Στο πρόσφατο ρεπορτάζ για το Κρυονέρι και την επέτειο ενός χρόνου από τις φωτιές στην περιοχή είχα την ευκαιρία να περάσω από τον Αετό. Είναι ένα από τα ονομαστά χωριά της Τριφυλίας και ευρύτερα της Μεσσηνίας και ένα μέρος που σε μαγνητίζει αμέσως.
Η ταμπέλα στη διασταύρωση του δρόμου Καλαμάτα- Κυπαρισσία υπενθυμίζει ότι ανήκει στα μαρτυρικά χωριά της Κατοχής που έκαψαν οι Γερμανοί κατακτητές το 1943. Με αρχαιολογικό ενδιαφέρον και μακραίωνη ιστορία, ο Αετός παραμένει «πνιγμένος» στο πράσινο παρά την περυσινή πυρκαγιά και δυστυχώς μια νέα φωτιά τις προηγούμενες μέρες στην ευρύτερη περιοχή του Κοπανακίου ήρθε να ξυπνήσει οδυνηρές εμπειρίες, αλλά και να υπενθυμίσει την ανάγκη της αντιπυρικής θωράκισης.
Με κόσμο στα καφενεία της πλατείας (στο χωριό και την ευρύτερη περιοχή λειτουργούν και κάποιες ταβέρνες) διατηρεί τη ζωντάνια του, παρά τη γενική τάση υποβάθμισης της περιφέρειας. Μια από τις καφετέριες είναι ταυτόχρονα και μπακάλικο και εξυπηρετεί τους κατοίκους με υπηρεσίες ταχυδρομείου για λογαριασμούς, φάρμακα κτλ. Ευχάριστη έκπληξη αποτελεί «Η Φωνή του Αετού», ένα έντυπο τρίμηνο εφημεριδάκι που εκδίδεται στην Αθήνα από τον σύλλογο «Ο Αετός Τρφιφυλίας», με τα νέα του χωριού και του συλλόγου, κοινωνικά και άλλα θέματα γενικού ενδιαφέροντος.
Τα τρεχούμενα νερά, με την μεγάλη πέτρινη βρύση, τον πανέμορφο τεχνητό καταρράχτη και τη διαμορφωμένη λιμνούλα, το πάρκο-παιδική χαρά (παρεμπιπτόντως εκεί υπάρχει ένα φθαρμένο σιδερένιο καπάκι που εγκυμονεί κινδύνους) συγκροτούν μια όαση δροσιάς για ντόπιους και περαστικούς. Στο σημείο είχε λειτουργήσει στο παρελθόν ένα από τα ορεινά «τουριστικά» αναψυκτήρια του παλιού ΕΟΤ. Δυστυχώς, οι αιωνόβιοι πλάτανοι που θυμούνται οι παλιοί έχουν ξεραθεί και το μόνο που απομένει είναι οι επιβλητικοί κορμοί τους, προκαλώντας ποικίλα συναισθήματα.
Ελπιδοφόρο το ότι ένα (τουλάχιστον) νεαρό πλατάνι έχει φυτευτεί για να αναπληρώσει το κενό και δεν είναι μόνο ένα μελλοντικό μεγαλειώδες δέντρο, αλλά και ένα σύμβολο νέας ζωής δίπλα στο θάνατο του παλιού…
Ρημάζει το ιστορικό Σχολείο Συγγρού…
Στον Αετό υπάρχει και ένα καταπληκτικό νεοκλασικό κτίριο, που είναι το σχολείο Συγγρού, το οποίο κατασκευάστηκε το 1905 (με βάση ένα γενικότερο πρότυπο σχολικών κτιρίων που είχε εκπονήσει ο νομομηχανικός Δημήτριος Καλλίας) και αντί να ανακαινιστεί και να αξιοποιηθεί έχει αφεθεί να ρημάζει, με κατεστραμμένα παλιά θρανία να μαρτυρούν όσα χάθηκαν ήδη…
Τον Ιούνιο του 2013, ο παλιός Δήμαρχος Αετού Δημήτρης Α. Δριμής, γράφει στο μπλογκ pankarpan.blogspot.com που δημιούργησαν για το χωριό οι Παναγιώτης Καραΐσκος-Ναπολέοντας Γκότσης: «το δημοτικό σχολείο Αετού λειτουργούσε ως δημόσιο μονοτάξιο, τουλάχιστον, από το 1885. Στη συνέχεια αναβαθμίστηκε σε διτάξιο και από το 1904 σε τριτάξιο. Στεγαζόταν σε κτίριο της εκκλησίας και σε διάφορα ιδιωτικά κτίρια μέχρι το 1905, που κατασκευάστηκε νέο διδακτήριο από το κράτος και δωρεά του Α. Συγγρού. Σ` αυτό το κτίριο λειτούργησε μέχρι την 11η Σεπτεμβρίου 1943 που το χωριό πυρπολήθηκε από τους Γερμανούς κατακτητές και από το σχολείο έμειναν μόνο τα στοιχεία. Τα χρόνια 1943- 1945 το σχολείο δεν λειτούργησε εξαιτίας της έλλειψης δασκάλου. Από το 1945 στεγαζόταν σε κτίριο που είχε ολοκληρωθεί το 1937 και προοριζόταν για τη στέγαση του ημιγυμνασίου. Το ημιγυμνάσιο όμως, που λειτουργούσε προπολεμικά στον Αετό, μεταφέρθηκε στους Γαργαλιάνους μεταπολεμικά και έτσι το κτίριο δόθηκε για τη στέγαση του τριτάξιου δημοτικού σχολείου Αετού». Σε άρθρο του κου Δριμή το Σεπτέμβριο του 2020, στον ίδιο ηλεκτρονικό τόπο, αναφέρει ότι υπάρχει μελέτη για την επαναχρησιμοποίηση του κτιρίου και του περιβάλλοντος χώρου ως Πολιτιστικού – Περιβαλλοντικού Κέντρου.
Κι αν η αποκατάσταση του σχολείου Συγγρού είναι περίπλοκη υπόθεση -που θα πρέπει όμως κάποια στιγμή να «ξεβαλτώσει» και να μπει επί τάπητος, μαζί με όλα τα ζητήματα που απασχολούν τους κατοίκους- πόσο δύσκολο είναι να μπουν δυό στεφάνια στις μπασκέτες του (φρεσκοβαμμένου) δημοτικού γηπέδου για να παίζουν τα παιδιά και οι νέοι της περιοχής;
Χ.Ε.
