Σχολική εκδρομή ή αποστολή υψηλού κινδύνου;

Οι σχολικές εκδρομές είναι συνήθως από τις πιο όμορφες αναμνήσεις των μαθητικών μας χρόνων. Είναι η ευκαιρία των παιδιών να γνωρίσουν νέους τόπους, να βρεθούν έξω από τις σχολικές αίθουσες και να μοιραστούν εμπειρίες με τους συμμαθητές τους. Μόνο που με τις νέες απαιτήσεις που συνοδεύουν πλέον την οργάνωσή τους, το ερώτημα είναι αν για τους εκπαιδευτικούς η εκδρομή εξακολουθεί να αποτελεί μια παιδαγωγική δραστηριότητα ή μετατρέπεται σε μια αποστολή με δυσανάλογες ευθύνες.

Όπως θα διαβάσετε και στις επόμενες σελίδες, οι διευθυντές των σχολείων καλούνται πλέον να αποστέλλουν στην Τροχαία, τουλάχιστον τρεις ημέρες πριν από την αναχώρηση, έναν ολόκληρο φάκελο δικαιολογητικών για τα οχήματα και τους οδηγούς. Άδειες κυκλοφορίας και οδήγησης, πιστοποιητικά επαγγελματικής ικανότητας, ασφαλιστήρια, δελτία τεχνικού ελέγχου, βεβαιώσεις καλής λειτουργίας και στοιχεία ταχογράφου.

Οι εκπαιδευτικοί πάλι καλούνται να έχουν τον νου τους ακόμη και για το αν τα καταστήματα στα οποία θα γευματίσουν οι μαθητές λειτουργούν νόμιμα, ενώ παράλληλα πρέπει να φροντίζουν για την ασφάλεια, την πειθαρχία, την υγεία και την ομαλή μετακίνηση δεκάδων παιδιών, συχνά μακριά από τον τόπο τους και για πολλές ημέρες.

Με άλλα λόγια, ο καθηγητής που συνοδεύει μια σχολική εκδρομή παύει να είναι απλώς εκπαιδευτικός. Κινδυνεύει να μετατραπεί σε ελεγκτή οχημάτων, επιθεωρητή επιχειρήσεων, υπεύθυνο ασφαλείας και, φυσικά, στον άνθρωπο που θα πρέπει να βρίσκεται διαρκώς σε εγρήγορση για οτιδήποτε μπορεί να συμβεί. Η ευθύνη του δεν τελειώνει απαραίτητα όταν τελειώνει το πρόγραμμα της ημέρας. Όταν συνοδεύει μαθητές σε πολυήμερη εκδρομή, πρέπει ουσιαστικά να παραμένει σε επιφυλακή όλο το εικοσιτετράωρο.

Με αυτά τα δεδομένα, ποιος εκπαιδευτικός θα θελήσει να αναλάβει έναν τέτοιο ρόλο, όταν κάθε απρόοπτο μπορεί να εξελιχθεί σε προσωπικό πρόβλημα και κάθε παράλειψη να του καταλογιστεί;

Φυσικά και πρέπει να υπάρχουν όλοι αυτοί οι έλεγχοι, όμως η Πολιτεία δεν μπορεί να μεταφέρει σταδιακά όλο το βάρος αυτών των ελέγχων στους εκπαιδευτικούς.

Γι’ αυτό και οι αντιδράσεις από την εκπαιδευτική κοινότητα και τους γονείς.

Οι σχολικές εκδρομές πρέπει να παραμείνουν ζωντανό κομμάτι της εκπαιδευτικής διαδικασίας και όχι να καταλήξουν μια περιπέτεια που οι καθηγητές θα αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι.

Βίκυ Βετουλάκη