Στην ιστορία είναι πολλές οι περιπτώσεις εκείνες που οι άνθρωποι φτάνουν στο χείλος της καταστροφής για τους πιο ηλίθιους λόγους. Αν κι η επιστήμη της ψυχολογίας έχει επιδιώξει να δικαιολογήσει τη λατρεία εκείνη της ανοησίας, που φαίνεται τις τελευταίες δεκαετίες να επικρατεί ολοένα και περισσότερο, μου φαίνεται ότι η ίδια η ανοησία ως εξήγηση αρκεί και δε χρειάζεται καμία περαιτέρω διερεύνηση. Τερατώδη ανοησία υπήρξε, αδιαμφισβήτητα, η απόπειρα εκείνη, που έγινε από το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας, με τη σύμπραξη του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, να μετατραπεί η ιστορική και στρατηγικής σημασίας σιδηροδρομική γραμμή Κόρινθος-Άργος/Ναύπλιο-Τρίπολη-Καλαμάτα σε ποδηλατόδρομο.
Ήταν 25 Σεπτεμβρίου του 2025, όταν πρωτομαθεύτηκε πώς το ΤΕΕ είχε προκηρύξει εκείνο τον σκανδαλώδη διαγωνισμό. Η είδηση αυτή υπήρξε εντελώς αναπάντεχη, όχι μόνο επειδή ήταν γελοία, αλλά κι επειδή δεν είχε υπάρξει καμία πρότερη ενημέρωση προς το κοινό. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, δεν μπορώ να σκεφτώ κάποια άλλη χώρα του κόσμου όπου κρίσιμη υποδομή εθνικής, αν όχι ευρωπαϊκής, σημασίας απειλείται να καταστραφεί… με πρόσχημα εκατό ποδηλάτες τον χρόνο, και χωρίς καμία προηγούμενη ενημέρωση των εκατοντάδων χιλιάδων κατοίκων που θα επηρεάζονταν.
Στην αρχή ό,τι μαθαίναμε για το «εγχείρημα» αυτό ήταν συγκεχυμένο. Το υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών και ο ΟΣΕ, οι δύο αρμόδιοι οργανισμοί για το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας, φαίνεται να αγνοούσαν εντελώς ότι 244 χιλιόμετρα εθνικής σιδηροδρομικής υποδομής θα γίνονταν σκραπ, για τους πιο ηλίθιους σκοπούς. Όπως τίποτε δε γνώριζαν η Περιφέρεια Πελοποννήσου, οι Δήμοι επί της γραμμής και οι τοπικοί βουλευτές. Τελικά, ο μόνος που ήξερε κάτι ήταν το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, που είχε αναθέσει τη διενέργεια του διαγωνισμού στο ΤΕΕ μέσω προγραμματικής σύμβασης, κι υπεραμύνθηκε του εγχειρήματος με μία σαθρή και παραπλανητική επιχειρηματολογία.
Ο Σιδηρόδρομος, όμως, κέρδισε. Υπήρξαν τεράστιες αντιδράσεις από σύσσωμη την τοπική κοινωνία της Πελοποννήσου όσο κι από φίλους του σιδηροδρόμου, τόσο της Ελλάδας όσο και του εξωτερικού, και τελικά κατατέθηκε αίτηση ακύρωσης κατά του διαγωνισμού στο ΣτΕ, που αναμένεται να εκδικαστεί μέσα σε λίγο καιρό, παγώνοντας -αλλά όχι ακόμη ακυρώνοντας- την όλη διαδικασία.
Πολύ πιο ελπιδοφόρα είναι η δράση δύο πολύ αξιόλογων οργανισμών, που ανέλαβαν να προστατεύσουν οι ίδιοι τη δημόσια περιουσία και τα συμφέροντα της Πελοποννήσου. Ο ένας είναι ο Σύλλογος Φίλων του Σιδηρόδρομου Μεσσηνίας, που κατάφερε το προηγούμενο διάστημα να επανακυκλοφορήσει τρένα στην Καλαμάτα, έπειτα από δέκα χρόνια αδράνειας, και τώρα εργάζεται -χωρίς καμία βοήθεια από την Περιφέρεια ή το κράτος- για την αποκατάσταση της σιδηροδρομικής γραμμής μεταξύ Καλαμάτας και Άρι. Ο δεύτερος οργανισμός είναι η Εταιρεία Μεσημβρινών Σιδηρόδρομων Ελλάδος, που σχεδιάζει τη δρομολόγηση τουριστικών συρμών, σε πρώτη φάση, στο τμήμα Μύλοι-Τρίπολη. Μπορεί το αθηνοκεντρικό κράτος, και το πολιτικό σύστημα στην ολότητα του, να παραμένει -αντικειμενικά- εξαιρετικά εχθρικό προς τον σιδηρόδρομο, τη βιώσιμη μετακίνηση και την ανάπτυξη, αλλά με ηρωική ρωμαίικη διάθεση οι σκαπανείς αυτοί της προόδου αποδεικνύουν πως κανένα ρουσφέτι δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στο μέλλον, τον εκσυγχρονισμό, τον σιδηρόδρομο. Ο σιδηρόδρομος υπήρξε εδώ πολύ καιρό προτού γεννηθούν οι αρχιερείς της μιζέριας και της απαξίωσης, και θα υπάρχει πολύ καιρό, αφού τα ονόματά τους χαθούν μέσα στην αμμοθύελλα του χρόνου. Αποτελεί, λοιπόν, πατριωτικό καθήκον μας να υποστηρίξουμε τις ομάδες αυτές, και κάθε εγχείρημα υπέρ της αναβίωσης του μετρικού σιδηρόδρομου, ώστε να μην ξαναζήσουμε ποτέ αυτό το θέατρο του παραλόγου και της ανοησίας των προηγούμενων μηνών.
Του Φίλιππου Παπαδημητρίου
-Ο Φίλιππος Παπαδημητρίου είναι φοιτητής Νομικής, ελαιοπαραγωγός και πρόεδρος της ΑΜΚΕ «Το Χαμόγελο του Χωριού»
