Ο συνδικαλιστικός ξεπεσμός και η ευθύνη των συνδικαλιστών


Πρώτη Δημοσίευση: 18/03/2019 10:21 - Τελευταία Ενημέρωση: 18/03/2019 10:21
Κάθε Κυριακή με Θάρρος
 
Με αφορμή το 37ο Συνέδριο της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας (ΓΣΕΕ), που γίνεται στην Καλαμάτα, να αναστοχαστούμε το συνδικαλιστικό ξεπεσμό και την ευθύνη των συνδικαλιστών.
Η χώρα έχει χρεοκοπήσει και οι κομματικοί και κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές συνεχίζουν να εκβιάζουν την κοινωνία. Τη μια μέρα εμποδίζουν τους εργαζομένους να πάνε στην εργασία τους με το metro, την άλλη μέρα κάνουν κατάληψη και εμποδίζουν εργαζομένους να εργαστούν. Κι όλα αυτά, συνήθως, για να επιβεβαιώσουν την ύπαρξή τους. Μάλιστα, κάποιοι υποστήριξαν ότι το νόμιμο είναι και ηθικό.
Όλοι γνωρίζουν ότι οι συνδικαλιστές δεν έκαναν τίποτα άλλο εκτός από απεργίες και διαδηλώσεις. Απεργούσαν και διαδήλωναν για να προασπίσουν τα στενά συντεχνιακά τους συμφέροντα. Τα συμφέροντα της δικής τους συνδικαλιστικής τάξης και όχι των εργαζομένων. Και βέβαια υπάρχουν συνδικαλιστές που δεν έχουν δουλέψει ποτέ και κάποιοι εργάζονται μόνο στα χαρτιά.
Όμως, όταν η χώρα βρίσκεται σε πτώχευση, δεν κάνεις απεργίες και διαδηλώσεις, δεν κλείνεις δρόμους και δεν κάνεις καταλήψεις. Αντίθετα, με όλες σου τις δυνάμεις αντιμετωπίζεις την κατάσταση με περισσότερη δουλειά, με ανοιχτούς δρόμους και με ανοιχτές επιχειρήσεις.
Οι συνδικαλιστές οφείλουν να κατανοήσουν το αυτονόητο. Δηλαδή, ότι οι εργαζόμενοι έχουν συμφέρον να πάνε καλά οι επιχειρήσεις, δημόσιες και ιδιωτικές, να πάει καλά η ελληνική οικονομία, γιατί διαφορετικά αυτοί, περισσότερο από όλους, θα πληρώσουν... τη νύφη, δηλαδή την κατάρρευση της οικονομίας και την επιστροφή στην δεκαετία του 1950.
Η αντίδραση των συνδικαλιστών, σε κάθε προσπάθεια εκσυγχρονισμού, είναι γνωστή. Έτσι, για παράδειγμα, οι συνδικαλιστές αντιδρούσαν στην επίλυση του ασφαλιστικού προβλήματος και όταν κυβερνούσε η Νέα Δημοκρατία και όταν κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ. Αποτέλεσμα, οι  συνδικαλιστές αποδείχτηκαν το πιο αντιδραστικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, αλλά και χρεοκόπησαν το ασφαλιστικό σύστημα και, κατ’ επέκταση, τη χώρα.
Επίσης, οι συνδικαλιστές με την αντιδραστική τακτική τους και αρνούμενοι την αξιολόγηση και την αξιοκρατία διέλυσαν τη δημόσια διοίκηση. Και μια διαλυμένη δημόσια διοίκηση, αφενός, ταλαιπωρεί τους πολίτες και, αφετέρου, δεν μπορεί να βοηθήσει αποτελεσματικά στην ανάπτυξη της χώρας. Τελικά, καθήλωσαν τη χώρα στην υπανάπτυξη. Επομένως, οι συνδικαλιστές μην παριστάνουν τις μωρές παρθένες.
Δεν είναι λίγοι οι συνδικαλιστές που έγιναν βουλευτές ή υπουργοί. Και ενώ θα περίμενε κανείς από τους συνδικαλιστές, που είναι μέλη των κομμάτων που βρίσκονται στην κυβέρνηση, να στηρίξουν τις επιλογές της κυβέρνησης, εν τούτοις συνεχίζουν να αντιδρούν σε κάθε μέτρο εξυγίανσης της κοινωνίας και της οικονομίας. Και αυτή η αντίδραση δε σημαίνει συνδικαλιστική ανεξαρτησία, αλλά παιχνίδια συσχετισμών δύναμης στους μηχανισμούς των κομμάτων.
Μεγαλύτερη αντίδραση υπάρχει από τους αυτό-αποκαλούμενους αριστερούς συνδικαλιστές. Αυτοί είναι επαγγελματίες της αντίδρασης. Βέβαια, στόχος των κομμάτων της εκάστοτε αντιπολίτευσης είναι να φθείρουν την εκάστοτε κυβέρνηση για να καρπωθούν τη φθορά της και να ανέλθουν αυτά στην εξουσία. Ο στόχος αυτός είναι θεμιτός και αποδεκτός στο κοινοβουλευτικό σύστημα. Αλλά στόχος των συνδικάτων δεν πρέπει να είναι η φθορά της εκάστοτε κυβέρνησης. Πολύ περισσότερο δεν πρέπει να είναι η φθορά της επιχείρησης ή του δημοσίου, γιατί αυτή οδηγεί και στη δική τους φθορά.
Οι συνδικαλιστές έχουν γίνει μια ξεχωριστή κάστα με ειδικά προνόμια (συμμετοχή σε επιτροπές, καθόλου ή λιγότερη εργασία, κομματική και πολιτική αναρρίχηση κ.τ.λ.). Η κατάργηση των συνδικαλιστικών προνομίων αποτελεί προϋπόθεση για τον εκσυγχρονισμό του συνδικαλισμού. Επιτέλους, να πάψουν οι στρατιές των συνδικαλιστών που δεν εργάζονται, που έχουν ως επάγγελμα το συνδικαλισμό.
Οι συνδικαλιστές θα πρέπει να δουν την πραγματικότητα κατάματα. Να κοιτάξουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη. Να πουν την αλήθεια. Μόνο που η αλήθεια δε λέγεται εύκολα, γιατί «θέλει αρετήν και τόλμην». Και ο συνδικαλισμός να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα, στις νέες συνθήκες, γιατί διαφορετικά θα αυτοκαταργηθεί ως αχρείαστος.
Στη δημοκρατία υπάρχουν πολλοί πόλοι εξουσίας. Ένας από αυτούς τους πόλους είναι ο συνδικαλισμός, γι’ αυτό και πρέπει να είναι ανεξάρτητος. Βέβαια, πολλοί συνδικαλιστές έχουν κάνει καριέρα ως μέλη κομμάτων, γι’ αυτό και η πορεία προς την ανεξαρτησία δεν είναι εύκολη. Άραγε, οι συνδικαλιστές θα μπορέσουν να συνειδητοποιήσουν ότι λογικό είναι αυτό που θεωρούν παράλογο;
 
Γράφει ο Παύλος Μάραντος*
 
*Ο Παύλος Μάραντος είναι Έλληνας και Ευρωπαίος πολίτης
[email protected]
Φωτογραφία: 
Ετικέτες Στηλών: 



Προσθήκη νέου σχολίου