Μια βαθιά υπόκλιση

Αρχικά πρόσεξα μια γυναίκα να σέρνει σχεδόν το μικρό παιδί που κρατούσε από το χέρι. Το παιδί αντιστεκόταν έχοντας το πρόσωπό του στραμμένο προς τα πίσω. Κάτι είχε απορροφήσει την προσοχή του. Η γυναίκα επιτάχυνε το βηματισμό της, τραβώντας βίαια το παιδί για να του αποσπάσει την προσοχή. Η όλη κίνηση μου προκάλεσε το ενδιαφέρον.
Μετά πρόσεξα τι είχε τραβήξει την προσοχή του παιδιού. Αυτό που του προκάλεσε το ενδιαφέρον ήταν ότι ένας άνθρωπος κάτι σκάλιζε στον κάδο των απορριμμάτων, 50-60 μέτρα πιο πίσω.
Μετά, η γυναίκα άρχισε να πλησιάζει προς το μέρος μου. Οι ρυτίδες αυλάκωναν βαθιά το πρόσωπό της. Η ηλικία της μεγάλη. Το πρόσωπό της είχε όλη την ταλαιπωρία των γυναικών της εργατικής τάξης, μιας ζωής γεμάτης αγώνα για την επιβίωση. Μια ζωή γεμάτη ανελέητη σκληρότητα.
Αλλά ταυτόχρονα είχε όλη την αποφασιστικότητα, ότι παρά και ενάντια σε όλα, συνεχίζει τον αγώνα. Δεν παραιτείται από το δικαίωμά της στη ζωή. Αγώνας για τον ίδιο της τον εαυτό, για τα παιδιά της, για τα εγγόνια της. Αγώνας μέχρι το τέλος, μέχρι την τελική ανάσα.
Αισθάνθηκα το μεγαλείο της και υποκλίθηκα. Έχουν περάσει έξι χρόνια μνημονίων. Έχουν περάσει έξι αιώνες ντροπής. Αγώνας, μέχρι την τελική ανατροπή. Το οφείλουμε σε αυτήν τη γυναίκα, το οφείλουμε στον εαυτό μας.
Α.Π.