Η κατάρρευση των κινημάτων σημαίνει ανάγκη για συναίνεση


Πρώτη Δημοσίευση: 29/10/2019 11:53 - Τελευταία Ενημέρωση: 29/10/2019 11:53
Κάθε Κυριακή με Θάρρος

Γράφει ο Παύλος Μάραντος*
 
 
Τα περίφημα κινήματα, αριστερής κοπής και υφής, σιγά σιγά εξαφανίστηκαν. Καιρός ήταν. Βέβαια, έχουν παραμείνει κάποια «κινήματα», τύπου Ρουβίκωνα. Βλέπετε και οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους. Έτσι, κάποιοι ακραίοι τύποι, που έχουν μπερδέψει τον ακτιβισμό με τον τραμπουκισμό, νομίζουν ότι αποτελούν «κίνημα».
Είναι κάποιοι τύποι, μηδέποτε εργασθέντες, που έχουν ως επάγγελμα τη διαμαρτυρία, τις συγκεντρώσεις, τις πορείες και τις επιθέσεις σε ιδιωτικούς και δημόσιους χώρους.
Οι επαγγελματίες κινηματίες γνώριζαν μια χαρά το επάγγελμα του κινηματία. Είχαν εξειδίκευση στα κινήματα. Εύρισκαν εργασία. Κάποιοι εύρισκαν και ένα στόχο στη ζωή τους.
Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση έχασαν τη δουλειά τους. Πέρασαν στο ταμείο ανεργίας. Πέρασαν στα αζήτητα. Η αλλαγή στην πολιτική φέρνει τα πάνω κάτω. Η πραγματικότητα είναι αδυσώπητη.
Ένα τμήμα των κινηματιών, εθισμένο στη διαμαρτυρία, νόμιζε ότι η διακυβέρνηση της χώρας είναι πορεία και διαμαρτυρία. Τζερτζελές και χαβαλές. Αλλά η πραγματικότητα τους διέψευσε.
Ένα άλλο τμήμα από τους κινηματίες αποχώρησε απογοητευμένο από την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν οι αιθεροβάμονες που (κακώς) νόμιζαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα φέρει την αλλαγή. Ήλπιζαν, αλλά διαψεύστηκαν. Και η διάψευση από την πολιτική οδηγεί αναπόφευκτα είτε στην πολιτική απάθεια είτε στην πολιτική απέχθεια.
Αλήθεια, τι περίμεναν από την αριστερά οι κινηματίες; Η προσαρμογή στην πραγματικότητα δεν αποτελεί ντροπή αλλά είναι πολιτική αρετή. Από αυτή την άποψη, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση, δεν μπορούσε παρά να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα. Όμως, το πρόβλημα δεν είναι η προσαρμογή, αλλά τα πολλά ψέματα. Αυτό δεν μπορούν να χωνέψουν οι πολίτες. Τα πολλά, τα ατελείωτα ψέματα του ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτά, κυρίως, τιμωρήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ.
Κάποιοι πολίτες νόμιζαν ότι υπάρχει η ελπίδα της αριστεράς. Όμως, η αριστερά αποδείχτηκε χειρότερη από τη δεξιά. Μετά την απογοήτευση από την πολιτική, υπάρχει επιστροφή στον ιδιωτικό χώρο, στην οικογένεια, στους φίλους, στους γείτονες, στις προσωπικές σχέσεις. Ποιος είπε ότι αυτή η εσωστρέφεια, αυτή η ιδιωτική ζωή, δεν προσφέρει χαρές και συγκινήσεις; Μάλλον είναι προτιμότερη από τη ζωή του επαγγελματία της πολιτικής και του κινηματία.
Μία από τις βασικές αξίες της δημοκρατίας είναι η συμμετοχή του πολίτη στα κοινά, στις δημόσιες υποθέσεις. Η συμμετοχή αποτελεί και την καλύτερη προστασία της δημοκρατίας. Ο πολίτης «λέει αυτό που πιστεύει και παίρνει το λόγο με δική του ευθύνη. Αυτή την ευθύνη κανείς δεν μπορεί να την αποποιηθεί, ακόμη και όποιος δε μιλά και, ως εκ τούτου, αφήνει τους άλλους να μιλούν και τον κοινωνικό χώρο να καταλαμβάνεται από τερατώδεις, ίσως, ιδέες» (Κορνήλιος Καστοριάδης, Η άνοδος της ασημαντότητας). Επομένως, άλλο συμμετοχή και άλλο τραμπουκισμός.
Επίσης, βασικό στοιχείο της δημοκρατίας είναι ο σεβασμός του άλλου, του διαφορετικού (εθνικά, γλωσσικά, θρησκευτικά κ.τ.λ.). Ο σεβασμός αφορά και στους εχθρούς της δημοκρατίας. Και είναι γνωστό, ότι αρκετοί είναι οι εχθροί της που την πολεμούν και επιδιώκουν την ανατροπή της.
Βέβαια, ο σεβασμός έχει και τα όριά του. Όριο είναι η προσπάθεια ανατροπής της δημοκρατίας. Όταν η δημοκρατία κινδυνεύει, οφείλει να λάβει μέτρα και να προστατεύσει τις αξίες που υπηρετεί, μέτρα τα οποία μπορεί να περιορίζουν κάποιες ελευθερίες. Και βέβαια, κάποιος που πολεμά τη δημοκρατία δεν μπορεί να επικαλεστεί αυτούς τους περιορισμούς, αφού ο ίδιος αμφισβητεί την ίδια τη δημοκρατία και τις ελευθερίες της. Είναι παράλογο να ζητά κάποιος ανοχή από κάποιον για να τον καταστρέψει.
Είναι καιρός οι επαγγελματίες κινηματίες να καταλάβουν τι σημαίνει αριστερά και τι σημαίνει δημοκρατία. Γιατί, μάλλον, τα έχουν μπερδέψει.
Οι επαγγελματίες κινηματίες γνωρίζουν μόνο από σύγκρουση, όχι από συναίνεση. Ασφαλώς, οι τύποι αυτοί δεν έχουν καμιά σχέση με την δημοκρατία. Καμιά δημοκρατία δεν μπορεί να υπάρξει μόνο με σύγκρουση. Καμιά κοινωνία δεν αντέχει τη διαρκή σύγκρουση. Εκτός από τους εχθρούς της δημοκρατίας, που επιδιώκουν την ανατροπή της.
Μια σταθερή δημοκρατία προϋποθέτει πρωτίστως τη συναίνεση και δευτερευόντως τη σύγκρουση. Η συναίνεση στηρίζεται σε ένα κοινό κώδικα αξιών και στην υποστήριξη του πολιτικού συστήματος. Η σύγκρουση υπάρχει, επειδή υπάρχουν διαφορετικές αξίες- ορθότερα διαφορετική ιεράρχηση αξιών- αλλά και διαφορετικά συμφέροντα.
Όπως η δημοκρατία, έτσι και η πατρίδα απαιτεί πρωτίστως συναίνεση. Τη διχόνοια και τη σύγκρουση την έχουν φάει στο πετσί τους οι Έλληνες. Είναι καιρός πλέον για συναίνεση. Αυτό απαιτεί και η 28η Οκτωβρίου.
 
*Ο Παύλος Μάραντος είναι Έλληνας και Ευρωπαίος πολίτης.
[email protected]

 
       
Φωτογραφία: 
Ετικέτες Στηλών: 



Προσθήκη νέου σχολίου