Πόσα λουκέτα χρειάζεστε για να μας πιστέψετε;

Κλείνεις με ζημιά. Χρωστάς για «κέρδη»

Η επιβεβαίωση που πονά: Η είδηση για τους φούρνους με συγκλόνισε γιατί τόσο καιρό γράφουμε για αυτή την πίεση. Για τα έξοδα που βαραίνουν, τον πελάτη που στερείται, τον επαγγελματία που δε βγαίνει. Τώρα η αγωνία καταλήγει σε λουκέτα.

Δε χαίρομαι που επιβεβαιώνονται οι ανησυχίες μας. Λυπάμαι. Θα προτιμούσα να είχαμε πέσει έξω και αυτοί οι άνθρωποι να κρατούσαν τη δουλειά τους.

Πίσω από το λουκέτο: Σύμφωνα με την πρόεδρο της Ομοσπονδίας Αρτοποιών Ελλάδος, Έλσα Κουκουμέρια, περίπου 1.500 βιοτεχνικά αρτοποιεία έκλεισαν την τριετία από το 2024 έως το 2026. Τα 1.200 λόγω οικονομικών προβλημάτων και τα 300 επειδή δεν υπήρξε διάδοχος.

Σκεφτείτε τον φούρναρη να σηκώνεται μέσα στη νύχτα, να ζυμώνει, να ετοιμάζει το ψωμί πριν ξυπνήσει η γειτονιά. Και στο τέλος της ημέρας, κάνοντας ταμείο, να λέει: Τόσα για το αλεύρι, τόσα για το ρεύμα, τόσα για τις υπόλοιπες υποχρεώσεις. Για το σπίτι μου πάλι δεν έμεινε τίποτα;

Εδώ βρίσκεται το πιο πικρό. Να φτιάχνεις το ψωμί για τόσα σπίτια και να μην έχεις ψωμί για το δικό σου. Να παλεύετε όλη την ημέρα, εσύ και η οικογένειά σου, σε εξαντλητικούς ρυθμούς και να μένουν χρέη αντί για μεροκάματο. Όταν τελικά κλείσεις το μαγαζί από τα χρέη, πρέπει να συνεχίσεις να τα πληρώνεις και να συντηρείς την οικογένειά σου, χωρίς πια τη δουλειά από την οποία ζούσατε.

Ο πελάτης μετρά. Το ταμείο στερεύει

Η ακρίβεια πιέζει το νοικοκυριό και μαζί του το μαγαζί. Ο συνταξιούχος κόβει από τα καθημερινά. Ο γονιός βάζει μπροστά το φαγητό και τις ανάγκες των παιδιών. Όσα μπορούν να περιμένουν, μένουν για αργότερα.

Για τον επαγγελματία, όμως, το ρεύμα, οι πρώτες ύλες, το ενοίκιο, οι φόροι και οι εισφορές δεν περιμένουν. Αν ανεβάσει τις τιμές, κινδυνεύει να χάσει πελάτες. Αν τις κρατήσει, πληρώνει τις αυξήσεις από το μεροκάματό του.

Κι ενώ ακούμε για ανάπτυξη, αυτός κάνει το ταμείο της ημέρας και διαλέγει ποιον λογαριασμό θα πληρώσει και ποιον θα αφήσει απλήρωτο. Πώς να σταθεί ένα μαγαζί όταν δε βγαίνει ο πελάτης του; Αυτή η αγωνία αφορά όλους μας. Όταν καίγεται το σπίτι του γείτονα, δεν κοιμάσαι ήσυχος στο δικό σου.

Μη βαφτίζετε την ανάγκη αντοχή

Υπάρχει και ο επαγγελματίας που συνεχίζει επειδή δεν μπορεί να φύγει. Χρωστά, δεν έχει άλλο εισόδημα, δε βρίσκει χρήματα να ανανεώσει τη δουλειά του. Ανοίγει ξανά για να καλύψει μια δόση και να κερδίσει χρόνο.

Η δουλειά που κάποτε του έδινε ανεξαρτησία μπορεί τώρα να τον κρατά δεμένο. Πιστεύω, και είναι προσωπική εκτίμηση, ότι αν μπορούσαν αύριο να αποχωρήσουν χωρίς χρέη, ακόμη και οι μισοί επαγγελματίες θα διάλεγαν να κλείσουν. Το αναμμένο φως δεν αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος τα καταφέρνει. Μπορεί να δείχνει ότι δεν βρίσκει διέξοδο.

Το μαγαζί έκλεισε. Τα «κέρδη» έμειναν

Ο Κωστής Χατζηδάκης, ως υπουργός Οικονομικών, εισηγήθηκε το ελάχιστο τεκμαρτό εισόδημα για τις ατομικές επιχειρήσεις. Με απλά λόγια, μπορεί να δηλώνεις ζημιά και να φορολογείσαι για εισόδημα που υπολογίζει το κράτος. Υπάρχουν εξαιρέσεις, μειώσεις και δικαίωμα αμφισβήτησης, αλλά η αντίφαση παραμένει.

Σκεφτείτε έναν επαγγελματία που δηλώνει ζημιά, φορολογείται με αυτόν τον τρόπο και τελικά κλείνει. Ο βεβαιωμένος φόρος δε σβήνει μαζί με την επιγραφή.

Κύριε Χατζηδάκη, πού θα βρει τα χρήματα; Στο άδειο ταμείο; Στα κέρδη που υπολογίσατε; Σε έναν αυριανό μισθό που πρέπει να θρέψει και την οικογένειά του;

Η φοροδιαφυγή να ελέγχεται με στοιχεία. Η ζημιά να μη γεννά φόρο για κέρδος που δεν αποκτήθηκε.

Ακούστε πριν μπουν κι άλλα λουκέτα

Χρειάζονται προσιτή ενέργεια, δίκαιη φορολόγηση, χρηματοδότηση και ρυθμίσεις που επιτρέπουν σε μια δουλειά να σταθεί. Και εισοδήματα που αφήνουν τον πελάτη να αγοράσει.

Η αγορά δεν κρίνεται από τον τζίρο λίγων μεγάλων καταστημάτων που έχουν και την αβάντα της πολιτικής σας.

Πριν πανηγυρίσετε για το πόσα μαγαζιά παραμένουν ανοιχτά, ρωτήστε τους ανθρώπους που τα κρατούν αν αντέχουν. Η υποχρέωσή σας δεν είναι να εισπράττετε μέχρι την τελευταία τους αντοχή. Είναι να δημιουργείτε συνθήκες για να ζουν από τη δουλειά τους.

Αν δουλεύουν όλη μέρα, τα χρέη μεγαλώνουν και για το σπίτι τους δεν περισσεύει τίποτα, τι ακριβώς πανηγυρίζετε;

Του Σωτηρίου Μάλαμα