Πέτρος Σπεντζούρης: Η ενδιαφέρουσα ιστορία μιας ιδιαίτερης προσωπικότητας

“Το σύμφωνο συμβίωσης ήταν μια επιπρόσθετη συμβολαιογραφική πράξη κατοχύρωησης μια ήδη υπάρχουσας σχέσης μας”

Πέτρος Σπεντζούρης: «Μέσα» σε όλες τις προξενικές υποθέσεις υψίστου ενδιαφέροντος

Μπροστά στις ελάχιστες, πραγματικά, αντιδράσεις που υπήρξαν, κυρίως στο διαδίκτυο, θέλουμε, όπως ήταν και δική τους επιθυμία, να παρουσιάσουμε την προσωπικότητά τους, πέραν του γεγονότος του πρώτου συμφώνου συμβίωσης που υπογράφηκε στις αρχές Απριλίου στην Καλαμάτα.
Ο λόγος για τον Peter και τον Philip, οι οποίοι έχουν επιλέξει να ζουν στην Καλαμάτα και υπέγραψαν το εν λόγω σύμφωνο.

Καταγωγή από τη Μεσσηνιακή Μάνη
Ειδικότερα, ο Πέτρος Σπεντζούρης ανέφερε στο «Θ», αποκαλύπτοντας ορισμένες μόνο πτυχές μεγάλων υποθέσεων που έχουν απασχολήσει το πανελλήνιο, και όχι μόνο: «Εγώ γεννήθηκα από Έλληνες γονείς στην πρώην Βόρεια Ροδεσία και νυν Ζάμπια Αφρικής. Η καταγωγή μου είναι από Μεσσηνιακή Μάνη, Σύρο και Κάσο και όχι από την Καλαμάτα, όπως αναγράφει από λάθος η ανάρτηση του “Θάρρους”.
Το 1969 (όταν ήμουν 7 χρόνων) οι γονείς μου αποφάσισαν να έρθουν στην Ελλάδα, επειδή η κατάσταση στην Αφρική είχε δυσκολέψει πολύ και υπήρχαν πολλές δολοφονίες λευκών.
Το 1983 έπιασα δουλειά στη Βρετανική Πρεσβεία Αθηνών, βοηθούμενος μόνο από τη μητέρα μου. Ήταν η μοναδική γονέας μου από την ηλικία των 11 ετών, που ενδιαφερόταν για τα παιδιά της και δούλευε ασταμάτητα για να μας δώσει ένα μέλλον και μία, όσο μπορούσε, καλύτερη ζωή.
Επί 11 συναπτά έτη δούλεψα στο Τμήμα Θεωρήσεων (Visa Section) της Πρεσβείας των Αθηνών, όπου συνεργάστηκα πολύ στενά με την Ελληνική Αστυνομία (Αλλοδαπών), καθώς και Τμήματα Ειδικών Υπηρεσιών και των δύο κρατών για την πάταξη λαθρομετανάστευσης.
Το 1992, και λόγω σοβαρού επεισοδίου υγείας (έχασα εντελώς για 21 μέρες την αίσθηση και τη χρήση του δεξιού μου ποδιού), και κατόπιν εξετάσεων, διαπιστώθηκε ότι έπασχα από Σκλήρυνση κατά Πλάκας, ενδεχομένως από χτυπήματα στο κεφάλι σε μικρή ηλικία, για το οποίο ζήτημα δε θα ήθελα να επεκταθώ.    
Παρ’ όλα αυτά και καθώς ήμουν και είμαι πεισματάρης Έλληνας με καρδιά, ψυχή και σθένος, και παρότι το Διοικητικό Τμήμα της Πρεσβείας με είχε ενημερώσει ότι λόγω της ιθαγένειάς μου (ελληνικής) και της πάθησής μου δε θα μπορούσα να προαχθώ, το 1994, έπειτα από πολύ σκληρή εργασία και θέληση, ο τότε ο Βρετανός πρόξενος των Αθηνών με προήγαγε στο Προξενικό Τμήμα.

Στο Βρετανικό Προξενείο
Κατά τη διάρκεια των εννέα ετών που εργάστηκα στο Βρετανικό Προξενείο και λόγω της άκρας εμπιστοσύνης που κέρδισα με το σπαθί μου, ο επιτετραμμένος της Πρεσβείας Αθηνών, μαζί με το Βρετανό πρόξενο, αποφάσισαν να μου αναθέσουν όλους τους ποδοσφαιρικούς αγώνες όλων των βρετανικών ομάδων με ελληνικές ομάδες που διεξάγονταν στην Ελλάδα. Συνεργάστηκα πολύ στενά με όλες τις αστυνομικές, πυροσβεστικές, νοσοκομειακές και άλλες υπηρεσίες και των δύο κρατών, όπως και με το NCIS (National Criminal Intelligence Service) της Βρετανίας, καθώς και απευθείας με το FCO (Foreign and Commonwealth Office) της Βρετανίας, όπως και με τους αρχηγούς και ιθύνοντες όλων των ομάδων.
Ενθυμούμαι, δε, και το χειρότερο αγώνα, με τα περισσότερα προβλήματα που αντιμετώπισα ποτέ. Ήταν ένας αγώνας μεταξύ του Ολυμπιακού και της Λίβερπουλ. Όσα διαδραματίσθηκαν από τους οπαδούς της Λίβερπουλ στον αερολιμένα Αθηνών και που ποτέ δεν έφτασαν στο ευρύ κοινό. Ο λόγος που δεν έφτασαν ήμουν αποκλειστικά εγώ, σε στενή συνεργασία με τον Πέτρο Κόκκαλη και τον ταξίαρχο της Ελληνικής Αστυνομίας τότε, Νικόλαο Στρατάκη.
Ο μεγαλύτερος και δυσκολότερος αγώνας που χρειάστηκε να αντιμετωπίσω ήταν ο τότε αγώνας μεταξύ Ελλάδος – Αγγλίας, όπου ήμουν ο μοναδικός υπεύθυνος για 7.000 Άγγλους φιλάθλους. Ο τρόπος που διαχειριζόμουν τους “δύσκολους” αγώνες ήταν η στενή συνεργασία που είχα με το NCIS και τις άψογες ελληνικές Αρχές. Κατά τη διάρκεια του αγώνα αυτού ο αντιστράτηγος Χαράλαμπος Χριστοφαρεΐζης της Ελληνικής Αστυνομίας με παρασημοφόρησε με μετάλλιο για την αποκλειστική οργάνωσή μου από πλευράς Βρετανικών Αρχών. Ο τότε Βρετανός πρέσβης στην Αθήνα, ερωτώμενος από το βρετανικό υπουργείο Εξωτερικών, πώς η Αθήνα δεν αντιμετώπισε τους σκοτωμούς, τις καταστροφές και τα αίσχη που είχαν λάβει χώρα από Βρετανούς χούλιγκαν στο Βέλγιο, την Τουρκία και τη Γερμανία, απάντησε αυθόρμητα: “Μα δεν ήταν η Πρεσβεία που τα κατάφερε, ήταν ο Πέτρος Σπεντζούρης”.
Έκτοτε, ζητούσαν τη συμβουλή μου όχι μόνο τα περισσότερα Βρετανικά Προξενεία στην Ευρώπη, αλλά και ιθύνοντες της Ελληνικής Αστυνομίας και αρχηγοί/ιδιοκτήτες ελληνικών ποδοσφαιρικών σωματείων. Τα μέτρα που πήραμε μπορώ να σας τα περιγράψω λεπτομερώς στο μέλλον.   
Το μόνο που μπορώ να σας διαβεβαιώσω είναι ότι αυτό που δε βλέπει το ευρύ κοινό στην τηλεόραση ή στο γήπεδο σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου με ξένες ομάδες στην Ελλάδα, είναι η διεργασία, που ξεκινά τουλάχιστον ένα μήνα πριν από τη διοργάνωση. Μου θυμίζει διαφήμιση Κόκα Κόλας, που ενώ διαρκεί 1 – 1.5 λεπτό στην τηλεόραση, η διεργασία έχει διαρκέσει 1-2 μήνες!  

Σάμινα και κατάσκοποι
Ανάμεσα σε άλλες υποθέσεις, η Πρεσβεία μού ανέθεσε την υπόθεση του ναυαγίου του “ΣΑΜΙΝΑ ΕΧΠΡΕΣ” στην Πάρο. Θυμάμαι ότι ταξίδεψα άμεσα στο νησί και έφτασα στις 7.00 το πρωί. Πρώτη φορά στη ζωή μου κλήθηκα να αντιμετωπίσω τόσες σορούς που έβγαζαν οι ηρωικοί ψαράδες μας. Η ψυχή του Έλληνα μαζί με τα σάπια ψαροκάικα ήταν αυτά που έσωσαν τους περισσότερους επιβάτες. Εγώ κατάφερα τότε, υπό τραγικές συνθήκες, να στείλω, μαζί με τη βοήθεια της τότε Ολυμπιακής Αεροπορίας, 15 Βρετανούς, 2 Νεοζηλανδές και ένα ζευγάρι από τη Νότια Αφρική που ευρίσκοντο στο μήνα του μέλιτος, με ασφάλεια στο σπίτι τους. Ήταν η πρώτη φορά που βίωσα δύο μέτρα και δύο σταθμά στην πατρίδα μας και, μάλιστα, εις βάρος των συμπατριωτών μας. Θυμάμαι ότι, ενώ εγώ ως αντιπρόσωπος της Βρετανικής Πρεσβείας βρισκόμουν εντός γραφείων με υπεύθυνους φορείς, οι συμπατριώτες μου μέσα στον πόνο και τη δυστυχία που βίωναν ήταν απέξω και είχαν να αντιμετωπίσουν κλειστές και κλειδωμένες πόρτες.
Άλλη υπόθεση που ανέλαβα εξ ολοκλήρου στην Καλαμάτα, εκ μέρους της βρετανικής κυβέρνησης, ήταν η υπόθεση των 12 Βρετανών και δύο Ολλανδών “κατασκόπων” (γνωστοί ως “Καλαματα Planespotters”, για την οποία υπόθεση έχει γυριστεί και ταινία, όπου με παρουσιάζουν με διαφορετικό όνομα, επειδή απαγορευόταν από την Υπηρεσία μου η χρήση του πραγματικού μου ονόματος). Θυμάμαι ακόμα ότι το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να συστηθώ στον αξιωματικό της Ελληνικής Αεροπορίας, Νεκτάριο Σαμάρα, ο οποίος τους είχε συλλάβει, και του είχα εκφράσει προσωπικά, ότι ενώ εγώ καθόμουν στα έδρανα των Βρετανών στο δικαστήριο επειδή αντιπροσώπευα την Πρεσβεία, η ψυχή μου και τα πιστεύω μου ήταν μαζί του. Επακολούθησαν τόσα πολλά κατά τη διάρκεια της δίκης και, μάλιστα, ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδος, Κώστας Σημίτης, και ο πρωθυπουργός της Βρετανίας, Tony Blair, ήσαν άμεσα συνδεδεμένοι. Δε θα προβώ σε λεπτομέρειες, όμως, η έκβαση της δίκης και η απόφαση είναι θέμα που χωράει συζήτηση. Πάντως, όταν γύρισα στην Αθήνα, ο David Madden, ο τότε πρέσβης της Βρετανίας, σε δείπνο που παρέθεσε, με είχε ευχαριστήσει προσωπικά, γιατί κατάφερα να αποφύγουμε δεύτερη και χειρότερη σύλληψη. Σε αυτό το σημείο δε θα επεκταθώ.
Αν επεκταθώ, όμως, σε περισσότερες υποθέσεις που ανέλαβα (όπως Βρετανοί φορτηγατζήδες στα μπλόκα των τότε αγροτών και αεροπειρατεία στον αερολιμένα Αθηνών, όπου συνεργαστήκαμε με τον τότε υπουργό Χρυσοχοΐδη), θα χρειαστούν ολόκληροι τόμοι.

Το «χτύπημα» της ασθένειας
Ύστερα από πολλές άλλες Προξενικές Υποθέσεις Υψίστου Ενδιαφέροντος, λοιπόν, η Πρεσβεία μού ανέθεσε τη θέση του Β’ Ακόλουθου Ολυμπιακών Αγώνων για τη Βρετανική Ομάδα Αθλητών που συμμετείχαν στην Αθήνα 2004. Δεν ολοκλήρωσα, όμως, αυτή τη θέση, επειδή εν τω μεταξύ άνοιξαν οι θέσεις των υποπρόξενων των Βρετανικών Υποπροξενείων στην Κρήτη και τη Ρόδο. Αμέσως ρώτησα ποιο από τα δύο Προξενεία μας ήταν στη χειρότερη κατάσταση και το επέλεξα.
Έλυσα όλα τα αίσχη των Βρετανών τουριστών στο Φαληράκι και κατάφερα να κάνω το Βρετανικό Υποπροξενείο στη Ρόδο το καλύτερο στην Ευρώπη. Μάλιστα, κατάφερα εξάλειψη της γραφειοκρατίας σε σημείο που έρχονταν Βρετανοί από Αθήνα και Κέρκυρα για έκδοση πιστοποιητικών. Στη Ρόδο ήμουν κατ’ εξοχήν υπεύθυνος για 650.000 τουρίστες στο νησί, καθώς και μόνιμους 9.000 κατοίκους (και στις δύο περιπτώσεις βρετανικής και κοινοπολιτειακής υπηκοότητας). Όμως, σε αυτή τη φάση της καριέρας μου και λόγω φόρτου εργασίας, με “χτύπησε” χωρίς έλεος η Σκλήρυνση κατά Πλάκας. Ο διευθυντής της Νευρολογικής Κλινικής Ρόδου δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ακόμα περπατούσα, καθώς η μαγνητική τομογραφία ήταν τόσο κακή, που “ανήκε σε τετραπληγικό”. 
Αποφάσισα, λοιπόν, και παρά τα παρακάλια του τότε πρέσβη Simon Gass ως προς το αντίθετο, καθώς ήμουν, με δικά του λόγια, “ο καλύτερός του πρόξενος”, να παραιτηθώ. Μετά 22 συναπτά έτη στην Πρεσβεία ήθελα να πάρω τη μητέρα μου στη Νότια Αφρική, όπου διαμένει η αδελφή μου. Σε περίπτωση θανάτου μου δεν ήθελα να είναι μόνη.

Το πρώτο σύμφωνο
Θέλω, δε, να τονίσω σε αυτό το σημείο ότι κατά τη διάρκεια των ετών της εργασίας μου είχα την επιλογή να πληρώνω συνδρομές στο ΙΚΑ ή στο Βρετανικό NHS, όπως και να φορολογούμαι στην Ελλάδα ή στη Βρετανία. Εγώ, ως πατριώτης, που ήθελα με τον οβολό μου να συμβάλλω για το καλό της πατρίδας μας, επέλεξα το ΙΚΑ και την ελληνική εφορία. Το αποτέλεσμα στο εισόδημά μου, φυσικά, σήμερα όλοι το γνωρίζουμε και το βιώνουμε.
Το 2006, το κυπριακό κράτος μού προσέφερε θέση συμβούλου με 5.000 κυπριακές λίρες τότε, όμως η Σκλήρυνση, που τώρα φτάνει το 95%, δε με άφησε να δεχτώ.
Το Δεκέμβριο του 2011, στη Νότια Αφρική, γνώρισα το σημερινό μου σύντροφο, Φίλιπ. Αμέσως δημιουργήθηκε μεταξύ μας σχέση ειλικρινούς φιλίας. Τα παιδιά του (γιος 31 ετών και κόρη 26 ετών σήμερα) με λάτρεψαν, όσο κι εγώ αυτά.
Ο Φίλιπ, όντας γεννηθείς και κάτοικος Γιοχάνεσμπουργκ, εργάστηκε επί 18 συναπτά έτη ως διευθυντικό στέλεχος της EPSOM (Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού Νοτίου Αφρικής) και ως διακοσμητής Εσωτερικών Χορών.
Η φιλία μας σιγά σιγά μετατράπηκε σε σχέση βαθιάς αγάπης, αλληλοεκτίμησης, αλληλοσεβασμού και συντροφικότητας, σε σημείο που αποφασίσαμε να εισέρθουμε σε Σύμφωνο Συμβίωσης στις 12 Δεκεμβρίου 2012 στη Νότια Αφρική, όπου ο Φίλιπ πήρε το επώνυμό μου.
Το 2014 με έφερε ο Φίλιπ πίσω στην πατρίδα, κυρίως επειδή δεν απολάμβανα καμία ιατροφαρμακευτική κάλυψη στη Νότια Αφρική και κινδύνευε άμεσα να καταρρεύσει η υγεία μου και να επέλθει ακόμα και ο θάνατος.
Την Καλαμάτα την επέλεξε ο ίδιος ο Φίλιπ για τη μόνιμη παραμονή μας, επειδή, αφού γυρίσαμε διάφορες πόλεις στην Ελλάδα, με το που βίωσε την ομορφιά της πόλης και των κατοίκων, απλά την ερωτεύτηκε. Με δικά του λόγια: “Kalamata is the most beautiful city in the world, I love it here”.     
Όμως, όταν επιχειρήσαμε να ζητήσουμε ανανέωση της άδειας παραμονής του Φίλιπ στο υπουργείο Εσωτερικών, ανακαλύψαμε ότι το Σύμφωνο Συμβίωσης Νοτίου Αφρικής (παρότι είχε Hague Convention Apostille και μετάφραση του υπουργείου Εξωτερικών) και σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία έγινε αποδεκτό μόνο ως έγγραφο αλλαγής ονόματος και αποδεικτικό στοιχείο της χρονικής περιόδου που βρισκόμαστε επίσημα μαζί.
Γι’ αυτό και μόνο το λόγο την 1η Απριλίου φέτος αποφασίσαμε να επισημοποιήσουμε το Σύμφωνο Συμβίωσης και για τις ελληνικές Αρχές. Για εμάς δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μία επιπρόσθετη συμβολαιογραφική πράξη κατοχύρωσης της ήδη υπάρχουσας σχέσης μας.
Λυπούμαστε πολύ που δημοσιεύτηκε εν αγνοία μας στον εδώ Τύπο. Επίσης, θέλω σε αυτό το σημείο να διαβεβαιώσω τους συμπολίτες μας ότι δε δώσαμε εμείς φωτογραφίες στην εφημερίδα. Από πλευράς μας, οι φωτογραφίες αυτές ήταν για χρήση μεταξύ φίλων και γνωστών στο Facebook και μόνο. Ποτέ στη ζωή μας δεν έχουμε επέμβει στην προσωπική ζωή και τις επιλογές άλλων και θέλουμε να ζήσουμε τα υπόλοιπά μας χρόνια στην πανέμορφή μας Καλαμάτα ήσυχοι και χωρίς να ενοχλούμε κανέναν.
Άλλωστε, όπως είπε και ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός: “Ό αναμάρτητος υμών πρώτος τον λίθον βαλέτω”!    
Πέτρος Σπεντζούρης».

Με έγκριση
Βέβαια, από την πλευρά μας οφείλουμε να αναφέρουμε, υπερασπιζόμενοι τη σοβαρότητα και την εγκυρότητά μας, ότι για τη δημοσίευση των φωτογραφιών και της υπογραφής του πρώτου συμφώνου συμβίωσης στην Καλαμάτα, υπήρχε έγκριση κοντινού τους προσώπου, με το οποίο επικοινωνήσαμε, όπως άλλωστε φάνηκε και από το αρχικό μας δημοσίευμα.

Της Βίκυς Βετουλάκη