Μέχρι τις 9 Νοεμβρίου στο καφέ-βιβλιοπωλείο «Ραμόν» η έκθεση ζωγραφικής «Εγώ ειμί…»

Η Χριστιάνα Κανελλακοπούλου αποτυπώνει στον καμβά τη μεταφυσική εμπειρία και έναν άλλο τρόπο της ύπαρξης όπως τα βίωσε μέσα από μια μεγάλη περιπέτεια υγείας που την έφερε από το ακρότατο σύνορο του θανάτου και πάλι πίσω στη ζωή. Ένα μέρος αυτών των έργων από την «αναγέννηση» της Καλαματιανής ζωγράφου, η οποία έχει τη βεβαιότητα ότι είναι οι πίνακες που την οδηγούν -«Νιώθω πάντα πως αυτοί γνωρίζουν και εγώ απλά ακολουθώ», λέει χαρακτηριστικά- εκτίθενται στο «Ραμόν καφέ» στην οδό Παυσανίου 2. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα έκθεση με τίτλο «Εγώ ειμί…» που θα διαρκέσει μέχρι τη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου (ωράριο λειτουργίας: Δευτέρα, Τρίτη, Πέμπτη 8.00 π.μ.-3.00 μ.μ. και 5.00-9.00 μ.μ., Τετάρτη 8.00 π.μ.-3.00 μ.μ., Παρασκευή 8.00 π.μ.-9.00 μ.μ. και Σάββατο 9.00 π.μ.-2.30 μ.μ.). Τα εγκαίνια έγιναν με επιτυχία και μεγάλη προσέλευση κόσμου την περασμένη Παρασκευή 30 Οκτωβρίου, με τα έργα να εντυπωσιάζουν, τόσο με την ιδιαίτερη καλλιτεχνική-αισθητική τους αξία όσο και για τις ανεξάντλητες φιλοσοφικές προεκτάσεις.

Η Χριστιάνα Κανελλακοπούλου τα ζωγραφίζει όλα αυτά και με χρώματα, αλλά και με λέξεις: «Η ανάγκη αυτής της έκθεσης ήταν το μοίρασμα της ανθρώπινης αδυναμίας μπροστά στον θάνατό μας… Δεν υπάρχουν λέξεις να περιγράψεις την ετοιμασία του σώματος πριν φύγει. Δεν υπάρχει ήχος που σε ειδοποιεί ότι φεύγει. Είναι αθόρυβο το πέρασμα. Σε εκείνο το διάσελο υπάρχει μόνο φως και αρμονία. Εκεί, το “εγώ ειμί” χορεύει ένα θεϊκό ζεϊμπέκικο γιατί δεν έχει να συντονίσει κάτι, όλα είναι έτοιμα σαν από πάντα, τα μάτια, τα χέρια, τα πόδια, το αίμα, η ψυχή είναι όλα εκεί για τον θεϊκό χορό. “Εγώ ειμί…”, παρουσία διάφανη, φωτεινή, γεμάτη χρώματα και αρώματα και είμαι εδώ για να σας διηγηθώ ένα παραμύθι δικό μου, που έζησα για λίγο, αλλά μου άλλαξε τον τρόπο που κοιτάζει η καρδιά μου. Το “Εγώ ειμί” γίνεται ένα τρυφερό αναρριχώμενο γιασεμί που σκαρφάλωσε στα μαλλιά μου και με τράβηξε προς το φως γελώντας σαν μωρό και εγώ ζωγραφίζω ασταμάτητα για να γεμίζω το κενό που άφησε κλείνοντας την πόρτα πίσω του το “Εγώ” με την εκκωφαντική σιωπή ενός κρότου υπόγειου και θολού… Η αλήθεια είναι πως το ζεϊμπέκικο ήταν λέει ο χορός του Δία/Ζευς… Τώρα το κατάλαβα… που το χορέψαμε μαζί!».