Το… κοντέινερ δεν έχει δώρα


Πρώτη Δημοσίευση: 06/09/2016 20:56 - Τελευταία Ενημέρωση: 06/09/2016 20:56
Εν συντομία, υπάρχουν δύο σημαντικές αξίες χωρίς τις οποίες η ανθρώπινη ζωή είναι απλώς αδιανόητη. Η μία είναι η ασφάλεια, το να νιώθεις ασφαλής. Η άλλη είναι η ελευθερία, η δυνατότητα να κάνεις αυτό που θέλεις. Είναι και οι δύο απαραίτητες. Ασφάλεια χωρίς ελευθερία είναι δουλεία. Ελευθερία χωρίς ασφάλεια είναι απόλυτο χάος μέσα στο οποίο είσαι χαμένος, εγκαταλελειμμένος, δεν ξέρεις τι να κάνεις.
Χρειάζεται, λοιπόν, μέτρο και στο ένα και στο άλλο. Είμαστε απίστευτα πιο ελεύθεροι από τους παππούδες μας. Πληρώσαμε ένα τίμημα όμως. Το ανταλλάξαμε με την ασφάλεια. Ένα μεγάλο μέρος ασφάλειας παραχωρήθηκε.
Τώρα παρατηρούμε «το γύρισμα του εκκρεμούς». Οι άνθρωποι νιώθουν αβέβαιοι, χαμένοι, λειτουργούν χωρίς βεβαιότητα, χωρίς εξασφάλιση. Ανάμεσα σε άλλα πράγματα σημαίνει και ανάδειξη πολιτικών φαινομένων τύπου Ντόναλντ Τραμπ ή Μαρί Λεπέν.
Υπάρχει περιεχόμενο σ’ αυτού του είδους τις υποσχέσεις που επαγγέλλονται; "Η δημοκρατία δεν πέρασε τις εξετάσεις, η δημοκρατία είναι αδύναμη, η δημοκρατία δεν μπορεί να αποδώσει, η δημοκρατία είναι πολύ δυνατή στα λόγια αλλά όχι στις πράξεις. Όμως, εμπιστευτείτε με και θα αλλάξω την κατάσταση. Η Αμερική θα ξαναγίνει μεγάλη», λέει ο ένας. Ή η Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία: «Η Γαλλία θα ξαναγίνει μεγάλη δύναμη, και δε θα επιτρέψουμε αυτή η δύναμη να διαλυθεί και να εξαφανιστεί».
Το άλλο πράγμα, όμως, είναι ότι στην οικονομική πρόοδο, στο ΑΕΠ που μεγαλώνει, υπάρχουν πάντα νικητές και χαμένοι. Η διάλυση του δικτύου ασφάλειας έγινε ιδιαίτερα αισθητή από ανθρώπους που βρίσκονται χαμηλότερα στην κοινωνική ιεραρχία, ανθρώπους που ζουν στη φτώχεια ή κοντά στη φτώχεια.
Ίσως διά μαγείας, λοιπόν, κάποιος ισχυρός άνδρας που δεν τον περιορίζει η πολιτική ορθότητα, που λέει αυτό που όλοι σκέφτονται και δεν τολμούν να το πουν δημοσίως, ίσως αυτός να κάνει ένα θαύμα. Φυσικά, χάνει το χρόνο του όποιος έχει τέτοια όνειρα, αν και υπό αυτές τις συνθήκες είναι κατανοητό.
Αλλά θυμάμαι και το μεγάλο Γερμανό ποιητή Γκαίτε, όταν τον ρώτησαν, αν είχε ζήσει μια ευτυχισμένη ζωή, τι πίστευε για τη ζωή του. Η απάντησή του ήταν «Ναι. Έζησα μια πολύ, πολύ ευτυχισμένη ζωή. Αλλά», πρόσθεσε αμέσως, «δε θυμάμαι ούτε μια ευτυχισμένη βδομάδα».
Είναι μια προειδοποίηση για μας, που, επειδή μεγαλώσαμε με το μάρκετινγκ και τις διαφημίσεις, τους νέους πειρασμούς, τις προκλήσεις, τις νέες μόδες, θεωρούμε την ευτυχία ως μια σειρά από όλο και καλύτερες απολαύσεις.
Κι αυτό που προτείνει ο Γκαίτε, είναι ότι η ευτυχία βρίσκεται στο να ξεπερνιέται η δυστυχία, τα προβλήματα. Σε ένα από τα ποιήματά του λέει ότι ο χειρότερος εφιάλτης είναι μια μακριά σειρά από ηλιόλουστες μέρες. Το αποτέλεσμα δεν είναι η ευτυχία, αλλά η πλήξη, η έλλειψη του ενθουσιασμού, η έλλειψη του σκοπού για να κυνηγήσει, για να αγωνιστεί κανείς, και ούτω καθεξής.
Αυτό που είπε ο Γκαίτε ήταν μια προειδοποίηση. Μη νομίζετε ότι η ζωή σας είναι μια συλλογή από δώρα δίχως τέλος, διαλεγμένα από ένα κοντέινερ γεμάτο ευχάριστα αντικείμενα. Να σκέφτεστε τη ζωή σας ως έναν μακρύ αγώνα. Λύνετε ένα πρόβλημα, έρχεται ένα άλλο, και οι παρενέργειες είναι συχνά δυσάρεστες…
 
Του Αντώνη Πετρόγιαννη 
Φωτογραφία: 
Ετικέτες Στηλών: 


Προσθήκη νέου σχολίου