Κυπαρισσία - Παρουσιάστηκε το βιβλίο για τον Γιάννη Γ. Παπαγεωργίου

Συγκίνηση και τιμή για τον άνθρωπο, τον δημοσιογράφο, τον λογοτέχνη και επιχειρηματία

Μέσα σε κλίμα συγκίνησης αλλά και βαθιάς τιμής παρουσιάστηκε το βράδυ της Κυριακής στον προαύλιο χώρο του Λαογραφικού Μουσείου Κυπαρισσίας, στα ριζά του Κάστρου των Γιγάντων, το βιβλίο του Στάθη Παρασκευόπουλου για τον Γιάννη Γ. Παπαγεωργίου(1923-2001). Ένα βιβλίο που κάλλιστα μπορεί να χαρακτηριστεί και ως ιστορική έκδοση, καθώς αναφέρεται στον άνθρωπο, στον συγγραφέα και λογοτέχνη, στον δημοσιογράφο – ιδρυτή, εκδότη και διευθυντή της εφημερίδας «Τριφυλιακό Βήμα», αλλά και στον επιχειρηματία, που γεννήθηκε το 1923 στην Αυλώνα Τριφυλίας και στη ζωή του πέρασε δεκάδες Ρουβίκωνες και σκαρφάλωσε άτρωτος και αλώβητος στις κορφές μιας ούγιας με καταράχια!

Γνήσιος πατριώτης & πατριδολάτρης, λαϊκός κοσμοπολίτης, ασυμβίβαστος ευγενής, μαχητικός δημοσιογράφος, δεινός συγγραφέας και λογοτέχνης, μεγάλος οραματιστής και πρωτεργάτης της τουριστικής ανάπτυξης της Τριφυλίας, σφράγισε με την παρουσία και τη γραφή του τα δρώμενα και την πορεία της περιοχής. Αφού είχε συνεργαστεί με εφημερίδες όπως η Ακρόπολη και η Απογευματινή, στις 5 Φεβρουαρίου 1957 κυκλοφόρησε το πρώτο φύλλο της δικής του εφημερίδας, του “Τριφυλιακού Βήματος”, μέσα από το οποίο έδωσε σκληρές μάχες για τη δημοκρατία, την ανάπτυξη και την πρόοδο της Τριφυλίας και για όλους τους συμπατριώτες του μέχρι το 1989, ενώ πρωτοστάτησε στην επανίδρυση του Νομού Τριφυλίας (με την ένωση των επαρχιών Τριφυλίας και Ολυμπίας).

Σημειώνεται πως όντας στη Γερμανία ήταν εκδότης του «Ελληνικού Βήματος».

Η εκδήλωση ξεκίνησε με καλωσόρισμα και λίγα λόγια από τον γιo του, Άρη Παπαγεωργίου.

Σε χαιρετισμό του ο αντιδήμαρχος Τριφυλίας, Σωτήρης Μπακούρος, σημείωσε: «Ο Γιάννης Παπαγεωργίου ήταν πραγματικός άρχοντας και άφησε αποτύπωμα στον τόπο» ενώ πρόσθεσε πως ήταν άνθρωπος της παρέας και τουγλεντιού, και αφού αναφέρθηκε στο «κουπάρι» με το κρασί, που άρεσε στον Γιάννη Παπαγεωργίου, είπε πως «ένα βράδυ, έπειτα από γλέντι, γύρω στις 3 τα ξημερώματα, πήγαμε σπίτι του και η σύζυγός του, αείμνηστη Μαρία, μας έφτιαξε να φάμε τραχανά. Του άρεσε πολύ ο τραχανάς μετά το ξενύχτι…».

Ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συλλόγων – Συνδέσμων Τριφυλίας, Παναγιώτης Λούτος, τόνισε πως ο Γιάννης Παπαγεωργίου ήταν άτομο με ανοιχτό μυαλό.

Ο πρώην νομάρχης και πρώην πρόεδρος της ΕΝΑΕ, Δημήτρης Δράκος, τόνισε, μεταξύ άλλων, πως «έβαλε ανεξίτηλη σφραγίδα στα δρώμενα της πατρίδας μας» και «ήταν γίγαντας μιας δημοσιογραφίας διεκδικητικής για την αναπτυξιακή έκφραση του τόπου», προσθέτοντας τη «σπουδαία λογοτεχνική στοχαστική του δυνατότητα».

Η ανιψιά του, καθηγήτρια πανεπιστημίου, πρόεδρος του Συλλόγου Αυλωνιτών & αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας Συλλόγων – Συνδέσμων Τριφυλίας, Έφη Παπαγεωργίου, σημείωσε με έμφαση πως «ήταν άνθρωπος που τα έργα και οι ημέρες του άφησαν ισχυρό αποτύπωμα».

Σε άλλο σημείο ανέφερε πως «ήταν μια χαρισματική προσωπικότητα. Πολυσχιδής και γαλαντόμος», ενώ πρόσθεσε για τη μαχητικότητα και τη διεκδικητικότητά του για την Αυλώνα και την Τριφυλία.

Στην ομιλία του ο δημοσιογράφος, εκδότης και λογοτέχνης, Γιάννης Νικολόπουλος, τόνισε εισαγωγικά: «”Μνήμη και Φως”. Κι αυτό, γιατί ο τιμώμενος της βραδιάς, Γιάννης Παπαγεωργίου, πέτυχε μέσα από τη ζωή και το έργο του να μετατρέψει τις αναμνήσεις σε φως, το γραπτό του λόγο σε παρακαταθήκη. Βρίσκομαι σε αυτό το βήμα με μια διπλή ιδιότητα, που μου προκαλεί βαθιά συγκίνηση. Από τη μια, ως ένας από τους ανθρώπους που κλήθηκαν να μιλήσουν για το πνευματικό έργο του, όπως αυτό αποτυπώνεται τόσο ανάγλυφα στο βιβλίο του διαλεχτού φίλου συγγραφέα – εκπαιδευτικού Στάθη Παρασκευόπουλου. Κι από την άλλη, κυρίως, ως ένας άνθρωπος που είχα την τύχη να τον ονομάζει αδελφό και φίλο για πάρα πολλά χρόνια. Όταν διαβάζω τον τίτλο της αποψινής αναφοράς μας, η σκέψη μου πηγαίνει στο φως που έφερνε με την παρουσία του και την πνευματική του λάμψη στις ζωές των ανθρώπων, στον κόσμο της δημοσιογραφίας, της λογοτεχνίας, σε όλο το κοινωνικό στερέωμα της Κυπαρισσίας, της Μεσσηνίας και της χώρας μας γενικότερα. Ο Γιάννης Παπαγεωργίου ήταν ένας πνευματικός ακρίτας του καιρού του. Μια ρωμαλέα και ισχυρή φυσιογνωμία που έμεινε ασυμβίβαστη σε όλους τους καιρούς. Ήταν χαρισματικός σε όλα. Με κοφτερή σκέψη, με δυναμικό χαρακτήρα, με ευγενικούς τρόπους και με πολλή ανθρωπιά. Πηγαίος και αυθεντικός σε κάθε δήλωσή του αντιπροσώπευε την αρχοντική γενιά της Κυπαρισσίας που έμενε πιστή στις αξίες και στις παραδόσεις…».

Ο συγγραφέας – ποιητής, Κώστας Κόλλιας, πρώην δήμαρχος Τριφυλίας, εστίασε στο βιβλίο του Στάθη Παρασκευόπουλου για τον Γιάννη Παπαγεωργίου που «εικονογραφεί με πληρότητα και αγάπη τη ζωή και το έργο μια πολυσύνθετης και πολυτάλαντης προσωπικότητας όπως ήταν ο Γιάννης Παπαγεωργίου». Ο ίδιος συνεχάρη τα παιδιά του Γιάννη Παπαγεωργίου για την τιμή που περιποιούν στη μνήμη του πατέρα τους και «να προσθέσω ότι θα αγάλλεται η ψυχή του εν τοις ουρανοίς και για αυτό, αλλά και για όσα ακούστηκαν και όσα θα ακουστούν στη συνέχεια και για τα όσα έχει γράψει ο Στάθης Παρασκευόπουλος».

Ακολούθως αναφέρθηκε στον συγγραφέα και τα βιβλία του, ενώ αναφερόμενος στο βιβλίο που παρουσίαζε,τόνισε πως «αποτελεί μια ολιστική προσέγγιση στη ζωή και κυρίως στο έργο του Γιάννη Παπαγεωργίου. “Το βιβλίο αυτό”, όπως γράφει στον πρόλογό της η ανιψιά του την οποία ακούσαμε και εδώ, “δεν αποτελεί απλώς έναν φόρο τιμής στον Γιάννη Παπαγεωργίου. Αποτελεί μια πράξη ευθύνης απέναντι στην ιστορία”. Και του τόπου μας και της δημοσιογραφίας και της λογοτεχνίας. Και ο Γιάννης Νικολόπουλος, τον οποίο ακούσαμε, στο αντί προλόγου σημείωμά του, σκιαγραφεί την προσωπικότητα του Γιάννη Παπαγεωργίου ως “μια ξεχωριστή μορφή δημοσιογραφίας, των γραμμάτων και του πνεύματος γενικότερα, με πανελλήνια αναγνώριση”. Τον χαρακτηρίζει “οικουμενικό Έλληνα”, “χαλκέντερο δημοσιογράφο”, “μαχητή του λόγου και του πνεύματος”.

Στο δικό του προλογικό σημείωμα ο Στάθης Παρασκευόπουλος δε φείδεται εγκωμιαστικών χαρακτηρισμών, υπογραμμίζοντας ότι ο Γιάννης Παπαγεωργίου στάθηκε άκαμπτος και αμετακίνητος στην πρώτη γραμμή. Το υλικό, κείμενα, μαρτυρίες, φωτογραφίες, που με πνευματικό φιλότιμο, πλουραλισμό και αξιοπιστία συγκέντρωσε, αλλά και με την προσωπική του μαρτυρία, αποτελούν μια κατάθεση που ο Στάθης την κατατάσσει σε τέσσερις ενότητες…: Ο άνθρωπος, ο συγγραφέας και λογοτέχνης, ο δημοσιογράφος, ο επιχειρηματίας».

Σε κάθε μία από τις ενότητες, ο κ. Κόλλιας διάβαζε αποσπάσματα από το βιβλίο, ενώ στη συνέχεια αναφέρθηκε σε ένα γλαφυρό κείμενο του συγγραφέα, που ακολουθεί στο βιβλίο, για μια τρυφερή συνάντηση με τον Γιάννη Παπαγεωργίου στο σπίτι του, που τιτλοφορείται «Σαν αποχαιρετισμός». Και πρόσθεσε ότι «το βιβλίο ολοκληρώνεται με έναν επίλογο, αλλά ένα εγκώμιο για τον Γιάννη Παπαγεωργίου, όπου, μεταξύ άλλων, γράφει: “Η ζωή και το έργο του μας δίνουν ανάγλυφη την εικόνα ενός κοινωνικού αγωνιστή. Ο πατριωτισμός του ήταν διάχυτος. Ταξίδι της ζωής του, μπορεί κανείς να πει, ήταν οι ίδιοι οι σταθμοί του έργου του. Για μισό και παραπάνω αιώνα έμεινε όρθιος, ακούραστος, ανύσταχτη συνείδηση, δίνοντας “παρών” στην κάθε φάση της ζωής του, σε κάθε εκδήλωση της πνευματικής, της εθνικής και της κοινωνικής ζωής…

[…] Φεύγοντας από τη ζωή άφησε πίσω του την ανάμνηση ενός ανθρώπου, που και τη ζωή και το έργο του κανοναρχούσε η λεβεντιά».

Ακολούθως η σύζυγος και σύντροφος ζωής του Στάθη Παρασκευόπουλου, Κάκια, ανέγνωσε απόσπασμα από λογοτεχνικό κείμενο του Γιάννη Παπαγεωργίου για την Κυπαρισσία.

Παίρνοντας το λόγο ο συγγραφέας του βιβλίου, Στάθης Παρασκευόπουλος, σημείωσε πως θα ήθελε να πιστεύει ότι εκείνο το βράδυ (σ.σ. της Κυριακής) πολλών οι ψυχές θα χαίρονται εκεί ψηλά στη γειτονιά των αγγέλων και πιο πολύ του Κωστή Παλαμά, που έζησε έναν χρόνο στον χώρο της εκδήλωσης, το τότε Επαρχείο, του Γιάννη Παπαγεωργίου, που τα παιδιά του παρουσίασαν το βιβλίο που έγραψε η ταπεινότητά του για αυτόν, «και του Πολύβιου Δημητρακόπουλου (Πωλ Αρκάς), που στην προτομή του μπροστά στο Δικαστικό Μέγαρο Κυπαρισσίας είναι χαραγμένοι οι στίχοι “ξεχάνονται οι θρίαμβοι, φεύγουν και οι θησαυροί μαζί. Αλλά το πνεύμα αιώνια ζει”. Και αυτό το πνεύμα δε μένει ποτέ έωλο. Τη λαμπάδα του ή το κερί του έρχεται πάντα να την ανάψει κάποιο χέρι στον ιερό ναό του. Και να την κρατήσει ψηλά. Μια τέτοια λαμπάδα άναψε και κράτησε ψηλά και ο τιμώμενος απόψε (σ.σ. το βράδυ της Κυριακής) Γιάννης Παπαγεωργίου.

Κι ένα κερί ανάβει και η ελαχιστότητά μου με το βιβλίο μου αυτό, με τα γραφτά μου αν θέλετε…».

Ο ίδιος είπε ότι το βιβλίο δε γράφτηκε πρόσφατα, αλλά πριν από μερικά χρόνια, όταν δέχθηκε μια επιστολή από τον τιμώμενο, το 1997, «που ήταν για μένα πρόσκληση – πρόκληση αλλά και ευθύνη και προσπάθησα μέσα από τις σελίδες του να ακουστεί η δική του φωνή και πολλών άλλων που τον θαύμαζαν…». Επίσης, αναφέρθηκε στην έκδοση του βιβλίου ευχαριστώντας τα παιδιά του αείμνηστου Γιάννη Παπαγεωργίου και την κα Έφη Παπαγεωργίου:

«Ο Γιάννης Παπαγεωργίου έφυγε δαφνοστεφανομένος από τον λαό, όχι από τους κρατούντες των τότε ημερών. Έμπλεος από τις ιδέες και τον πολιτισμό που πολλά πρόσφερε με τον πλούτο των αισθημάτων του και την όλη δημιουργικότητα. Υπήρξε λάτρης του ελληνισμού και της ελληνικότητας… […] Ξεχώρισε σαν άνθρωπος και παρέμεινε χαλκέντερος και αληθινός. Έλαμψε το λογοτεχνικό του άστρο, όχι με το ποσοτικό, αλλά με το ποιητικό του έργο. Και ως δημοσιογράφος είχε πανελλήνια αναγνώριση και εμβέλεια μεγάλη ως τα ακραία όρια της πατρίδας μας. Τέλος, και ως επιχειρηματίας έριξε δρόμους τουριστικής ανάπτυξης της Τριφυλίας…

[…] Στις ιδέες ο Γιάννης Παπαγεωργίου δεν είχε εχθρούς, είχε αντιπάλους. Πιστεύω πως για τον Γιάννη Παπαγεωργίου ισχύει το περί άλλων: “Ζων μεν επαινού, αποθανών δε μακαρίζου”».

Με συγκίνηση έκαναν σύντομες τοποθετήσεις τα παιδιά του Γιάννη Παπαγεωργίου, Άρης και Κώστας, με τον δεύτερο να αναφέρεται στον πατέρα του, στη μητέρα του και στην οικογένειά τους, αλλά και στον αγαπημένο τραχανά του πατέρα τους, με τον οποίο μάλιστα, και με ένα ποτήρι κρασί, φίλεψαν όλους τους συμμετέχοντες, στη μνήμη του Γιάννη Γ. Παπαγεωργίου στο κλείσιμο της εκδήλωσης.