Μπορεί να ψηφίζουμε διαφορετικά. Στα διπλανά κρεβάτια του νοσοκομείου, όμως, κι οι δύο θέλουμε να υπάρχουν γιατροί και νοσηλευτές για να μας φροντίσουν

Ας πούμε πως βρισκόμαστε σε δύο διπλανά κρεβάτια στο ίδιο νοσοκομείο. Εγώ μπορεί να ψηφίζω δεξιά κι εσύ αριστερά. Τι μας καίει εκείνη την ώρα; Έχει η κλινική αρκετούς γιατρούς και νοσηλευτές στη βάρδια; Λειτουργεί το μηχάνημα που χρειάζεται για την εξέτασή μας; Έχει το προσωπικό τα υλικά και τον χρόνο για να μας περιθάλψει σωστά; Εκεί, νομίζω, θα συμφωνήσουμε προτού καν μάθει ο ένας τι ψήφισε ο άλλος.

Πόσο εύκολα βάζουμε την ταμπέλα

Αυτό είναι που με πειράζει. Σηκώνεις την ελληνική σημαία κι εύκολα θα βρεθεί κάποιος να σε πει φασίστα. Μιλάς για τα δικαιώματα ενός μετανάστη ή για τον εργάτη που ζητάει να πληρωθεί τις ώρες που δούλεψε, κι ένας άλλος σε βγάζει κομμουνιστή. Κι αν είμαι ο ίδιος άνθρωπος που το πρωί κάνει τον σταυρό του και το απόγευμα στέκεται δίπλα στον απλήρωτο εργάτη; Ποια ταμπέλα θα μου βάλουν τότε;

Η σημαία κι η πίστη μου έχουν θέση στη ζωή μου. Θέλω τα παιδιά μου να γνωρίσουν τα ήθη και τα έθιμα που παρέλαβα από τους γονείς μου. Θέλω κι ο γείτονάς μου να προσεύχεται ελεύθερα, όπως πιστεύει εκείνος. Κι αν αδικηθεί στο μεροκάματο, μπορώ να πάρω το μέρος του χωρίς να χρειάζεται πρώτα να συμφωνήσουμε για την πολιτική.

Τι κουβαλάει κάθε σπίτι

Σε μια οικογένεια μπορεί να σου πουν πως είναι από παλιά αριστεροί και πως αυτό έχει να κάνει με τον παππού που έχασαν στον Εμφύλιο. Στο διπλανό σπίτι, μια οικογένεια δεξιών μπορεί να θυμάται τη δική της απώλεια. Η κάθε οικογένεια ξέρει ποιον έχασε και πώς τον έχασε. Τα εγγόνια τους σήμερα μπορούν να τιμούν τη μνήμη των παππούδων τους, να ψηφίζουν διαφορετικά και να είναι καλοί γείτονες. Δεξιά, κεντροδεξιά, κέντρο, κεντροαριστερά, αριστερά. Οι διαφορές έχουν σημασία. Φαίνονται όταν αποφασίζουμε ποιος θα πληρώσει έναν φόρο και πού θα πάνε τα χρήματα. Όταν όμως λέμε τι θέλουμε για τα παιδιά μας, πόσο διαφέρουμε τελικά;

Στο ίδιο θρανίο

Δύο παιδιά κάθονται στο ίδιο θρανίο και φεύγουν με την ίδια απορία στα μαθηματικά. Το ένα θα τη λύσει το απόγευμα στο φροντιστήριο. Στο άλλο σπίτι οι γονείς ανοίγουν μαζί με το παιδί το βιβλίο και βοηθούν όσο μπορούν. Για ιδιαίτερο τα χρήματα δε φτάνουν. Την άλλη μέρα ο δάσκαλος προχωράει στο επόμενο μάθημα. Το δεύτερο παιδί παλεύει ακόμη με το χθεσινό.

Οι κόρες μου έχουν πια μεγαλώσει. Αυτή την ανισότητα, όμως, την είδα και την έζησα ως πατέρας. Εκεί είναι η ένστασή μου για την παραπαιδεία. Όταν το φροντιστήριο γίνεται προϋπόθεση για να παρακολουθήσει ένα παιδί το μάθημα στο σχολείο του, πόσο ίσες είναι οι ευκαιρίες του με το παιδί του διπλανού θρανίου;

Γι’ αυτό θέλω δυνατή δημόσια παιδεία, με εκπαιδευτικούς στη θέση τους από την πρώτη μέρα και βοήθεια μέσα στο σχολείο για όποιο παιδί δυσκολεύεται. Κι αν η Πολιτεία αδυνατεί να του προσφέρει την εκπαίδευση που χρειάζεται, ας χρηματοδοτεί τη φοίτησή του σε ιδιωτικό σχολείο. Για τον τρόπο μπορούμε να διαφωνήσουμε. Ποιος γονιός, όμως, θα δεχόταν να μείνει πίσω το παιδί του επειδή δεν έχει να πληρώσει; Εκεί τι έχουμε να χωρίσουμε;

Όταν ο γιατρός λέει να ξανάρθεις

Σκέφτομαι τον ηλικιωμένο που ζει μόνος στο χωριό. Ο γιατρός τού γράφει μια εξέταση και του λέει να ξανάρθει με τα αποτελέσματα. Πριν βγει από το ιατρείο, έχει ήδη τρεις έγνοιες. Πώς θα κλείσει το ραντεβού; Ποιος θα τον πάει; Κι αν χρειαστεί να πληρώσει, τι θα του μείνει ως το τέλος του μήνα;

Μέχρι χθες μπορεί να ήταν εκείνος που έπαιρνε το αυτοκίνητο για να πάει κάποιον δικό του στον γιατρό. Τώρα χρειάζεται ο ίδιος βοήθεια. Είναι βαρύ να αισθάνεσαι πως για κάθε σου ανάγκη πρέπει να ζητάς χάρη. Στα γηρατειά μας όλοι θέλουμε να ξέρουμε πού μπορούμε να απευθυνθούμε και να έχουμε ακόμη λόγο για τη ζωή μας.

Για τη μάνα που μεγαλώνει μόνη ένα παιδί, αξιοπρέπεια είναι να φτάνει ο μισθός για το νοίκι, το ρεύμα και το φαγητό. Για τον άνθρωπο που κινείται με αμαξίδιο, είναι να μπορεί να μπει στο ιατρείο χωρίς να τον σηκώσουν στα χέρια. Κι εκείνος που φροντίζει έναν δικό του στο σπίτι μπορεί να χρειάζεται κάποιον να τον αντικαταστήσει για δυο ώρες, για να πάει κι ο ίδιος στον γιατρό. Όταν λέω πως στηρίζω τον λαό, αυτούς τους ανθρώπους έχω στον νου μου.

Κι αν το τηλέφωνο το έχω εγώ;

Ο ένας καταθέτει την αίτησή του, παίρνει αριθμό πρωτοκόλλου και περιμένει. Ο άλλος έχει το προσωπικό τηλέφωνο του αρμοδίου. Αν ένα τηλεφώνημα αρκεί για να περάσει μπροστά, κάποιος χάνει τη σειρά του. Μπορεί μάλιστα οι δυο τους να ψηφίζουν μια ζωή το ίδιο κόμμα.Εδώ έχω κι εγώ ευθύνη. Αν το ρουσφέτι με ενοχλεί όταν ευνοεί κάποιον άλλον, τι κάνω όταν η εξυπηρέτηση προσφέρεται σ’ εμένα; Ας γυρίσουμε στα διπλανά κρεβάτια. Μπορούμε να συζητάμε όλο το απόγευμα ποιος τα έκανε καλύτερα και ποιος χειρότερα. Όταν όμως αρχίσει η νυχτερινή βάρδια, κι οι δύο θα θέλουμε να υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι για να φροντίσουν όλο τον θάλαμο. Κι αν λείπουν γιατροί και νοσηλευτές, έχουμε μια ερώτηση να κάνουμε μαζί. Πότε θα καλυφθούν οι θέσεις;

Αυτή την απάντηση θέλω να τη ζητάμε από κάθε κυβέρνηση. Κι όταν κυβερνάει το κόμμα που ψήφισα εγώ, έχω έναν λόγο παραπάνω να ρωτάω να απαιτώ και να διαμαρτύρομαι.

Του Σωτηρίου Μάλαμα

Απόλαυση
Απόλαυση

Τα πιο σχετικά.