Υπάρχουν έργα που καθυστερούν. Και υπάρχουν έργα που έχουν μετατραπεί σε μόνιμη άσκηση δημοσίων σχέσεων. Το υδατοδρόμιο της Καλαμάτας ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Από το 2022 ακούμε ότι «ξεκινά άμεσα», το 2023 ότι «ολοκληρώθηκαν οι εγκαταστάσεις», το 2024 ότι «έρχεται η πρώτη προσθαλάσσωση» και το 2025 «λίγη υπομονή ακόμη». Φτάσαμε στα μέσα του 2026 και το μόνο που προσθαλασσώνεται με συνέπεια είναι οι εξαγγελίες.
Η Μεσσηνία διαθέτει έναν από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς της χώρας, διεθνές αεροδρόμιο με συνεχώς αυξανόμενη κίνηση και μια μαρίνα που φιλοξενεί σκάφη από όλο τον κόσμο. Κι όμως, τα υδροπλάνα παραμένουν μια ωραία ιστορία για δελτία Τύπου και φωτογραφίες με μακέτες.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η καθυστέρηση. Είναι η απώλεια αξιοπιστίας. Όταν κάθε χρόνο ακούγεται ότι «σε λίγους μήνες πετάμε» και κάθε χρόνο δεν πετάει ούτε… γλάρος από το υδατοδρόμιο, τότε οι πολίτες δικαιούνται να αντιμετωπίζουν με δυσπιστία κάθε νέα υπόσχεση.
Ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσουν τα μεγάλα λόγια και να ειπωθεί η αλήθεια. Υπάρχει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα; Υπάρχουν οι απαιτούμενες άδειες και οι προϋποθέσεις για εμπορικές πτήσεις; Αν ναι, να παρουσιαστούν και να ανακοινωθεί πού και από ποιον κολλάει το όλο εγχείρημα.
Γιατί στη Μεσσηνία δε χρειαζόμαστε άλλα «υδροπλάνα στα χαρτιά». Χρειαζόμαστε υδροπλάνα στον αέρα. Και μέχρι σήμερα, το μόνο που απογειώνεται είναι οι προσδοκίες – για να προσθαλασσωθούν λίγο αργότερα στην απογοήτευση.
Β.Β.
