Καύση και διοξίνες…

Με αφορμή το χθεσινό μας πρωτοσέλιδο δημοσίευμα για την απειλή καρκίνου σε κατοίκους που ζουν σε απόσταση πέντε χιλιομέτρων από χωματερές, έχω μπροστά μου ένα δημοσίευμα του Βασίλη Κοσμόπουλου, από το 2005, όταν ήταν επικεφαλής της παράταξης «Ανθρώπινη και Όμορφη Πόλη», όπου προειδοποιούσε για τα παραπάνω.
Ένα απόσπασμα από το άρθρο του σημείωνε: «Βιοχημικές έρευνες έχουν δείξει πως οι διοξίνες δρουν ως ισχυρές “περιβαλλοντικές ορμόνες”. Όπως και οι φυσικές ορμόνες, οι διοξίνες μπορούν να διαπεράσουν τη μεμβράνη των κυττάρων και να αλλάξουν τη δράση των γονιδίων που ρυθμίζουν τη διαδικασία της ανάπτυξης. Ακόμη και απειροελάχιστες συγκεντρώσεις διοξινών μπορούν να επηρεάσουν το ανοσοποιητικό και νευρικό σύστημα των οργανισμών. Σε πειραματόζωα, η έκθεση σε διοξίνες έχει προκαλέσει ένα ευρύ φάσμα τοξικολογικών επιπτώσεων.
Μερικές απ’ αυτές εμφανίστηκαν σε εξαιρετικά μικρές δόσεις διοξινών, της τάξης των λίγων τρισεκατομμυριοστών του γραμμαρίου. Στις επιπτώσεις αυτές συγκαταλέγονται η ενδομητρίωση και η ενίσχυση θηλυκών χαρακτηριστικών σε αρσενικά πειραματόζωα. Κάποιες διοξίνες μπορούν ακόμη να προκαλέσουν καρκίνο, όπως καταδεικνύεται από πολλές πρόσφατες μελέτες».
Μέχρι σήμερα, όμως, κωφεύουμε, τόσο οι πολίτες όσο και οι (αν)αρμόδιοι…
Α.Π.