Απάντηση του «Μορέα» σε δημοσίευμα για τον αυτοκινητόδρομο

Αξιότιμε κύριε διευθυντά,
στο φύλλο της 18ης/12/2016, στο πρώτο θέμα της εφημερίδας σας, αναφέρονται στοιχεία που αφορούν στο έργο του ΜΟΡΕΑ, υπό τον τίτλο «Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΜΟΡΕΑ κόστισε 50% περισσότερο».
Εντύπωση προκαλεί η αναφορά σας ότι «μέσα από τις σελίδες του “Θάρρους” δε σταματήσαμε να σχολιάζουμε ότι ο συγκεκριμένος αυτοκινητόδρομος, μαζί με τους υπόλοιπους που ολοκληρώνονται, αποτελούν το… μέσο με το οποίο έφυγε ταχύτερα για τα ξένα η μισή πατρίδα και το μισό δημόσιο χρέος». Μάλιστα, το θέμα σας, όπως αναφέρετε, επιβεβαιώνεται από ρεπορτάζ της εφημερίδας «Καθημερινή» της 17ης/12/2016, το οποίο και αναπαράγεται ολόκληρο.
Επειδή δημιουργούνται εντελώς εσφαλμένες εντυπώσεις στον αναγνώστη, θέλουμε, μεταξύ άλλων, να σημειώσουμε τα ακόλουθα, για την αποκατάσταση της αλήθειας:
1. Είναι εντελώς αποπροσανατολιστικές οι αναφορές ότι το έργο κόστισε 50% περισσότερο σε σχέση με τον αρχικό σχεδιασμό. Από τα ίδια στοιχεία που εμπεριέχονται στο άρθρο, όπου αναφέρεται ότι: «Το έργο είχε συνολικό προϋπολογισμό 1,044 δισεκ. ευρώ, από τα οποία τα 349 εκατ. ήταν η συμμετοχή του Δημοσίου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης», ενώ στη συνέχεια ότι: «Πλην της χρηματοδοτικής συμβολής […] ο Μορέας και ο Κατασκευαστής έχουν μέχρι στιγμής λάβει συνολικές αποζημιώσεις ύψους 175,1 εκατ. ευρώ. Επομένως για το καθαρά κατασκευαστικό κομμάτι, Δημόσιο και Ε.Ε. διέθεσαν 524,2 εκατ. ευρώ, δηλαδή 50,1% περισσότερο», προκύπτει ότι ακόμα και με τα στοιχεία που παρατίθενται στο άρθρο, ο υπολογισμός του 50,1% γίνεται επί του ποσού της χρηματοδοτικής συμβολής του Δημοσίου και όχι επί του συνολικού προϋπολογισμού, όπου ευθέως παραπέμπει ο τίτλος του άρθρου.
Ακόμη και αν ίσχυαν οι αποζημιώσεις των 175,1 εκατ. ευρώ, τότε συγκρινόμενες με τον αρχικό συνολικό προϋπολογισμό του 1,044 δισεκ. ευρώ, θα αποτελούσαν μια επιβάρυνση 16,7% (και όχι 50,1%), σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία της εφημερίδας.
Αν, μάλιστα, ληφθούν υπόψη τα πραγματικά στοιχεία, μεταξύ των οποίων και το αποτέλεσμα των δύο διαιτησιών που έχουν ολοκληρωθεί, χωρίς να εκκρεμούν άλλες, το συνολικό ποσό της επιβάρυνσης του αρχικού προϋπολογισμού είναι 123 εκατ. ευρώ (82 εκατ. Κατασκευαστής και 41 εκατ. Παραχωρησιούχος), με αποτέλεσμα η επιβάρυνση του προϋπολογισθέντος κόστους να γίνεται 11,7%, δηλαδή περίπου πέντε φορές λιγότερο από το 50% που αναγράφεται στην εφημερίδα με πηχυαίους τίτλους!
Προφανώς στην ως άνω επιβάρυνση δε συμπεριλαμβάνεται Επιδότηση Λειτουργίας, η οποία δεν αποτελεί αποζημίωση.
2. Στο κείμενο αναφέρεται ότι: «Ακόμα εκκρεμεί άγνωστος αριθμός οικονομικών αιτημάτων του κατασκευαστή Μορέα σε διαιτησία», με αποτέλεσμα περαιτέρω εσφαλμένες και αρνητικές εντυπώσεις.
Επισημαίνεται ότι οι δύο διαιτησίες που ευρίσκοντο σε εξέλιξη έχουν περαιωθεί και οι σχετικές αποζημιώσεις που επιδικάστηκαν εμπεριέχονται στις επιβαρύνσεις που αναφέρθηκαν ανωτέρω, ενώ δεν υπάρχουν άλλες διαιτησίες σε εκκρεμότητα.
3. Με μια εντελώς ισοπεδωτική αντίληψη στο υπόψη άρθρο προστίθενται ποσά ετερόκλητα, εντελώς διαφορετικού χαρακτήρα και σκοπού, που έχουν λάβει Παραχωρησιούχος και Κατασκευαστής, με αποτέλεσμα να δημιουργείται εύλογα το συμπέρασμα ότι μοναδικός στόχος είναι η δημιουργία αρνητικών εντυπώσεων.
Έτσι, μπαίνουν στο ίδιο «καλάθι» χρηματοδοτική συμβολή του Δημοσίου, αποζημιώσεις, επιδότηση λειτουργίας, πρόσθετες εργασίες και έσοδα εκ διοδίων, ασύνδετα στοιχεία μη φυσιολογικά αθροιζόμενα. Σημειώνεται ειδικότερα ότι μόνο ένα μικρό μέρος εκ των εσόδων διοδίων χρηματοδοτεί την κατασκευή, ενώ το μεγαλύτερο μέρος τους καλύπτει τις δαπάνες λειτουργίας και συντήρησης του αυτοκινητόδρομου, στον οποίο εργάζονται σχεδόν 300 άτομα.
4. Εκείνο το οποίο δεν αναφέρεται στο άρθρο είναι ότι οι αμιγώς ελληνικές εταιρείες-μέτοχοι Παραχωρησιούχου και Κατασκευαστή (ΑΚΤΩΡ Α.Ε., J&P-ΑΒΑΞ Α.Ε., ΙΝΤΡΑΚΑΤ Α.Ε.) συνεισέφεραν 122 εκατ. ευρώ στο επενδυτικό σχήμα για την κατασκευή του έργου και μάλιστα με περιορισμένη απόδοση, σε μια περίοδο που οι επενδύσεις ήταν πολύτιμες για τη χώρα, επιτυγχάνοντας παρά τη μεγάλη οικονομική κρίση να συνεχιστεί απρόσκοπτα η κατασκευαστική δραστηριότητα για μεγάλα χρονικά διαστήματα (έστω και με μικρότερους ρυθμούς), σε περιόδους που δεν υπήρχε καμία δυνατότητα χρηματοδότησης από άλλες πηγές. Το γεγονός αυτό περιόρισε δραστικά τις ενδεχόμενες σοβαρές επιπτώσεις για το έργο αλλά και για τη χώρα.