Η παραλία της Καλαμάτας μπορεί να κυριαρχεί αυτή την εποχή, αλλά εμείς βρεθήκαμε σχεδόν τυχαία σε μία από τις βορειοδυτικές άκρες της πόλης, κάπου ανάμεσα στις οδούς Λαιίκων και Αθηνών, στις γειτονιές του Αβραμιού και του Αβραμόγιαννη, δίπλα στη μάλλον πιο γνωστή Ράχη.
Εκεί διατηρείται μιαν… άλλη Καλαμάτα, με στενοσόκακα που θυμίζουν χωριό, με χαμηλά και διώροφα σπίτια, με ασπρισμένες αυλές (οι ευχές για «Καλό Πάσχα» διακρίνονται ακόμη καθαρά), δέντρα, κληματαριές και γλάστρες με πολύχρωμα λουλούδια. Με απλές ιδιότυπες πινελιές και ποικιλομορφία που δεν αφήνουν τη μονοτονία να φωλιάσει.
Πέτρινες μάντρες, περίτεχνα κάγκελα, στολισμένες πόρτες, σκαλιστά και ανάγλυφα πλουμίδια στους τοίχους, χρωματιστές λεπτομέρειες.
Οι εικόνες εναλλάσσονται, ενίοτε αντιφατικές -το σύγχρονο συνυπάρχει με το παλιό, η παρακμή με την ανάπτυξη, το βιομηχανικό με το καλλιτεχνικό μεράκι- διατηρώντας αμείωτο το ενδιαφέρον, αν δε βιάζεσαι, έχεις κάποιες φυσικές αντοχές και διάθεση να ανακαλύψεις, με καρδιά και μάτια ανοιχτά στην έκπληξη.
Ο υπερυψωμένος δρόμος γεφυρώνει τις υψομετρικές διαφορές και οι σκάλες εμφανίζονται εκεί που δεν τις περιμένεις.
Χαλάλι ή, καλύτερα, ζήτω τα αδιέξοδα που περιορίζουν την κίνηση των αυτοκινήτων, σώζοντας λίγο ή πολύ πράσινο, όπου και τα ζώα και οι άνθρωποι έχουν ζωτικό χώρο να ζήσουν και να αναπνεύσουν με μεγαλύτερη ασφάλεια πιο ελεύθερα και γαληνεμένα. Οι γάτες κοιμούνται αμέριμνες και είναι το σύμβολο αυτής της ζωής, ενώ οι γωνιές όπου ταΐζονται και υπάρχει νερό για αυτές δείχνουν μια φροντίδα που ζεσταίνει το μέσα σου.
«Είμαστε τυχεροί εδώ, υπάρχει ηρεμία, είναι κέντρο απόκεντρο», μας είπε ο Νικήτας, όταν μια στροφή μάς έβγαλε απροσδόκητα σε ένα εκκλησάκι, του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, όπως μας πληροφόρησε ο ίδιος (μάλλον δε χρειαζόταν τόσο τσιμέντο βέβαια, αλλά και πάλι η τριγύρω βλάστηση το πλαισιώνει).
Η κα Σούλα κάθεται στην αυλή της, διαβεβαιώνοντας πως παρότι πρόκειται για απομακρυσμένη περιοχή, νιώθει επαρκή ασφάλεια.
Της… αποσπάμε, όμως, και το… παράπονό της: «Ο Δήμος μάς έχει ξεχάσει», ζητώντας να φροντίσουν οι υπηρεσίες του να καθαρίσουν και να ξεχορταριάσουν.
Ένας κύριος έχει βγάλει βόλτα αγκαλιά το μικρό του εγγονάκι και συνομιλεί με μια γειτόνισσα, απολαμβάνοντας το προνόμιο των μικρών κοινωνιών, όπου όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους.
Κι εδώ εκφράζονται παράπονα. «Τα σκουπίδια και οι λακκούβες στους δρόμους» και, πάνω απ’ όλα, η ακρίβεια στο νερό. «Η κόρη μου μένει στην Πεύκη και πληρώνει 15 ευρώ για νερό και δημοτικά τέλη, εδώ γιατί πρέπει να πληρώνουμε λογαριασμούς 70 ευρώ;».
Το πράσινο είναι το άλλο χαρακτηριστικό της περιοχής, όχι μόνο αυτό που συντηρούν οι κάτοικοι στις αυλές και τους κήπους τους (κι εδώ το κόστος του νερού δημιουργεί πραγματικά πρόβλημα), αλλά στις γύρω λαγκαδιές και τα άχτιστα ακόμα οικόπεδα σου δημιουργεί μια απολαυστική αίσθηση εξοχής.
Ο κ. Χρήστος μένει από το 1961 πιο χαμηλά, στις παρυφές της Ράχης, που είναι πιο πυκνοκατοικημένη, αλλά θυμάται ότι ο χείμαρρος που ευθύνεται για τις καταστροφικές πλημμύρες του 2016 έφερνε νερό δημιουργώντας… κανονική λίμνη στην οδό Αθηνών, όπου ζούσαν βατράχια και έπαιζαν τα παιδιά, ενώ τα αερόστατα που πετούσαν το Πάσχα τα μάζευαν πάνω από τη συνοικία του Αβραμιού, όπου τα έσπρωχνε ο νότιος ανοιξιάτικος άνεμος…
Κι εκεί που πας να ονειροπολήσεις προσγειώνεσαι ανώμαλα στην ασφυκτική και πολύβουη Μπουλούκου, όπου η κίνηση των αυτοκινήτων και τα έργα, με κομπρεσέρ, σκόνη, πίσσα και ζέστη, σε επαναφέρουν στην πραγματικότητα του κέντρου της πόλης.
Ευτυχώς, όμως, παντού στην Καλαμάτα μπορείς να βρεις όμορφες και ενδιαφέρουσες γωνιές, και υπάρχουν πολλές ακόμη γειτονιές που διατηρούν το ανθρώπινο πρόσωπό τους…
Ανάγκη για νέα παιδική χαρά στη Λαιίκων και παρεμβάσεις σε εκείνη στου Αβραμόγιαννη
Σχεδόν όλοι οι κάτοικοι της περιοχής παραδέχονται ότι είναι προνόμιο να μένεις στον συνοικισμό του Αβραμιού, που είναι από τους παλιότερους της πόλης, διατηρεί τη δική του ταυτότητα και επιτρέπει μια πιο ήρεμη ζωή.
Στο μικρό καφενεδάκι στη Λαιίκων ήταν συγκεντρωμένοι κάτοικοι της περιοχής για μια μεσημεριανή ανάσα και κουβεντούλα. Ο κ. Άγγελος τονίζει επανειλημμένα την ανάγκη να δημιουργηθεί μια παιδική χαρά, ιδιαίτερα για τα μικρότερα παιδιά, καθώς αναγκάζονται να κατεβαίνουν στην πλατεία του Αβραμόγιαννη, περίπου 1 χλμ. Ο κ. Στέφανος υπερθεματίζει, προτείνοντας να αξιοποιηθεί για αυτό το σκοπό δημοτικός χώρος που υπάρχει στην 7η πάροδο Λαιίκων.
Ο κ. Γιώργος ανεβάζει την ένταση της συζήτησης, έχοντας επιστρέψει πρόσφατα από ταξίδι στην Ευρώπη, κάνοντας την οδυνηρή σύγκριση με την Ελλάδα και το πόσο πίσω είμαστε ως χώρα. «Να φτιάξουν τους δρόμους. Δεν έχει ξαναγίνει αυτό το χάλι, είναι γεμάτοι λακκούβες και σπάζουν τα μηχανάκια και τα αυτοκίνητα, με κίνδυνο να συμβούν ατυχήματα. Τα πεζοδρόμια είναι ανύπαρκτα…».
Τέλος, αν και η παιδική χαρά του συνοικισμού Αβραμόγιαννη είναι αρκετά φροντισμένη και καθαρή, ωστόσο δε λείπουν κι εκεί τα προβλήματα. Παγκάκια δεν υπάρχουν, οι δύο τσιμεντένιες πέργκολες γυμνές και άχρηστες, αντί να είναι πνιγμένες στις περικοκλάδες ή καλυμμένες με σκέπαστρο για σκιά το καλοκαίρι και προστασία από τη βροχή το χειμώνα. Η δε βρύση, χτισμένη περίτεχνα, αλλά χωρίς νερό.
Της Χριστίνας Ελευθεράκη
