Η αθέατη πανταχού παρουσία του…

Μας χώριζε ούτε ένα μέτρο απόστασης για περισσότερα από 13 χρόνια. Το τελευταίο διάστημα, μάλιστα, η απόσταση είχε εκμηδενιστεί, αφού ένα πρόβλημα στον υπολογιστή σου, μας είχε φέρει δίπλα δίπλα. Γράφω έτσι μηχανικά, παγωμένα. 
Θα ήθελα να σου πω για τους κήπους της γης, για το ροζ της αυγής, για το κύμα που απόμεινε μόνο, να χαϊδεύει με αφρούς, τους πικρούς μας καημούς και να διώχνει της πίκρας τον πόνο. Δε γίνεται αυτό, όμως, πλέον. 
«Παντού νεκροί και πτώματα. Όλες τις ώρες και όλες τις μέρες. Βρέφη και διαλυμένα γερόντια, έφηβοι και ανέγγιχτες θυγατέρες πέφτουν ξέπνοοι σαν να κατρακυλούν αθόρυβα από τον ουρανό. Τους σηκώνουν άρον άρον και τους τραβούν στα νεκροτομεία, τους βάζουν στα άθλια συρτάρια του ψυκτικού νεκροθαλάμου, για να τους φυτέψουν την άλλη μέρα στη νεκρούπολη της ενορίας τους». 
Αλλά «αφού εξέλθει από το σπίτι και την πόλη των νεκρών, καταλήγει στο οριστικό του κατάλυμα, που δεν είναι άλλο από την αθέατη πανταχού παρουσία του».  
Η αθέατη πανταχού παρουσία σου: αυτό, Χάρη.  Αυτό. 
Λάτρης της μηχανής ήξερε ότι όλα είναι δρόμος. Δεν ξέρω για ποιο ταξίδι κίνησες να πας, φτιάχνοντας μια ρωγμή στο χρόνο σου από το περασμένο Σάββατο. Όποιον δρόμο κι αν διάλεξες, θέλουμε να είσαι… καλά.  
Α, ξέχασα να σου ευχηθώ και καλό μήνα… 
Το ευχήθηκε και η καθηγήτριά μας, η κυρία Νίκη Μπούνα- Λιανού, που σε συντρόφευσε ως το τέλος, αφού ήσουν και εσύ ένα από τα εκατοντάδες πνευματικά της παιδιά. Η συνάντησή μαζί της, στην έξοδο του νεκροταφείου, «φώτισε» τη στιγμή, έκανε τον ήλιο πιο ζεστό… 
Α.Π.