν ήταν ποδοσφαιριστής κάποιας ομάδας από αυτές που εντελώς γελοία θεωρούμε «μεγάλες», μολονότι τίμησε πρωτάθλημα και κύπελλο με 358 συμμετοχές. Κάποιος παράγων της ΕΠΟ πρέπει σήμερα κιόλας να ζητήσει συγγνώμη. Την αξίζει, άλλωστε, ένας υπέροχος αθλητής που έδωσε μέρος της ψυχής του στα γήπεδα και τίμησε όσο ελάχιστοι το ψωμί που του πρόσφερε ο σύλλογός του. 
 
*Να καταθέσω ακόμη κάτι που δεν μπόρεσα να ξεχάσω ποτέ. Συνέβη σε αγώνα Πανιωνίου – Παναθηναϊκού (τότε που ο Βαρδινογιάννης ήθελε να ελέγχει τα πάντα), Διαιτητής από τη Μεσσηνία, διεθνής. Ο τελευταίος αδικούσε φανερά τον Πανιώνιο, επειδή οι παίκτες του έπαιζαν καταπληκτικά. Τότε, ο Μαυρίκης πλησίασε τον διαιτητή και του είπε: «Ρε πατριώτη, γιατί μας αδικείς;» Αυτό ήταν. Ο άθλιος εκείνο το απόγευμα ρέφερι χωρίς δεύτερη σκέψη απέβαλε το μαχητή. Εκείνη τη στιγμή ένας φωτορεπόρτερ έπιασε τον Μήτσο να έχει βάλει τα κλάματα. Ποιος ήταν ο διαιτητής αυτός; Δε χρειάζεται να αναφέρω. Εκείνος ξέρει!

Γιώργος Αρκουλής
 
Φωτογραφία: 
Ετικέτες Στηλών: 



Προσθήκη νέου σχολίου