Δημοσίευση του Αλέξη Χαρίτση για τους σεισμούς της Καλαμάτας

Υπάρχουν γεγονότα-σταθμοί.
Γεγονότα-τραύματα.
Γεγονότα χαραγμένα στη συλλογική μνήμη.

Για την πόλη μου, την Καλαμάτα, το γεγονός αυτό είναι ο σεισμός του 1986.

Σαν σήμερα, πριν από 40 ολόκληρα χρόνια.

Εκείνο το απόγευμα η πόλη γιόρταζε τα εγκαίνια της ακτοπλοϊκής σύνδεσης της Καλαμάτας με την Κρήτη.
Χιλιάδες πολίτες επισκέπτονταν το πλοίο.
Μαζί με αυτούς κι εγώ, 9 χρονών παιδί, με τους δικούς μου.

Και ξαφνικά, από το κατάστρωμα του “Πάρος”, αντικρίσαμε την πόλη να καταρρέει.

Σαν σε κινηματογραφική ταινία!

Μια εικόνα ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη.

Μια μνήμη που μας ενώνει πάνω από τις διαφορές.Ο φόβος.Οι νεκροί.Τα ερείπια.Οι σκηνές και μετά, για χρόνια, τα λυόμενα.Η απόγνωση.
Αλλά και η αλληλεγγύη.Η έγνοια για τον συνάνθρωπο.

Το πείσμα και η δημιουργικότητα.
Και η ελπίδα.

Ο σεισμός έκοψε τον χρόνο στα δύο, στο πριν και στο μετά.

Η 13η Σεπτεμβρίου 1986 άλλαξε την πόλη για πάντα. Και άλλαξε και εμάς, ειδικά τα παιδιά.
Όπως λέγαμε πολλα χρόνια μετά με φίλους, οι προηγούμενες γενιές διηγούνταν πολέμους, πείνα, ξεριζωμό.
Εμείς είχαμε τον σεισμό.

Η ανοικοδόμηση έχει τη δική της ιστορία.
Το πολεοδομικό σχέδιο δεν μπήκε στο συρτάρι.
Έγινε το εργαλείο της ανασυγκρότησης.

Και έγινε μια κρίσιμη επιλογή: να σωθεί το ιστορικό κέντρο, να αποκατασταθούν τα παλιά κτίρια, να χαμηλώσουν οι συντελεστές δόμησης, να μη σβήσει μέσα στα ερείπια η φυσιογνωμία της πόλης.

Να ενοποιηθεί και να αναδειχθεί το μοναδικό παραλιακό μέτωπο.

Η Καλαμάτα ξαναχτίστηκε.

Έγινε πιο αξιοβίωτη και ασφαλής, κρατώντας τη μνήμη της.

Με πρωτεργάτη τον δήμαρχο Σταύρο Μπένο, που οραματίστηκε την αναγέννηση της πόλης

.Με ένα δημοτικό συμβούλιο νέων ανθρώπων που, με το προοδευτικό πνεύμα της Μεταπολίτευσης στην πλήρη του ακμή, δούλεψαν με μεράκι για τον τόπο τους.
Και με τη συνδρομή λαμπρών επιστημόνων που συνεισέφεραν την πολύτιμη γνώση τους ανιδιοτελώς, όπως ο μεγάλος πολεοδόμος Γρηγόρης Διαμαντόπουλος.

Σαράντα χρόνια μετά, όμως, η επέτειος του σεισμού της Καλαμάτας θα πρέπει να είναι και η αφορμή ενός ευρύτερου αναστοχασμου για τη χώρα, τον χώρο, το μοντέλο ανάπτυξης.

Σήμερα που ο πολεοδομικός σχεδιασμός τείνει να ευτελιστεί σε ένα απλό σχέδιο επί χάρτου, προς όφελος του ανεξέλεγκτου real estate.

Σήμερα που η ανάγκη για πρόληψη και ανθεκτικότητα μετατρέπεται σε ευκαιρία για μια ακόμα μπίζνα, όπως με το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας.

Σήμερα που η επιστήμη προειδοποιεί για τους πρωτοφανείς κινδύνους άλλης κλίμακας που φέρνει η ανθρωπογενής κλιματική κρίση.

Σήμερα, λοιπόν, δεν μπορούμε να εθελοτυφλούμε.
Έχουμε ευθύνη.
Ακριβώς γιατί έχουμε μάθει με τον σκληρό τρόπο.
Επιστημονική γνώση.
Κοινωνική ευαισθησία.
Ολοκληρωμένος πολεοδομικός και χωροταξικός σχεδιασμός.
Επένδυση στην πρόληψη και στην πολιτική προστασία.
Σεβασμός στον τόπο και τους ανθρώπους του.

Αυτό χρωστάμε στη μνήμη του 1986.

Φωτογραφικό υλικό που ανήκει στον κ. Νίκο Ηλιόπουλο που με την άδεια του παραχωρήθηκε στην εφημερίδα “Θάρρος”