Είναι γεγονός ότι με το Πάρκο του Αλμυρού είχα καιρό να ασχοληθώ, όμως περνώντας μια μέρα από το σημείο και βλέποντας την πόρτα του λεηλατημένου αναψυκτηρίου ανοιχτή, κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά.
Οπότε χθες το πρωί επισκέφθηκα ξανά το σημείο, για το οποίο έχουμε γράψει δεκάδες φορές… και μακάρι η επόμενη να είναι για καλό και να αφορά στην παρουσίαση και την υλοποίηση αναβάθμισης αυτού του μοναδικού χώρου.
Ξεκινώντας, λοιπόν, από τη δυτική είσοδο συνάντησα μπροστά μου έναν τσιμεντένιο σωλήνα, που προφανώς θα είχε μεταφερθεί στο σημείο για την κατασκευή των τουαλετών.
Τώρα, το γιατί να παραμένει ο σωλήνας εκεί έπειτα από τόσα χρόνια, είναι άξιον απορίας, εκτός αν σκέφτηκαν να τον αφήσουν σαν παιχνίδι για τα παιδιά που καθημερινά επισκέπτονται το πάρκο.
Κι αφού έγραψα για τις τουαλέτες, τις επισκέφθηκα και, δυστυχώς, ενώ οι εργασίες έχουν ολοκληρωθεί εδώ και χρόνια, παραμένουν σακιά με μπάζα, κάτι που προκαλεί εντύπωση.
Όσο για τις ίδιες τις τουαλέτες, επιτέλους ολοκληρώθηκαν και, μάλιστα, ήταν ανοιχτές. Βέβαια, όπως μου είπαν, αυτό συμβαίνει κατόπιν συνεννόησης. Χθες, για παράδειγμα, συνάντησα τους μικρούς μαθητές του Εικαστικού Εργαστηρίου εκεί, οπότε αν δεν έχει κάτι στο Πάρκο, αυτές είναι κλειδωμένες.
Συνεχίζοντας βρέθηκα στο γήπεδο ποδοσφαίρου, όπου αναβλύζει νερό. Έτσι, οι αρμόδιοι αποφάσισαν πριν από μήνες να το αποκλείσουν, αποκλεισμός βέβαια που δεν υφίσταται, καθώς ήταν θέμα χρόνου οι κορδέλες να εξαφανιστούν.
Α, και πριν από το γήπεδο του ποδοσφαίρου πέρασα από το γήπεδο του μπάσκετ, όπου οι προβολείς ήταν ανοιχτοί, με το ρολόι να δείχνει 9.30 το πρωί.
Σε άλλα σημεία υπάρχουν κορμοί που δεν απομακρύνθηκαν ποτέ, ενώ στο έλος στην ανατολική πλευρά έχει δημιουργηθεί μια ζούγκλα. Αν δεν υπήρχε, θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένας ωραίος χώρος, όπου θα αναδεικνυόταν το νερό.
Η δε λίμνη ήταν σε σχετικά καλή κατάσταση, αν και κάποιες πέτρες στη νότια πλευρά της ίσως σύντομα υποχωρήσουν και βρεθούν στο νερό.
Κλείνω με το βασικό που θα έπρεπε να έχει λυθεί εδώ και χρόνια, με τους ανθρώπους του Δήμου να αδιαφορούν. Αναφέρομαι στο αναψυκτήριο, το οποίο έπαψε να λειτουργεί κάποια στιγμή και αφέθηκε στην τύχη του ή, καλύτερα, στην τύχη των βανδάλων. Πλέον η μία πόρτα «έχει φύγει» εντελώς και πρόχειρα έχει μπει ένα κομμάτι ξύλου, ενώ η άλλη πόρτα είναι ανοιχτή.
Το κερασάκι δε στην τούρτα είναι οι τουαλέτες του αναψυκτηρίου. Θεωρητικά θα έπρεπε να έχουν αποκλειστεί αφού έχουν δημιουργηθεί νέες.
Τουαλέτες που πραγματικά δύσκολα περιγράφονται με λέξεις, ενώ δεν ξέρω αν θα πρέπει να δημοσιευτούν φωτογραφίες.
Άραγε, πόσο δύσκολο είναι να καθαριστούν και να αποκλειστούν;
Είναι κάτι που γράφουμε χρόνια τώρα, αλλά μάλλον στον Δήμο δεν κάνουν τον κόπο να πάνε μια βόλτα από εκεί ή όταν πάνε, πάνε για κανένα πανηγύρι.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι το αναψυκτήριο πρέπει να αποκτήσει ξανά ζωή, είτε με υγειονομική χρήση είτε ως χώρος όπου θα γίνονται δραστηριότητες, αφού το συγκεκριμένο πάρκο επισκέπτονται το χειμώνα δεκάδες σχολεία ως τόπο για ημερήσιες εκδρομές.
Στην τελική, ας επισκευαστεί και ας δοθεί σε κάποιον σύλλογο, κάτι πάντως, γιατί όπως είναι αμαυρώνει όλη την εικόνα του πάρκου.
Του Παναγιώτη Μπαμπαρούτση
Υ.Γ.: Ελπίζω οι τουαλέτες του αναψυκτηρίου να καθαριστούν και να κλείσουν σήμερα!
