Οι φόλες είναι μια ιδιαίτερα οδυνηρή ιστορία, αρχικά για τα ίδια τα αθώα θύματα, για κάθε υγιές ψυχοσυναισθηματικά άτομο, για κάθε φιλόζωο και ακόμα περισσότερο για όσους έχουν χάσει το ζώο τους με αυτόν τον τρόπο –δυστυχώς έχω και προσωπική εμπειρία.
 
Στην περιοχή μας είναι αρκετά συχνό το φαινόμενο, με στόχο κατά βάση τα αδέσποτα, αλλά πολλές φορές και δεσποζόμενα ζώα, είτε ως «παράπλευρες απώλειες» είτε ως αποτέλεσμα «δραστικής» ή εκδικητικής συμπεριφοράς (με δηλητηριασμένα δολώματα ακόμα και σε αυλές).
 
Η μία κατηγορία είναι το ποντικοφάρμακο, το οποίο προκαλεί αιμορραγία στα εσωτερικά όργανα, είναι εύγευστο και αν το βρει ο σκύλος μας, είναι πολύ πιθανό να το φάει. Τα καλά νέα είναι ότι υπάρχει αντίδοτο, είναι η βιταμίνη Κ, την οποία μπορούμε να προμηθευτούμε από φαρμακείο ακολουθώντας ένα μήνα θεραπείας.
 
Το κακό είναι δε θα το καταλάβουμε αμέσως, καθώς τα συμπτώματα εμφανίζονται 2 με 10 μέρες μετά την κατανάλωση. Ως πρώτες ενδείξεις ασπρίζουν τα ούλα και στη συνέχεια το ζώο αρχίζει να έχει δύσπνοια.
 
Προσωπικά, είχα μια υποψία ότι ο σκύλος μου ίσως είχε φάει, καθώς βρέθηκε σε χώρο με ποντικοφάρμακο και ακολούθησα προληπτικά θεραπεία. Είδα, επίσης, το υπέροχο λυκόσκυλο φιλικής οικογένειας να καταρρέει και να μην τα καταφέρνει τελικά. Όταν διαπίστωσαν περί τίνος πρόκειται με αιματολογικές εξετάσεις, ήταν αργά…
 
**
Οι φόλες με φυτοφάρμακα είναι δραστικές, ανάλογα με την ποσότητα που υπάρχει στο δηλητηριασμένο δόλωμα ή θα φάει το ζώο και αν έχει «ξεθυμάνει» στον ανοικτό χώρο ή λόγω βροχής.
 
Η γρήγορη παρέμβαση μπορεί να είναι σωτήρια. Το πρώτο, όμως, που κάνουμε είναι να καλέσουμε κτηνίατρο για οδηγίες, αφού το να πάρουμε την πρωτοβουλία και να προκαλέσουμε εμετό π.χ. με «γιατροσόφια», όπως λάδι, ξύδι ή αλατόνερο, στην πραγματικότητα δεν ενδείκνυνται και μπορούν να κάνουν μεγαλύτερο κακό.
 
Είναι καλό να έχουμε πάντα μαζί μας ενέσιμο φάρμακο που προκαλεί εμετό, καθώς και το επίσης ενέσιμο αντίδοτο, τα οποία θα χρησιμοποιήσουμε και πάλι σε συνεννόηση με τον ειδικό (π.χ. το να προκαλέσουμε εμετό σε ένα ζώο που έχει καταρρεύσει είναι εξίσου θανάσιμο με τη φόλα).
 
Τα αδέσποτα είναι, δυστυχώς, στο έλεος του Θεού και των (απ)ανθρώπων –αν κι εδώ κάτι μπορούμε να κάνουμε καταγγέλλοντας περιστατικά που θα πέσουν στην αντίληψή μας.   
 
Για να προστατεύσουμε τα δικά μας ζώα χρειάζεται να τους αφοσιωθούμε στη βόλτα τους, ελέγχοντας διαρκώς τη μουσούδα τους, ώστε να μην τρώνε από κάτω ό,τι βρίσκουν. Τα γράφω για να τα «ακούω» κι εγώ…
 
***
Α, μέσα στον ποταμό Άρι, στο ύψος του γηπέδου του Απόλλωνα (στο γεφυράκι), είναι νεκρός ένας μεγαλόσωμος σκύλος (λευκός με μεγάλα γκρι μπαλώματα αν τον ψάχνει κάποιος). Νομίζω κάτι πρέπει να κάνει γι’ αυτό ο Δήμος Καλαμάτας ή όποιος άλλος (ποιος;) αρμόδιος, επειδή είναι μια μικρή υγειονομική βόμβα, αλλά και για ηθικούς λόγους.

Ανάγκη από τροφές έχει πάλι ο Φιλοζωικός Όμιλος Καλαμάτας, καθώς τα ζώα που φροντίζουν οι εθελοντές είναι εκατοντάδες. Απευθύνεται, λοιπόν, έκκληση σε όποιον μπορεί να βοηθήσει προσφέροντας κροκέτες, κονσέρβες, ρύζι και ζυμαρικά. Τα είδη συγκεντρώνονται κάθε Τρίτη και Πέμπτη, 10.00 π.μ. με 12.00 μ., στο ξύλινο σπιτάκι του ΦΟΚ δίπλα από τη γέφυρα της Μακεδονίας (επί της Νέδοντος, κοντά στα γήπεδα τένις).
 
Επίσης, ανάγκη υπάρχει πάντα για υποσέντονα και πάνες (υπάρχουν και αρκετά ανάπηρα ζώα), κτηνιατρικά είδη (εμβόλια, αντιπαρασιτικά, διάφορα φάρμακα και αντιβιώσεις), αλλά και κουβέρτες, σεντόνια, περιλαίμια και λουράκια, μπωλ φαγητού και καθαριστικά.
 
Ένας άλλος τρόπος βοήθειας είναι η εθελοντική εργασία, που μπορεί να είναι: οδηγοί με αυτοκίνητα για ζώα που βρίσκονται σε ανάγκη ή σε κίνδυνο, σπίτια-οικοδεσπότες προσωρινής φιλοξενίας (αν είναι και υιοθεσίες, ακόμα καλύτερα), βοήθεια στη διοργάνωση εκδηλώσεων, επαγγελματίες κάθε είδους που θέλουν να προσφέρουν χωρίς αμοιβή (π.χ. τεχνίτες, φωτογράφοι, γραφίστες, δικηγόροι).
                    
**
Είχα την τύχη να γνωρίσω την περασμένη εβδομάδα τη Μελίνα Βολφ, τη νεαρή Ελληνογερμανίδα που έρχεται από το Μόναχο για να προσφέρει εθελοντικά στις ανάγκες του Φιλοζωικού Ομίλου Καλαμάτας και του κέντρου φιλοξενίας των αδέσποτων. Συμφωνώ μαζί της ότι, έστω και με μικρή προσπάθεια, ο καθένας μας μπορεί να βοηθήσει για τη βελτίωση της κατάστασης γύρω μας και αυτό δεν αφορά μόνο στη φιλοζωία, αλλά κάθε τομέα της ζωής μας.
 
Μιλώντας ειδικά για το πρόγραμμα εθελοντών που έρχονται από το εξωτερικό, η πρόεδρος του ΦΟΚ, Κατερίνα Πεζώνη, εξηγεί: «Οι εθελοντές μας έρχονται μέσα από το πρόγραμμα στο Κέντρο Νέων Καλαμάτας που διαρκεί από 6 μήνες μέχρι ένα χρόνο ή από το Workaway, ένα ευρωπαϊκό πρότζεκτ για εθελοντισμό και προσφορά εργασίας, με αντάλλαγμα στέγη και τροφή, καθώς και από την ιστοσελίδα του Φιλοζωικού Ομίλου Καλαμάτας.
Τα προγράμματα έχουν ξεκινήσει εδώ και τρία χρόνια και όσοι έρχονται συνήθως ξανάρχονται, ενώ σχεδόν όλοι έχουν υιοθετήσει ένα από τα αδεσποτάκια μας.
Μέχρι τώρα έχουμε εθελοντές, άνδρες και γυναίκες, από Αμερική, Καναδά, Σουηδία, Γαλλία, Ισπανία, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Αγγλία, Αυστρία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Πορτογαλία και Γερμανία».
 
**
Ευχάριστη, αλλά και αξιοπερίεργη, ακόμα και για μένα, ήταν η εικόνα δύο νέων ανθρώπων που έπιναν πριν από λίγες μέρες καφέ στην πλατεία με το σκυλάκι τους. Μου είπαν ότι δεν έχουν αντιμετωπίσει κανένα πρόβλημα αποδοχής (συνηθισμένοι, ωστόσο, περισσότερο στην Αθήνα), ενώ υπάρχουν και μαγαζιά που τους δέχονται σε εσωτερικό χώρο με το ζώο τους (στην Καλαμάτα).
 
Όπως βλέπετε στη φωτό, είναι και μια άσκηση εξοικείωσης για μικρούς και μεγάλους.
 
Πάντα με προσοχή και σεβασμό, όμως, και σε αυτούς που έχουν τους λόγους τους να είναι επιφυλακτικοί ή απλώς δε θέλουν κοντά τους τα ζώα. Το Ζούμε Μαζί σημαίνει προσπάθεια απ’ όλες τις πλευρές. 

Κτηνίατροι και ειδικοί το λένε συνέχεια, αλλά εμείς δεν ακούμε, μέχρι να μας συμβεί, αλλά τότε μπορεί να είναι πολύ αργά για το αγαπημένο μας κατοικίδιο, που στην καλύτερη περίπτωση θα κινδυνεύσει και θα ταλαιπωρηθεί (θα …πονέσει και η τσέπη μας) και στην χειρότερη μπορεί να χάσει τη ζωή του. 
 
Ο λόγος για απαγορευμένες τροφές για τα τετράποδά μας, πολλές από τις οποίες ξέρουμε ότι πρέπει να αποφεύγουμε να τις δίνουμε, αλλά ενδίδουμε στις λιχούδικες μουσούδες ή στο γνωστό «έλα μωρέ και τι θα πάθει;». Και άλλες που δεν έχει τύχει να ακούσουμε.
 
Λοιπόν έχουμε και λέμε: Δεν δίνουμε στον σκύλο μας χοιρινό κρέας (ειδικά τώρα που πλησιάζουμε και στο Πάσχα, θυμηθείτε το), καθώς προκαλεί κολίτιδα και διάρροιες με αίμα. Τα σταφύλια και η σταφίδα μπορούν να οδηγήσουν σε νεφρική ανεπάρκεια (κάποια ζώα μπορεί να μην πάθουν τίποτα, άλλα να ασθενήσουν με λίγες ρώγες). Η σοκολάτα είναι τοξική για το συκώτι και τα καρύδια μακαντέμια μπορούν να προκαλέσουν μυικό τρόμο και αδυναμία στα άκρα. Το κρεμμύδι και το πράσσο, μαγειρεμένο ή ωμό, μπορούν να οδηγήσουν σε αιματολογικό πρόβλημα. Τα παυσίπονα ντεπόν και το παναντόλ μπορούν να σκοτώσουν μια γάτα, ενώ είναι απαγορευμένα και για τους σκύλους.
 
Υπάρχουν και φυτά ή λουλούδια τοξικά, όπως οι νάρκισσοι για τους σκύλους και τα λίλιουμ (κρινάκια) για τις γάτες.
 
***
Και πάμε σε ένα μεγαλύτερο κεφάλαιο, τα κόκκαλα…
 
Απαγορευμένα …δια ροπάλου, μου είπε φίλη κτηνίατρος. Το διαπίστωσα όμως και μόνη μου πριν λίγες μέρες, βλέποντας έναν σκύλο να ταλαιπωρείται, αλλά συνδυάζοντάς το με μικρότερες συνέπειες που έχω δει στον δικό μου σκύλο (ναι, ενδίδω κι εγώ, αλλά δεν πρόκειται να το ξανακάνω!).
 
Δείτε το θέμα σοβαρά και αφήστε αυτά τα επιχειρήματα ότι πάντοτε οι σκύλοι έτρωγαν κόκκαλα. Δεν παίζουμε κορώνα-γράμματα τη ζωή του αγαπημένου μας φίλου.
  
Προκαλούν από δυσκοιλιότητα έως και έμφραξη στο παχύ έντερο και η λύση δίνεται με φαρμακευτικά ή μηχανικά μέσα, κατόπιν νάρκωσης στη δεύτερη περίπτωση.
 
Επιπλέον -και δεν είναι καθόλου σπάνιο- μπορεί το κόκκαλο (ακόμα και χόνδρος) να σφηνώσει στον οισοφάγο κι αν βγει με ενδοσκόπηση είμαστε τυχεροί, αλλιώς πρέπει να αφαιρεθεί με επέμβαση, ενώ αν παραμείνει μπορεί να οδηγήσει το ζώο μας στον θάνατο.   
 
***
Από τα προβλήματα της εποχής είναι, επίσης, οι κάμπιες των πεύκων, που είναι τοξικές για τους σκύλους μας. Αρκεί να γλύψει τις προνύμφες ή να τις αγγίξει με τη μουσούδα του για να υποστεί επώδυνο πρήξιμο γύρω από το στόμα, αλλά και τη γλώσσα, η οποία μπορεί να υποστεί νέκρωση. Συνιστάται άμεση απομάκρυνση των τοξικών τριχιδίων των καμπιών, με νερό ή πιστολάκι (κάπου το διάβασα ως μια καλή ιδέα), καθώς δεν πρέπει να πιεστούν εκχύοντας περισσότερο δηλητήριο και μετά φαρμακευτική αγωγή στον κτηνίατρο. 
 
**
Τέλος, μην ξεχνάμε τις αμπούλες αποπαρασίτωσης, οι οποίες για τους ψύλλους συνίστανται όλο το χρόνο, ενώ ήδη …έσκασαν μύτη τα τσιμπούρια (αρκούν για να ξυπνήσουν 3 μέρες με θερμοκρασία στους +20 βαθμούς) και οσονούπω έρχονται οι σκνίπες.  
 

Η Λεμονιά είναι ένα ακόμα από τα αδέσποτα της Καλαμάτας που αποδεικνύουν ότι γίνεται να… Ζούμε Μαζί αρμονικά. Για την ακρίβεια κέρδισε τη θέση της μαζί με τις καρδιές των ιδιοκτητών και οδηγών ταξί στην Τέντα. Ζει εδώ και περίπου 14 χρόνια εκεί, καθώς εγκαταστάθηκε από κουτάβι.
 
Της έχουν, μάλιστα, δύο σπιτάκια, τη φροντίζουν καθημερινά, όχι μόνο με το βασικό φαγητό και το νερό της, αλλά με πλήρη κτηνιατρική φροντίδα, λιχουδιές, άφθονα χάδια και ενδιαφέρον. Όλα όσα μπορεί, δηλαδή, να ονειρευτεί ένας σκύλος που δεν έχει τις δικές μας ματαιοδοξίες…
 
Κι εκείνη τους το ανταποδίδει στο έπακρο με την αφοσίωσή της και το σκυλίσιο χαμόγελο ευτυχίας και ευγνωμοσύνης. Από την αρχή είχε κρατήσει μακριά άλλα σκυλιά από την περιοχή της, χωρίς να δημιουργεί προβλήματα η ίδια, καθώς είναι φιλική με πελάτες, παιδιά, περαστικούς ή αδιάφορη για όσους δείχνουν να μην τη συμπαθούν.   
 
«Είναι “ανθρωπονόητη”» είναι η λέξη που χρησιμοποιεί ένας από τους προστάτες της και πραγματικά φαίνεται να καταλαβαίνει τα πάντα. Ξέρει τι να περιμένει και τι θα πάρει από τον καθέναν τους, ενώ αναγνώρισε και τα ταξί της Καλαμάτας, όταν από ανοικτό πράσινο έγιναν λευκά, όπως μου είπαν προχθές χαρακτηριστικά!
 
**
 
Η Λεμονιά βίωσε και δύο μεγάλες περιπέτειες υγείας, σκορπίζοντας αγωνία σε όλους τους φίλους της.
 
Το 2014 επέζησε από τις φόλες που σκόρπισαν το θάνατο στα άλλα αδέσποτα στην περιοχή της Τέντας. Είχε ζητήσει βοήθεια μπαίνοντας σε ένα ταξί και ξαπλώνοντας στο πατάκι, όπου προφανώς θυμόταν ότι την είχαν βάλει λίγα χρόνια νωρίτερα για να τη μεταφέρουν στο κτηνιατρείο, όταν είχε σωθεί και πάλι από θαύμα, έπειτα από πολύ σοβαρό τροχαίο που είχε.
 
Έπειτα από εκείνο το ατύχημα νοσηλεύτηκε για μήνες, με χρήματα που συγκέντρωσαν οι προστάτες της ταξιτζήδες, αλλά και δωρεά φιλόζωης κτηνιάτρου, η οποία και στείρωσε τη Λεμονιά.  
 
Μία από τις οδηγούς της «πιάτσας νο 5» κράτησε τη σκυλίτσα για έναν ακόμη μήνα στο σπίτι της και όταν ήρθε η μέρα της επιστροφής, η Λεμονιά χαιρετούσε έναν προς έναν τους φίλους της, εκδηλώνοντας τη χαρά και την ευγνωμοσύνη της. Ήταν η σειρά τους να της ανταποδώσουν το καθημερινό καλωσόρισμα…
 
**
Οι εργαζόμενοι στα ταξί που σταθμεύουν κοντά στην Τέντα δίνουν επί χρόνια μαθήματα φιλοζωίας και υπευθυνότητας. Φρόντισαν, μάλιστα, για την υιοθεσία των περισσότερων κουταβιών της Λεμονιάς, η οποία πρόλαβε να γεννήσει τρεις φορές πριν στειρωθεί.
 
Επίσης, είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί όταν οδηγούν, ενώ αν παρ’ όλα αυτά χτυπήσουν κάποιο ζώο με το ταξί τους, ξέρουν ότι δεν πρέπει να το εγκαταλείψουν, αλλά να φροντίσουν για τη μεταφορά του σε κτηνιατρείο.
 
Υπάρχει και σχετική νομική υποχρέωση για όλους τους οδηγούς όταν εμπλέκονται σε ατύχημα με ζώο, με προβλεπόμενες κυρώσεις…