Τα απρόσμενα…


Πρώτη Δημοσίευση: 19/10/2016 19:38 - Τελευταία Ενημέρωση: 19/10/2016 19:38
Προχθές το βράδυ είδα ένα πολύ περίεργο όνειρο. Πρώτη φορά βρισκόμουν ονειρικά στο σπίτι που μεγάλωσα. Δεν ήταν μια απλή επιστροφή. Θαρρώ ότι ήταν μια προσπάθεια επανάληψης της ματαιότητας να νομίζεις ότι επιστρέφεις στο ίδιο καθεστώς, ενώ το πράγμα είναι εντελώς διαφορετικό: επιστρέφεις στη λυπημένη ωραιότητα της αλλαγής που κυρίως πιστοποιείται από την τελεσίδικη απουσία κάποιων δικών σου ανθρώπων. Η θύμηση είναι η μεγάλη αγκαλιά σε ό,τι δεν υπάρχει πια και που βαθιά το ξέρεις.
Και είδα λέει, μέσα στο άδειο σπίτι του ονείρου μου κι ένα ρολόι. Ήταν ένα ρολόι που μου έμαθε τον καιρό με τις δύο διαστάσεις του και τώρα μου μαθαίνει το χρόνο με τις τρεις: παρελθόν, παρόν και μέλλον.
Στο ίδιο ρολόι είχε μάθει τον καιρό και το σκληρότατο χρόνο και η μητέρα, που δεν υπάρχει πια. Έπαψε ο καιρός της, τελείωσε ο χρόνος της. Όπως δεν υπάρχει και ο πατέρας που κούρδιζε το ρολόι σαν να έφτιαχνε τον καιρό. Και όταν χαλούσε -και χαλούσε όλο και πιο συχνά-, ήταν ο πατέρας που το επιδιόρθωνε, χωρίς ποτέ να μπορέσει να επιδιορθώσει τον καιρό που ολοένα χαλούσε κι έφτανε σακατεμένος στο χρόνο.
Γρανάζια και ελατήρια. Τόσο απλά. Κι όμως μέσα σ’ αυτά τα μικρά ελάσματα, μέσα σ’ αυτά τα μικρά δόντια κομματιάστηκαν τόσες ζωές. Τώρα το ρολόι είναι σταματημένο. Η ώρα που δείχνει είναι μία και πέντε λεπτά. Βράδυ είναι; Μεσημέρι είναι; Πού να ξέρεις. Και γιατί να ξέρεις; Μέσα στο ρολόι η ώρα είναι για πάντα μια και πέντε λεπτά. Βλέπεις, ο καιρός δεν επιδιορθώνεται όταν γίνεται χρόνος. Γι’ αυτό λέω ότι πρέπει να προσέχουμε τέτοιες μέρες τον καιρό. Τώρα που ακόμα τα ρολόγια δεν έχουν παγώσει. Τώρα να τα φτιάχνουμε σωστά, γιατί αλλιώς θα απομείνουμε με την ακινησία μιας ώρας που δε θα ξέρουμε αργότερα αν ήταν βράδυ ή μεσημέρι (και δε θα έχει καμιά σημασία να ξέρουμε) όταν συνέβη. Τέλος πάντων...
Έφυγα από το σπίτι και έμεινε και πάλι μόνο του. Ένα μοναχικό κέλυφος που μπορεί, όμως, να χωρέσει ολόκληρο τον κόσμο. Σαν το μεγάλο κειμήλιο καθρέφτη τα περιέχει όλα. Για πάντα. Επειδή είδε τα πάντα…
Εκεί έχασα απότομα ύψος και επανήλθα στην πραγματικότητα. Είχε ξημερώσει.
 
Του Αντώνη Πετρόγιαννη
Φωτογραφία: 
Ετικέτες Στηλών: 


Προσθήκη νέου σχολίου