Η Φοινικούντα και ο λογοτεχνικός κόσμος «αποχαιρετούν» τον Νίκο Σαββάκη…

Με θερμά λόγια αγάπης και εκτίμησης για τη «γήινη» και την πνευματική του προσωπικότητα, πραγματική θλίψη, μοιραζόμενοι κοινές εμπειρίες και με δικά του ποιήματα, η Κοινότητα της γενέτειράς του Φοινικούντας, φίλοι, συγγενείς και ομότεχνοι «αποχαιρετούν» τον αξιόλογο ποιητή Νίκο Σαββάκη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή τη Δευτέρα 2 Νοεμβρίου σε ηλικία 73 ετών (γεν. 1953) και κηδεύτηκε χθες.

Με πέντε ποιητικές συλλογές στο ενεργητικό του -«Βόλτα στις 2:45», «Ινδίες 1542», «Άλτες», «Η Δραπέτης», «Θέμα Γοήτρου»- δημιούργησε μια δική του μοναδική θέση στη λογοτεχνία, ξεκινώντας να γράφει πρώτα στα αγγλικά, επηρεασμένος από τη διαμονή του στην Αγγλία, όπου σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες.

Τα ταξίδια του πρόσφεραν μια κοσμοπολίτικη προοπτική, ενώ μετά την Αθήνα, όπου εργάστηκε ως καθηγητής Αγγλικών, είχε επιλέξει να επιστρέψει στη Φοινικούντα, όπου «άραξε και πλούτισε με την παρουσία του την εδώ κοινωνία.

Όταν επέστρεψε στο χωριό, ανέστησε το παλιό καφενείο του πατέρα του και έφερε έναν φρέσκο αέρα στα εδώ δρώμενα. Στην ουσία δεν ήταν καφενείο. Ήταν φωλιά πολιτισμού», δίνει χαρακτηριστικά τον αντίκτυπο του συμπατριώτη του ποιητή ο Ηλίας Τσώνης.

Η Ένωση Μεσσήνιων Συγγραφέων τον «αποχαιρετά» με ένα λιτό μήνυμα: «Έφυγε από τη ζωή το μέλος μας Νίκος Σαββάκης, ποιητής και άνθρωπος αληθινός, με ήθος και γενναιόδωρα αισθήματα. Η ΠΟΙΗΣΗ του ήταν λιτή, καίρια και υπαινικτική για οτιδήποτε ψεύτικο». Η Γεωργία Οικονομοπούλου στην ηλεκτρονική σελίδα του λογοτεχνικού περιοδικού «Ο Αναγνώστης», σε παλιότερη συνέντευξη-παρουσίαση της συλλογής «Θέμα Γοήτρου», έδωσε ένα στίγμα της λογοτεχνικής δουλειάς του: «Απεριόριστος ως προς τη θεματολογία, ο Νίκος Σαββάκης επιλέγει επεισόδια από όλο το μάκρος του νήματος της Ιστορίας και τις εκφάνσεις της στις Τέχνες, την Επιστήμη, την Πολιτική. Με την ίδια ελευθερία, στέκεται σε εκφράσεις και εικόνες που υμνούν την απλότητα, τις καθημερινές χαρές, τη φύση, που διαμορφώνει και χάνεται, τις αξίες, που τον διαμόρφωσαν και ενίοτε μοιάζουν να χάνονται. Το βλέμμα είναι κριτικό, σχολιαστικό, αυστηρό μα και τρυφερό, πατρικό, ενώ η γλώσσα του είναι ένα αξιοπρόσεκτο όσο και λειτουργικό υβρίδιο συγκερασμού δημοτικής και καθαρεύουσας, επιστημονικών όρων και slang του δρόμου, πολυσυνθετική». Στην ίδια συνέντευξη ο ίδιος ο ποιητής, που δεν έτυχε της προβολής που του άξιζε, για τη σχέση του με την ποίηση ανέφερε: «Στα 24-25, ξαφνικά, έκατσα κάτω και άρχισα να γράφω. Βγήκε από μέσα μου. Ανάβλυζε σαν πηγή. Πλέον, η ποίηση μου προσφέρει τα πάντα. Είναι για μένα λόγος ύπαρξης. Δεν υπάρχει κάτι άλλο τόσο σοβαρό στη ζωή μου όσο η ποίηση»…

Πλέον σε παρελθόντα χρόνο τα λεγόμενά του, αφήνει όμως πίσω του ένα ζωηρό διαρκές αποτύπωμα, που δυστυχώς χρειάστηκε ο χαμός του για να αναδειχθεί…
Χ.Ε.