Θα έχετε ακούσει: «Είμαι γέννημα θρέμμα Αθηναία…»,
«Είμαι γέννημα θρέμμα Καλαματιανή!»…
Κι εγώ θεωρώ τον εαυτό μου γέννημα θρέμμα της οδού Σταδίου…
Καμία σημασία τα χρόνια που απομακρύνθηκα. Πάντα εκεί γύριζα…
Μέσα στα χρόνια είδα αυτό τον δρόμο από χωματόδρομο να ασφαλτοστρώνεται…
Τον είδα να ενώνεται με την πλατεία 23ης Μαρτίου…
Να αποκτά δημοτικό φωτισμό…
Να αλλάζουν τα κτήρια, ειδικά μετά τους σεισμούς…
Κι όμως, δεν ένιωθα τις αλλαγές…
Σήμερα αποχαιρετώ τελεσίδικα τη Στέλλα, γειτόνισσα από τότε που γεννήθηκα…
Και πόσους άλλους μέσα στα χρόνια…
Τον Γιάννη, την Πόπη, τη Βίλμα, την κυρά Θοδωρού, τον Νίκο, τη Στέλλα, την κυρά Αργύραινα, την κυρά Αντωνία, την κυρά Λευκούλα, την κυρά Βάσω, την κυρά Δήμητρα.
Όλοι αυτοί συνεχίζουν να ζουν στο μυαλό και την καρδιά μου…
Μόνο που αυτός ο δρόμος, παρότι πλάτυνε, συνεχώς στενεύει…
Κι εγώ εξακολουθώ να νιώθω τον εαυτό μου γέννημα θρέμμα της οδού Σταδίου…
Άντα Αποστολάκη
