Καίγεται η ζωή μας. Η δική σας δεν καίγεται; Αν δεν είστε ανεύθυνοι, μήπως είστε ανίκανοι;

Το χθες και το σήμερα είναι γεμάτα στάχτη. Το ίδιο θα είναι και το αύριο;

Μάτι, Βόρεια Εύβοια, Ρόδος, Δαδιά, Πάρνηθα, Έβρος. Διαφορετικοί τόποι και διαφορετικές χρονιές, αλλά πάντα οι ίδιες εικόνες. Νεκροί, τραυματίες, καμένα σπίτια, χαμένες περιουσίες και ξεριζωμένες οικογένειες. Και ένας κρατικός μηχανισμός που κάθε φορά δηλώνει ότι έκανε ό,τι μπορούσε. Πριν από λίγες ημέρες η Χαλκιδική. Σπίτια κάηκαν ή υπέστησαν σοβαρές ζημιές, 481 άνθρωποι απομακρύνθηκαν διά θαλάσσης και δύο πυροσβέστες τραυματίστηκαν. Λίγες ημέρες αργότερα, η Σαλαμίνα. Δύο νεκροί, δέκα τραυματίες, 593 άνθρωποι απεγκλωβίστηκαν διά θαλάσσης και περιουσίες έγιναν στάχτη. Χθες το Μάτι, η Εύβοια και ο Έβρος. Σήμερα η Χαλκιδική και η Σαλαμίνα. Αύριο ποιοι; Στο προηγούμενο άρθρο ρωτούσαμε ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη όταν εκείνοι που κατέχουν θέσεις εξουσίας αποτυγχάνουν. Η απάντηση ήρθε πριν στεγνώσει το μελάνι. Πάλι κανείς. Ο απολογισμός γίνεται πάντα πάνω στις ζωές και στις περιουσίες των πολιτών. Ποτέ πάνω στις καρέκλες των υπευθύνων.

Η καταστροφή έγινε ρουτίνα

Ξεσπά η φωτιά. Χτυπά το 112. Εκκενώνεται η περιοχή. Καίγονται κόποι μιας ζωής. Βγαίνουν οι αρμόδιοι στις κάμερες. Δύσκολες συνθήκες, ακραία φαινόμενα, θα δοθούν αποζημιώσεις. Και περιμένουν να ξεχαστεί το θέμα μέχρι την επόμενη φωτιά. Φωτιά, εκκένωση, καταστροφή, αποζημίωση και τέλος. Για εκείνους είναι ένας ακόμη φάκελος. Για τον πολίτη είναι το σπίτι, το μαγαζί, το βιος και ολόκληρη η ζωή του. Η καταστροφή έγινε ρουτίνα επειδή η ατιμωρησία έγινε κανονικότητα.

Αν δεν έχουμε νεκρούς, όλα καλά;

Όταν δεν υπάρχουν νεκροί, ακούμε το γνωστό: Ευτυχώς δε χάθηκαν ανθρώπινες ζωές.  Ασφαλώς είναι ευτύχημα. Δε σημαίνει, όμως, ότι δεν καταστράφηκαν ζωές. Ένα σπίτι χτίστηκε με δεκαετίες δουλειάς, στερήσεων και δανείων. Η επιχείρηση ήταν το ψωμί μιας οικογένειας. Το χωράφι, τα ζώα και τα εργαλεία ήταν ο καθημερινός μόχθος ενός ανθρώπου. Οι περιουσίες δεν είναι απλώς τσιμέντο και τούβλα. Είναι κομμάτια από την ίδια μας τη ζωή. Και όταν υπάρχουν νεκροί, ακούμε συλλυπητήρια και υποσχέσεις αποζημιώσεων. Ύστερα η ζωή συνεχίζεται, σαν οι απώλειες να θεωρούνται φυσιολογικές. Μόνο που δεν είμαστε σε πόλεμο. Είμαστε ένα οργανωμένο κράτος με υπουργεία, Περιφέρειες, Δήμους και διοικήσεις που πληρώνονται για να προλαμβάνουν και να προστατεύουν.

Αφού τα ξέρετε, τι κάνατε;

Ξέρετε ότι το καλοκαίρι θα έχει καύσωνα, ξηρασία και δυνατούς ανέμους. Βγάζετε χάρτες επικινδυνότητας, κάνετε συσκέψεις και δηλώνετε πανέτοιμοι. Τότε γιατί καιγόμαστε κάθε χρόνο; Ποιος έκανε ουσιαστικούς καθαρισμούς; Ποιος έλεγξε τις αντιπυρικές ζώνες; Ποιος εξασφάλισε δρόμους διαφυγής; Ποιος έκρινε ότι επαρκούν το προσωπικό και τα μέσα; Και όταν όλα καταρρέουν, ποιος πληρώνει το πολιτικό και διοικητικό κόστος; Κανείς. Το 112 σώζει ζωές, αλλά δεν ξεπλένει ευθύνες. Η κλιματική κρίση υπάρχει, αλλά δεν αποτελεί πλυντήριο ανικανότητας.

Δεν καίγονται αριθμοί. Καίγεται ζωή

Μέσα στα δάση δεν υπάρχουν μόνο δέντρα. Υπάρχει ένας ολόκληρος ζωντανός κόσμος. Άγρια ζώα χάνονται, φωλιές και καταφύγια εξαφανίζονται. Όσα επιβιώνουν μένουν χωρίς τροφή, νερό και τόπο για να επιστρέψουν. Κτηνοτρόφοι βλέπουν τα κοπάδια και το εισόδημά τους να χάνονται μέσα σε λίγα λεπτά. Δεν καίγονται αριθμοί. Καίγεται ζωή.

Δεν είστε άτυχοι. Είστε ακατάλληλοι

Για να είμαστε καθαροί, δε μιλάμε για τους πυροσβέστες, τους πιλότους, τους διασώστες και τους εθελοντές που μπαίνουν στις φλόγες. Μιλάμε για τους πολιτικούς και όσους κατέχουν διοικητικές και υπηρεσιακές θέσεις ευθύνης. Εκείνους που διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα, σχεδιάζουν στα χαρτιά και κάθε άνοιξη δηλώνουν έτοιμοι. Όποιος έκανε σωστά τη δουλειά του, να το αποδείξει με αποτελέσματα. Όποιος απέτυχε, να αναλάβει την ευθύνη και να φύγει. Δε γίνεται πυροσβέστες και πολίτες να πληρώνουν ακόμη και με τη ζωή τους, οικογένειες να χάνουν σπίτια και περιουσίες, ζώα να καίγονται, το πράσινο να γίνεται στάχτη και ο κρατικός αξιωματούχος να μη χάνει ούτε την καρέκλα του.. Οι θέσεις ευθύνης δεν είναι προνόμια για κηφήνες ούτε καταφύγια αποτυχημένων. Φτάνει πια με τη σιωπή. Η σιωπή μας είναι η δική τους ασυλία. Γιατί όταν καίγεται αυτός ο τόπος, καίγεται η ζωή όλων μας. Η δική σας δεν καίγεται;

Αν δεν μπορείτε να προστατεύσετε τις ζωές μας, τα σπίτια μας και τον τόπο μας, πηγαίνετε στα σπίτια σας.

Πριν γίνουν όλα στάχτη.

Του Σωτήριου Μάλαμα
Ελεύθερου επαγγελματία – Ανθρώπου της αγοράς