Λόγια του αέρα…


Πρώτη Δημοσίευση: 02/09/2013 14:18 - Τελευταία Ενημέρωση: 02/09/2013 14:18
Της Μαρία Νίκα
 
«Να τους βάλουν όλους στη σειρά και να τους εκτελέσουν!». «Κρέμασμα στην πλατεία θέλουν!»…
Οι παραπάνω είναι δύο από τις φράσεις που ακούω από κόσμο κάθε φορά που βρίσκομαι για κάποιο ρεπορτάζ στο δρόμο με θέμα την κρίση και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι πολίτες στην καθημερινότητά τους.
Αυτή η απλοϊκή, εύκολη και ανώριμη αντίδραση είναι πολύ συνηθισμένη. Ο θυμός, τα νεύρα, η αγανάκτηση επικρατούν της σκέψης, ακόμη και της ευπρέπειας κάποιες φορές. Ορισμένοι, περισσότερο «θερμόαιμοι», βρίζουν πολιτικά πρόσωπα και έχουν την απαίτηση να βάλω τις βρισιές τους στην εφημερίδα, αλλά χωρίς να φανούν οι ίδιοι. Αν δεν τις βάλω, πάει να πει ότι είμαι του συστήματος ή ότι θα υποστώ λογοκρισία. Εκείνοι, πάντως, αρνούνται να πουν το όνομά τους ή να βγουν φωτογραφία για το ρεπορτάζ. «Γράψε, όπως μας είπαν…» μου λένε. Άλλοι πάλι κάθονται και σου αφηγούνται την ιστορία της ζωής τους, επικρίνουν τους πάντες και τα πάντα, και στο τέλος σού απαντούν: «Α, δε θέλω να γράψεις το όνομά μου. Βάλε ότι είναι δικά σου αυτά που είπα…».   
Μα, πώς θα βάλω, κύριέ μου, ότι είναι δικά μου, αφού δεν είναι; Και αν θέλω να γράψω δικά μου, τα γράφω και μόνη μου, δεν είναι ανάγκη να βγω στο δρόμο για να μου τα υπαγορεύσουν. Το ρεπορτάζ στο δρόμο στόχο έχει να αναδείξει την άποψη της κοινωνίας, να μάθουμε τι λένε οι πολίτες. Επώνυμα όμως. Αυτό, το είπε ο τάδε. Δεν το έβγαλα εγώ από το μυαλό μου. Γιατί αν δεν το πει ο τάδε, δεν είναι πιστευτό. Έχει, όμως, η ελληνική κοινωνία άποψη ή αρκείται σε φασιστικές δηλώσεις του τύπου «Θέλουν όλοι κρέμασμα!» και «Να τους εκτελέσουν!»;
Φυσικά, υπάρχουν και οι άνθρωποι με θέσεις και επιχειρήματα, που μιλούν με ευγένεια, ύστερα από σκέψη, και (το σημαντικότερο) έχουν το θάρρος της γνώμης τους. Δε φοβούνται να πουν «είμαι ο τάδε και πιστεύω αυτό». Μόνο που τελευταία τούς συναντώ όλο και πιο σπάνια…
Φωτογραφία: 
Ετικέτες Στηλών: 



Προσθήκη νέου σχολίου