Μια Καταλανή χορεύει την απώλεια στο 25ο Διεθνές Φεστιβάλ χορού Καλαμάτας

Πρώτη Δημοσίευση: 24/07/2019 16:32 - Τελευταία Ενημέρωση: 24/07/2019 16:32
Η Λάλι Αϊγουαδέ με το «iU an Mi» (Εσύ κι Εγώ) μιλά για την αντίδραση του ανθρώπου στο θάνατο. Κάθε ανθρώπου. Γιατί η Βαρκελωνέζα με τη διεθνή καριέρα ως χορεύτρια, και τώρα ως χορογράφος, πιστεύει ότι ο χορός ενώνει τους ανθρώπους.
Από την περασμένη Παρασκευή η Καλαμάτα ξαναμπήκε για εικοστό πέμπτο καλοκαίρι σε χορευτικό κλίμα. Η θάλασσα να σε περιμένει, οι υπαίθριες ταβερνούλες να απλώνουν δέντρα και λουλούδια για να σου σερβίρουν καγιανά και κορφάδες, κι εσύ, Καλαματιανός ή ξένος, να τραβάς από νωρίς για το Μέγαρο Χορού. Για να δεις μια τέχνη πρωτοπόρα και σύγχρονη που, ποιος θα το ’λεγε, πριν είκοσι πέντε χρόνια, ότι θα γινόταν μέρος της ζωής της ανήσυχης επαρχιακής πόλης.
Με τη Λίντα Καπετανέα, χορεύτρια και χορογράφο με ξεχωριστή διαδρομή εδώ και στο εξωτερικό, να βρίσκεται στην ηγεσία του θεσμού για δεύτερη χρονιά, το 25ο Διεθνές Φεστιβάλ Καλαμάτας Χορού Καλαμάτας (μέχρι 28 Ιουλίου) διάλεξε για θέμα του το Χρόνο και το πώς επιδρά στο ανθρώπινο σώμα και την έκφραση του καλλιτέχνη.
Συγκέντρωσε ξένες και ελληνικές ομάδες. Δελέασε με τη φήμη του και την ομορφιά του τόπου σταρ του χορού, όπως τον Άκραμ Καν και τον Γιόζεφ Νατζ. Έκανε και την κεντρική πλατεία Βασιλέως Γεωργίου από χώρο βόλτας, ποτού και «φρυγανιάς» σε προχωρημένα στέκια, μεγάλη σκηνή για υπαίθριες παραστάσεις.
Φεστιβάλ σημαίνει «ανακαλύπτω». Οι συγκινήσεις στην τέχνη είναι συναντήσεις με νέα, άγνωστα πρόσωπα. Ένα από αυτά στο Φεστιβάλ Καλαμάτας είναι η Λάλι (βγαίνει από το τόσο ελληνικό Eulalia) Αϊγουαδέ. Ισπανίδα, ή καλύτερα Καταλανή, γεννημένη στη Βαρκελώνη όπου έχει σήμερα την έδρα της. Στην πρώτη της εμφάνιση στην Καλαμάτα (όχι όμως και στην Ελλάδα, «είχα έρθει πριν από χρόνια με ένα από τα πρώτα έργα μου», μας λέει) παρουσιάζει με την ομάδα της τη χορογραφία «iU an Mi» (Υοu and me).

«iU an Mi»
Η ίδια δε χορεύει, αν και δεν πάει πολύς καιρός που η «Γκάρντιαν» την ανακήρυσσε ένα από τα χορευτικά ονόματα της χρονιάς. Ήταν χορεύτρια και διέπρεπε δίπλα στα μεγαλύτερα ονόματα του ευρωπαϊκού χορού.
«Μετά τις σπουδές μου ένιωθα ότι είχα ανάγκη να εξελίξω την τεχνική μου στο χορό. Υπήρχαν πράγματα τότε, πάνε και χρόνια, που η Ισπανία δεν μπορούσε να μου δώσει», λέει. Και ανακάλυψε το καλύτερο. «Ένα σχολείο στο Βέλγιο», λέει και εννοεί το περίφημο PARTS της Αν Τερέζα Ντε Κεερσμάκερ στις Βρυξέλλες.
Την περίοδο εκείνη είναι που γνώρισε και τη Λίντα Καπετανέα, σταρ της χορευτικής ομάδας του Βιμ Βαντεκέιμπους, του άλλου μεγάλου Βέλγου χορογράφου. Στη συνέχεια συνέχισε το δρόμο της, Δανία, Λονδίνο. Έγινε μέλος της ομάδας του Άκραμ Καν, διαπρέποντας επί χρόνια σε εμβληματικά του έργα. Χόρεψε δημιουργίες του Χόφες Σέχτερ. Και τώρα έχει στήσει την ομάδα της στη Βαρκελώνη σε μια Ισπανία διαφορετική.
«Τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα για το χορό, υπάρχουν θέατρα και οργανισμοί που στηρίζουν τη δουλειά μας. Σήμερα, άλλωστε, είναι διαδεδομένες και απαραίτητες οι συνδέσεις και συνεργασίες με όλες τις χώρες της Ευρώπης. Κανένας καλλιτέχνης δεν μπορεί να κάνει έργο χωρίς κάποιας μορφής συμπαραγωγή».
Πόσο μάλλον που από κάποιο σημείο και πέρα στράφηκε στη χορογραφία, σε μια δική της ομάδα. Γιατί; «Μου άρεσε να χορεύω, για μένα ήταν και μια συνεχής μαθητεία στο πλευρό σπουδαίων χορογράφων. Από την άλλη, όμως, πάντα πίστευα ότι είναι σημαντικό για έναν καλλιτέχνη να παίρνει αποφάσεις, να δείχνει τη θέση του, το πώς βλέπει και χειρίζεται ο ίδιος ένα συγκεκριμένο θέμα».
Η καταλανική της ταυτότητα παίζει, άραγε, κάποιο ιδιαίτερο ρόλο σε όλα αυτά; «Γίνονται, βέβαια, τόσο πολλά στη Βαρκελώνη και βαθιά μέσα μου νιώθω Καταλανή -για χίλιους δύο λόγους. Όταν μιλάω, όταν εκφράζομαι έχω έναν ιδιαίτερο τρόπο. Όταν, όμως, χορεύω, νιώθω ότι τίποτα δε με ξεχωρίζει από τους άλλους ανθρώπους, ό,τι κι αν είναι, Ισπανοί, Γερμανοί ή Έλληνες. Ο χορός μάς μαθαίνει να σκεφτόμαστε με το σώμα. Και το σώμα είναι το ίδιο για όλους».
Θα μπορούσε να ορίσει τη χορευτική της γλώσσα; «Παίζω πολύ με την αφαίρεση της κίνησης, τη λατρεύω γιατί μας πάει πολλές φορές σε υπερρεαλιστικά επίπεδα. Αλλά πάντα θέλω να την εντάσσω σε μια απτή, χειροπιαστή συνθήκη, που με βοηθάει να δίνω έμφαση στα αισθήματα και τις συγκινήσεις πάνω στη σκηνή. Δεν υποτιμώ, δηλαδή, καθόλου, τις απλές, καθημερινές, συνηθισμένες κινήσεις των ανθρώπων, εμάς τους χορευτές μπορούν να μας πάνε πολύ πιο πέρα».
Αυτή η σχέση μεταξύ της ρεαλιστικής και μη ρεαλιστικής πλευράς της πραγματικότητας βρίσκεται και στην καρδιά του έργου που φέρνει στην Καλαμάτα. «Το “iU an Mi” έχει θέμα το θάνατο και πώς τον αντιμετωπίζουμε, πώς αντιδρούμε σε αυτόν, πώς ξαναβρίσκουμε μέσα μας τι μας συνδέει με αυτόν που έφυγε, αναμνήσεις που μας έχουν διαμορφώσει. Με πρόσχημα μια κηδεία μιλά για συναισθήματα που έχουν χαθεί κάτω από συμβάσεις. Αλλά και για βαθύτερα πράγματα, για την ανάγκη μας να έχουμε αναφορές σε Θεό, Ψυχή, Πνεύμα, μετά θάνατον ζωή. Γιατί είναι ένας τρόπος μέσα από φαντασιώσεις να συμφιλιωθούμε με την πραγματικότητα».

Info: Πέμπτη 25 και Παρασκευή 26 Ιουλίου, 19.30, Στούντιο Μεγάρου Χορού

-Βένα Γεωργακοπούλου, Εφημερίδα των Συντακτών
 



Προσθήκη νέου σχολίου

Σχετικές Ειδήσεις