Η κοινωνία μας, δυστυχώς, στερήθηκε της παρουσίας ενός ευπατρίδη. Ενός ανθρώπου «μποέμ» της εποχής μας, που όμως παράλληλα υπήρξε διακριτικός και ευαίσθητος, με καρδιά και αισθήματα για τους συμπατριώτες του Καλαματιανούς.
Δεν υπάρχει άνθρωπος που να ζήτησε τη βοήθειά του και να μην του την παρείχε.
Ήταν ο αφανής ευεργέτης – γνήσιος εγγονός του αείμνηστου παππού του, Σείριου Στασινόπουλου, ευεργέτη, που βοηθούσε φτωχούς συνανθρώπους μας και δεν ήθελε δημοσιότητες.
Πολυταξιδεμένος, είχε γυρίσει σχεδόν όλο τον κόσμο, και οι εμπειρίες του ήταν τεράστιες.
Καλός και πιστός φίλος, πάντοτε χαμηλών τόνων. Δεν κακολογούσε κανέναν ποτέ.
Του άρεσαν οι διασκεδάσεις και οι αστείες φάρσες που γίνονταν μεταξύ της παρέας του.
Λίγοι στην Καλαμάτα γνωρίζουν ότι είχε αναλάβει Αφρικανόπουλο μικρό και ορφανό από γονείς και το χρηματοδοτούσε μέχρι τώρα.
Ο γράφων το παρόν ήταν φίλος του 60 χρόνια και είναι άπειρες οι εμπειρίες που έχει για τις αθόρυβες ευεργεσίες του.
Ο Σείριος έφυγε. Όμως, άφησε πίσω του την άριστη υστεροφημία του καλού και χρηστού πολίτη.
Ένα μεγάλο και υπέροχο χάρισμα, που θα επιθυμούσαμε όλοι μας.
Οι καλοί άνθρωποι και οι ευεργεσίες τους είναι διαμάντια που λάμπουν και πέραν του τάφου.
Αντίο, καλέ μου, αξέχαστε φίλε!
Βασίλης Ι. Μανιάτης

Απόλαυση
Απόλαυση

Τα πιο σχετικά.