Απεργίες ΑΔΕΔΥ: απεργίες χωρίς απεργούς


Πρώτη Δημοσίευση: 07/10/2019 18:50 - Τελευταία Ενημέρωση: 07/10/2019 18:50
Μεταξύ των πρώτων «κατορθωμάτων» του ΠΑΣΟΚ ήταν και ο νόμος 1264/1982 «Για τον εκδημοκρατισμό του συνδικαλιστικού κινήματος». Σύμφωνα με το νόμο αυτό, για να ληφθεί απόφαση, κατά τις γενικές συνελεύσεις, χρειαζόταν η παρουσία τουλάχιστον του 1/3 των οικονομικά τακτοποιημένων μελών. Αν δεν υπήρχε απαρτία κατά την πρώτη συζήτηση, γινόταν νέα συνέλευση, στην οποία ήταν απαραίτητη η παρουσία τουλάχιστον του 1/4 των οικονομικά τακτοποιημένων μελών. Εάν δεν υπήρχε απαρτία κατά τη δεύτερη συνέλευση, γινόταν τρίτη, κατά την οποία ήταν αρκετή η παρουσία του 1/5 των οικονομικά τακτοποιημένων μελών.
Έτσι, τελικά, μια χούφτα εργαζομένων, δηλαδή μια μικρή και ασήμαντη μειοψηφία, συνήθως εγκάθετων συνδικαλιστών, αποφάσιζε την κήρυξη της απεργίας.
Δηλαδή, στην Ελλάδα επικρατούσε μια παράλογη και σχιζοφρενική κατάσταση όσον αφορά στην κήρυξη της απεργίας. Μια χούφτα κομματικών εγκάθετων μπορούσε να κηρύξει απεργία, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τους άλλους εργαζομένους, που, συνήθως, αποτελούσαν τη συντριπτική πλειοψηφία.
Το πιο τραγικό είναι ότι κάποιοι συνδικαλιστές, ίσως και κάποιοι εργαζόμενοι συνεχίζουν να θεωρούν «ορθόν και δίκαιον» να κηρύσσεται η απεργία από μια χούφτα εργαζομένους. Ακόμα πιο τραγικό είναι ότι αυτοί οι συνδικαλιστές και οι εργαζόμενοι να αυτοχαρακτηρίζονται και να θεωρούνται από κάποιες κομματικές/πολιτικές δυνάμεις ως προοδευτικοί!!!
Δεν είναι, λοιπόν, περίεργο που είχαμε τις περισσότερες απεργίες στον κόσμο (στον δημόσιο τομέα). Επίσης, δεν είναι περίεργο που κατέρρευσαν όλες οι Δημόσιες Επιχειρήσεις και Οργανισμοί (ΔΕΚΟ), αλλά και έκλεισαν αρκετές ιδιωτικές επιχειρήσεις.
Αλήθεια, εμείς οι Έλληνες πολίτες θέλουμε μια μικρή μειοψηφία να κηρύττει απεργία, αγνοώντας τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων; Νομίζω ότι κανένας δημοκράτης δε θέλει αυτή τη νόθα και αντιδημοκρατική κατάσταση. Τη θέλουν μόνο οι συνδικαλιστοπατέρες, οι επαγγελματίες του κόμματος, για να υπηρετούν τους δικούς τους σκοπούς και όχι τα συμφέροντα των εργαζομένων.
Αυτή η νόθα, παράλογη και αντιδημοκρατική κατάσταση έπρεπε να αλλάξει. Δυστυχώς, όπως σε πλείστα όσα, έπρεπε να έρθουν οι δανειστές για να μας υποχρεώσουν να κάνουμε τις απαραίτητες αλλαγές.
Κι όμως, κάποιοι συνεχίζουν να αντιδρούν στην αλλαγή αυτής της κατάστασης. Εκτός από τους συνδικαλιστές, αντιδρούν και τα αριστερά κόμματα. Γιατί άραγε; Μήπως τα αριστερά κόμματα θέλουν την κυριαρχία της μειοψηφίας επί της πλειοψηφίας; Αυτό είναι αριστερά; Αυτό θεωρείται δημοκρατική κατάκτηση;
Είναι καιρός κάποιοι εργαζόμενοι να βγάλουν τις κομματικές παρωπίδες. Να αφήσουν κατά μέρος αυτές τις αντιδημοκρατικές συμπεριφορές. Να δεχτούν και να υπερασπιστούν το ορθόν και το δίκαιον. Τα αυτονόητα.
Ίσως οι εργαζόμενοι θα έπρεπε να πρωτοστατήσουν, ώστε να αλλάξει η νόθα και παράλογη κατάσταση για την κήρυξη της απεργίας. Δηλαδή, η απεργία να αποφασίζεται από την πραγματική πλειοψηφία των εργαζομένων, γιατί η αρχή της πλειοψηφίας είναι θεμελιώδης και αδιαπραγμάτευτη αρχή της δημοκρατίας.  
Οι δανειστές μας πίεζαν για να αλλάξει ο περίφημος συνδικαλιστικός νόμος 1264/1982. Ένας νόμος που δεν υπήρχε πουθενά στον κόσμο. Ένας νόμος που εξέθρεψε έναν στυγνό, κομματικό, αντικοινωνικό συνδικαλισμό. Έναν κρατικοδίαιτο συνδικαλισμό του δημόσιου τομέα, που κάθε λίγο βίαζε την ατομική και συλλογική ζωή μας. Ο νόμος άλλαξε.
Οι αλλαγές αφορούσαν, κυρίως, την αλλαγή στον τρόπο λήψης απόφασης για την κήρυξη απεργίας. Οι αποφάσεις πλέον για απεργία θα πρέπει να λαμβάνονται με απόλυτη πλειοψηφία (50% + 1) των μελών του Σωματείου. Υπάρχει πιο δημοκρατικό; Ασφαλώς όχι. Κι όμως, οι επαγγελματίες συνδικαλιστές, συνεπικουρούμενοι και από κόμματα και ομαδούλες ολοκληρωτικής νοοτροπίας, αρνούνταν το αυτονόητο. Δηλαδή, αρνούνταν οι απεργίες να κηρύσσονται με απόλυτη πλειοψηφία.
Οι κεντροδεξιές κυβερνήσεις δεν μπόρεσαν να αλλάξουν αυτές τις διατάξεις, λόγω των αντιδράσεων της αριστεράς, και όχι γιατί δεν ήθελαν. Οι πιέσεις των δανειστών συνεχίστηκαν και στην κυβέρνηση της αριστεράς. Ήταν αμφίβολο αν μια αριστερή κυβέρνηση μπορούσε να πράξει το αυτονόητο, δηλαδή να πάει κόντρα στην τυραννία της μειοψηφίας. Κι όμως, συνέβη. Και αυτό αποτελεί μια θετική έκπληξη. Ίσως η αριστερά υπέκυψε στην πίεση των δανειστών για να παραμείνει περισσότερο στην εξουσία, αλλά αυτό δεν έχει σημασία.
Με την άνοδο της Νέας Δημοκρατίας στην εξουσία, η συνδικαλιστική κρατικοδίαιτη νομενκλατούρα της ΑΔΕΔΥ θυμήθηκε την παλιά της νοοτροπία. Κάθε λίγο και για «ασήμαντον αφορμήν» κηρύττει απεργία. Ίσως, γιατί η χρεοκοπία της χώρας δεν την άγγιξε. Αλλά οι εργαζόμενοι έπαθαν και έμαθαν. Έτσι, οι πρόσφατες απεργίες της ΑΔΕΔΥ ήταν απεργίες χωρίς απεργούς. Ευτυχώς.
 
Κάθε Κυριακή με Θάρρος
Γράφει ο Παύλος Μάραντος*
 
 
*Ο Παύλος Μάραντος είναι Έλληνας και Ευρωπαίος πολίτης.
[email protected]
 
Φωτογραφία: 
Ετικέτες Στηλών: 



Προσθήκη νέου σχολίου