Επικινδυνότητα και έλλειψη βασικής οδικής ασφάλειας στην 7η επαρχιακή οδό, τμήμα Μεσσήνη – Εύα – Λάμπαινα

Καταγγελία – Διαμαρτυρία προς Περιφέρεια Πελοποννήσου και Δήμο Μεσσήνης

Αξιότιμοι κύριοι,

με την παρούσα επιστολή εκφράζω την έντονη αγανάκτηση, τη διαμαρτυρία και την ανησυχία για την απαράδεκτη και άκρως επικίνδυνη κατάσταση που επικρατεί στην 7η επαρχιακή οδό, στο τμήμα που συνδέει τη Μεσσήνη με την Εύα και τη Λάμπαινα. Φυσικά, αναφέρω το τμήμα αυτό ενδεικτικά, καθώς η έλλειψη ασφάλειας δεν περιορίζεται μόνο στο συγκεκριμένο, αφού πολλά επιπλέον σημεία των επαρχιακών οδών του Δήμου Μεσσήνης έχουν σοβαρότατα προβλήματα ασφάλειας. 

Δεν είμαι κάτοικος του Νομού Μεσσηνίας. Κατοικώ και εργάζομαι στην Αθήνα. Είμαι απλή επισκέπτρια, κάθε καλοκαίρι, για έναν μήνα περίπου, στο πατρικό μου χωριό, το Αριστοδήμειο. Εκεί βρίσκεται το σπίτι του πατέρα μου, όπου οικογενειακά, μαζί με θείους, ξαδέλφια και τη λοιπή οικογένεια, περνάμε τις καλοκαιρινές διακοπές. 

Όπως γίνεται εύκολα κατανοητό, η χρήση του συγκεκριμένου οδικού τμήματος εκ μέρους μας είναι καθημερινή. Για να πάμε στη Μεσσήνη, στην παραλία της Μπούκας, στην Καλαμάτα ή σε άλλες πιο μακρινές περιοχές (Πύλος κ.λπ.). 

Ας μην ξεχνάμε επιπλέον ότι ο συγκεκριμένος δρόμος κατευθύνεται προς έναν από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της χώρας, την Αρχαία Μεσσήνη, και εξυπηρετεί χιλιάδες επισκέπτες από την Ελλάδα και το εξωτερικό (ΚΑΙ ο δρόμος μετά τη Λάμπαινα προς το Μαυρομάτι Ιθώμης είναι εντελώς σκοτεινός και δύσκολος).  

Κάθε φορά εκπλήσσομαι που οι μόνιμοι κάτοικοι αυτού του τόπου δεν έχουν «κατασκηνώσει» έξω από τα γραφεία της Περιφέρειας για να διαμαρτυρηθούν για κάτι που δε θα έπρεπε να είναι απλή διαμαρτυρία, αλλά αδιαπραγμάτευτη αξίωσή τους απέναντι σε κάθε υπεύθυνο, για την προστασία της ίδιας της ζωής τους. Όσοι οδηγούμε στον συγκεκριμένο δρόμο, ειδικά το βράδυ, αντιλαμβανόμαστε την επικινδυνότητα. Προσωπικά, προσπαθώ να αποφεύγω τη βραδινή οδήγηση, αφού η έλλειψη φωτισμού, σήμανσης και διαγράμμισης στο οδόστρωμα και η στενότητα των δρόμων, κάνουν τη μετακίνηση ιδιαίτερα επικίνδυνη. Δε θέλω να σκεφτώ τι συμβαίνει τον χειμώνα, με βροχή και περιορισμένη ορατότητα, και πόσο κινδυνεύουν οι οδηγοί που χρησιμοποιούν τον δρόμο τότε. 

Και δε γίνεται να μην απορεί κάποιος: Κανένας υπεύθυνος δεν έχει τύχει να περάσει από τον συγκεκριμένο δρόμο; Δεν έχει οδηγήσει εδώ βράδυ να καταλάβει το μέγεθος του κινδύνου; Δεν έχει παρατηρήσει πόσο δυσκολεύει η οδήγηση όταν πέφτει το φως (όχι ότι και τη μέρα ο δρόμος είναι ασφαλής, αφού είναι πολύ στενός και έχει μεγάλη κίνηση, ως κύρια οδική αρτηρία που ενώνει τη Μεσσήνη με τα γύρω χωριά); 

Είναι τόσο δύσκολο και κοστοβόρο να μπει ΜΙΑ γραμμή στο οδόστρωμα που θα βοηθά τους οδηγούς να καταλαβαίνουν πού πάνε μέσα στο σκοτάδι; Είναι τόσο δύσκολο να μπει φωτισμός σε κάποια σημεία ή, έστω, κάποια σηματοδότηση, ανακλαστήρες δρόμου ή ανακλαστικά οδοστρώματος, για να φαίνεται ο δρόμος; Πόσο κοστίζει μια τέτοια παρέμβαση; 

Όσοι είναι υπεύθυνοι για την ασφάλεια των πολιτών σε σχέση με τις οδικές μετακινήσεις τους, θεωρούν ότι έχουν κάνει σωστά τη δουλειά τους, ότι έχουν προσφέρει στον πολίτη το μέγιστο της ασφάλειας που είναι δυνατό; 

Δεν αναφέρομαι σε κοστοβόρες παρεμβάσεις, όπως διαπλάτυνση του δρόμου ή μεγάλα οδικά έργα, αφού κάτι τέτοιο απαιτεί διαφορετικό σχεδιασμό, κόστος και διαδικασίες. Και ίσως δεν είναι δυνατόν σε όλα τα σημεία, λόγω κατοικιών ή ιδιωτικών περιουσιών που βρίσκονται σε επαφή με τον δρόμο. Το τμήμα του δρόμου που ήδη είναι έτοιμο μεταξύ του Αριστοδημείου και της Εύας είναι μια πολύ καλή αρχή, αν ΚΑΙ εκεί πρέπει να μπει φωτισμός, αφού το βράδυ το οδικό δίκτυο βυθίζεται στο σκοτάδι και σε συνδυασμό με τις απότομες στροφές και τα στενά τμήματα, η ορατότητα είναι μηδενική. 

Ελπίζω δε, ότι το συγκεκριμένο έργο θα προχωρήσει πιο γρήγορα, μιας και διαβάζω ότι μάλλον βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι σε ένα ατελείωτο, κακοδιαχειριζόμενο εργοτάξιο. Οι συνεχείς παρατάσεις, η έλλειψη συντονισμού μεταξύ των έργων οδοποιίας και ύδρευσης, καθώς και οι πληροφορίες ότι ο δρόμος θα ξανασκαφτεί αφού ασφαλτοστρωθεί, αποδεικνύουν μια τεράστια προχειρότητα που υποβάλλει τους πολίτες σε πρωτοφανή ταλαιπωρία.

Το σημαντικότερο, όμως, πρόβλημα δεν είναι η καθυστέρηση, αλλά ο άμεσος κίνδυνος για την ανθρώπινη ζωή. Ο δρόμος αυτή τη στιγμή αποτελεί μια «παγίδα» για τους οδηγούς, αυξάνοντας κατακόρυφα τον κίνδυνο σοβαρών τροχαίων ατυχημάτων.

Δε θέλω να αναφερθώ στις καθυστερήσεις για την αποπεράτωση του έργου. Δεν είναι αυτός ο σκοπός μου. Αλλά μέχρι να γίνει αυτό, μέχρι οι εργασίες να τελειώσουν επιβάλλεται ο δρόμος, σε όλο το μήκος του, να είναι ασφαλής για όποιον τον χρησιμοποιεί.  Αυτό, κατά τη γνώμη μου, δεν εμπίπτει σε συζήτηση για ποσά, κονδύλια και χρονοδιαγράμματα. Είναι σαφής ένδειξη ενδιαφέροντος για τον άνθρωπο και την προστασία της ζωής του. Οτιδήποτε λιγότερο είναι αδιαφορία και ανευθυνότητα. 

Με εκτίμηση,
Γεωργία Ηλιοπούλου
Δημοσιογράφος