Στη φωλιά του κούκου…

Να δούμε λίγο πιο κοντά την προχθεσινή περιβόητη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για τους τηλεοπτικούς σταθμούς: 
 
-Είναι μια πολιτική ήττα της κυβέρνησης. Ήττα από τη διαπλοκή και το κράτος των δικαστών; Πιθανότατα, αν και ουκ ολίγοι θεωρούν πως επικράτησε η νομιμότητα. Όπως και να έχει, η ήττα καταγράφεται ως ήττα, τελεία και παύλα. 
 
-Αυτό που έπρεπε να πράξει εξαρχής ο Νίκος Παππάς θα κάνει αναγκαστικά τώρα. Περισσότερες τηλεοπτικές άδειες, κάτω όμως από αυστηρές προϋποθέσεις (υποδομές, προσωπικό κ.τ.λ.) και με συγκεκριμένο τίμημα. Ακατανόητη, πάντως, η επιμονή του υπουργού Επικρατείας στον αριθμό 4 (τέσσερα) για τα κανάλια.  
 
-Στην πραγματικότητα το πολιτικό κόστος από την απόφαση του ΣτΕ είναι πολύ μικρότερο από εκείνο που θα εισέπραττε η κυβέρνηση από ένα ενδεχόμενο «μαύρο» σε υγιή από οικονομικής απόψεως κανάλια, όπως ο Alpha. Τους βολεύει, στην ουσία, η απόφαση, όσο τραυματισμένοι κι αν εξέρχονται από τη μάχη. 
 
-Τα χρήματα θα επιστραφούν στους πλούσιους καναλάρχες, όντως. Από την άλλη, ας σταματήσει να κλαίγεται επιτέλους και η Όλγα Γεροβασίλη, τους παιδικούς σταθμούς από τα χρήματα του Μαρινάκη περιμένει να τους φτιάξει; Και τους νοσηλευτές θα τους προσλάβει από τα εκατομμύρια του Σαββίδη; Όσο για την ΕΡΤ, χθες έσπασε κάθε ρεκόρ. Πρέπει να μετέδωσε τη δήλωση Γεροβασίλη πέντε-έξι φορές μέσα σε ένα μισάωρο.  
 
-Η Νέα Δημοκρατία συνεχίζει να λειτουργεί αντιθεσμικά. Με το θέμα του ΕΣΡ έχασε και το τελευταίο φύλλο συκής. 
 
-Συγγνώμη κιόλας, αλλά Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ δε δικαιούνται να αρθρώνουν λόγο για τις τηλεοπτικές άδειες. Για 27 χρόνια δεν έκαναν το παραμικρό και το παραδέχονται πλέον και τα στελέχη τους. Δεν εισέπρατταν ούτε τον καταλογισμό του φόρου διαφήμισης (τον ανέβαλλαν κάθε χρόνο στις 31/12 για να μην πληρώνουν τα κανάλια!) ούτε κάποιο τέλος χρήσης συχνοτήτων. 
 
-Η κυβέρνηση δεν έχει ούτε ένα τηλεοπτικό κανάλι που να μην είναι εναντίον της (εκτός από την ΕΡΤ). Το ίδιο και με τα ραδιόφωνα, εκτός από τον «105.5 Στο Κόκκινο». Το κακό όμως δεν είναι αυτό. Το κακό είναι που έχει βάλει απέναντί της και το λαό. 
Α.Π.