Ανάσα δροσιάς και, πάνω απ’ όλα, ανθρωπιάς είναι η προσφορά νερού σε εργαζομένους που είναι εκτεθειμένοι στη ζέστη, όπως οι διανομείς, οι εργάτες που σκάβουν ή καθαρίζουν κ.τ.λ. Μια απλή πράξη που γεμίζει τις καρδιές και των δυο, φτάνοντας πιο κοντά στην ουσία των πραγμάτων, της πραγματικής ανθρώπινης επαφής και ενός αισθήματος πληρότητας που δεν αγοράζεται με χρήματα.
Ίσως χρειάζεται και εξάσκηση ή να ξαναθυμηθούμε, γιατί και αυτός που δίνει το κάνει (ή δεν το κάνει τελικά) με ενδοιασμούς «είναι σωστό; κι αν αρνηθεί κι αν τον φέρνω σε δύσκολη θέση;» κι εκείνος που παίρνει (ή δεν παίρνει), νικιέται από την αμηχανία του, βάζει μπροστά συχνά μια άχρηστη «περηφάνεια» ή σκέφτεται την όποια υποχρέωση.
Ας πάρουμε το νεράκι ή το όποιο κέρασμα, ακόμη κι αν δεν το χρειαζόμαστε εκείνη την ώρα, γιατί έτσι ενθαρρύνουμε το δόσιμο, που τείνει να σπανίζει πλέον. Δεν υπάρχει «υποχρέωση», η δεξαμενή της καλοσύνης είναι κοινή, κι αυτό που έχουμε να κάνουμε όλοι είναι να συνεισφέρουμε για να πάρει και να χαρεί ή να ανακουφιστεί αυτός που έχει ανάγκη κάθε φορά σε έναν όμορφο κύκλο θετικότητας, που δίνει κουράγιο σε όλους.
Και υπάρχουν πολλοί απλοί και «ανέξοδοι» τρόποι. Είναι το ίδιο όταν διαθέτουμε λίγο χρόνο και πολύ καλή διάθεση για να βοηθήσουμε περαστικούς που αναζητούν συχνά με αγωνία τον προορισμό τους ή ό,τι άλλο χρειάζονται (όχι οι «έξυπνοι» οδηγοί κάθε είδους, που και λάθη κάνουν και όσο τέλειοι κι αν γίνουν δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την ανθρώπινη επαφή).
Είναι το ίδιο όταν βάζουμε νεράκι και λίγο φαγητό για τα αδέσποτα, γνωρίζοντας ότι προσφέρουμε λίγη ανακούφιση σε αυτά τα άμοιρα πλάσματα που ζούνε δίπλα μας. Εν τέλει και ένα απλό χαμόγελο αρκεί πολλές φορές, η γνήσια ευγένεια και ο σεβασμός στον άλλον και στον δημόσιο χώρο, ένας καλός λόγος, λίγο αληθινό ενδιαφέρον…
Είναι όλα αυτά μικρά αντίδοτα στη δύσκολη εποχή που ζούμε, που συντηρούν τη φλόγα της καλοσύνης και της ανθρωπιάς, κόντρα στην τάση του ατομικισμού, της αδιαφορίας, της «ανθρωποφαγίας», κόντρα σε όλα που κάνουν τη ζωή μας δύσκολη χωρίς λόγο…
Χ.Ε.
