ΜΑΣ ήρθε πια η μελαγχολική εποχή, το φθινόπωρο, παρ’ όλο το πείσμα του γαϊδουροκαλόκαιρου. Αυτό μπορεί να το διαπιστώση κανείς ρίχνοντας μια ματιά γύρω του. Οι κινηματογράφοι αρχίζουν να ανακαινίζουν τας χειμερινάς στέγας των… η κοσμική κίνησις νεκρώνει μέρα παρ’ ημέρα, η περιπατητική κίνησις ολιγοστεύει, η πλαζ της παραλίας συγκεντρώνει ωραιοτάτους υδροφίλους, όλα μα όλα άλλαξαν όψι.
ΚΑΙ όμως δεν άλλαξαν, λέγω εγώ. Δεν ειμπορεί τίποτε να με ξεγελάση. Ούτε οι κινηματογράφοι, ούτε η εξαφάνισις των εξώμων, ούτε τα κιτρινισμένα φύλλα, ούτε η χρονολογία, ούτε…
ΤΗΝ αλλαγή του καιρού θα μου την προιωνίση ο γείτονάς μου υπαίθριος ψιλικατζής, που εξακολουθεί να κοιμάται στο κινούμενο κατάστημά του με τις τέσσερις ρόδες, έξω στο ύπαιθρο. Και αφού αυτός εξακολουθεί να ροχαλίζη μακάρια πάνω σ’ αυτό, πιστεύω πως ακόμη δεν μας άφησε ήσυχους το καλοκαίρι… (ΟΥΔΕΤΕΡΟΣ)
