Θέλετε να μαζεύουμε τις ελιές ή να τις παρατήσουμε;

Για άλλους οι ελιές συμπληρώνουν το εισόδημα. Για άλλους κρατούν ολόκληρο το σπίτι. Πόσο ακόμη θα δοκιμάζετε τις αντοχές τους;

Σε λίγο θα μας βάλουν και απευθείας πτήση Καλαμάτα–Ελβετία, για να μεταφέρουμε εμείς οι μικροί ελαιοπαραγωγοί τα λεφτά μας χωρίς να ταλαιπωρούμαστε με ανταποκρίσεις!

Κάπως έτσι φαίνεται πως μας βλέπουν ορισμένοι γραβατάκηδες των Αθηνών. Λες και οι πενήντα ελιές κρύβουν αμύθητες περιουσίες. Κι αν τους δείξεις μια ελιά και μια μουριά, μπορεί να σου πουν ότι το λάδι το βγάζει η μουριά. Κατά τα άλλα, ξέρουν πώς πρέπει να δουλεύουμε.

Εγώ γεννήθηκα μέσα στην ελιά

Στις πλαγιές του Ταϋγέτου μεγάλωσα. Σε δύσκολη γη, χωρίς πλατώματα να σου κάνουν τη δουλειά ευκολότερη. Εκεί έμαθα τον κόπο της ελιάς. Από εκεί βγαίνουν όσα γράφω. Με πόνο ψυχής και με τη λογική πως η δουλειά πρέπει να αφήνει κάτι στο σπίτι.

Ένα κτηματάκι με ελιές κουβαλάει πρόσωπα και ιστορία. Μας ξαναφέρνει στο χωριό. Βγάζουμε το λάδι μας, δίνουμε στα παιδιά, σε έναν φίλο, στην εκκλησία. Κι αν περισσέψει κάτι, συμπληρώνουμε το οικογενειακό εισόδημα.

Αυτόν τον δεσμό κινδυνεύουμε να χάσουμε. Μαζί με την παραγωγή.

Πόσα ακόμη βάρη;

Εργατικά, καύσιμα, εφόδια, ελαιοτριβείο. Και από πάνω διαδικασίες για τη μεταφορά του λαδιού, την παραλαβή του καρπού, τα ψηφιακά δελτία αποστολής. Υποχρεώσεις, εξαιρέσεις, παρατάσεις. Σε λίγο θα παίρνουμε και τον λογιστή στο κτήμα, δίπλα στον παραγωγό, για να βγάλουμε άκρη πριν φύγει ο καρπός!

Δεν υποχρεούνται όλοι οι παραγωγοί να εκδίδουν οι ίδιοι ψηφιακό δελτίο. Υπάρχουν εξαιρέσεις, όπως για τους αγρότες του ειδικού καθεστώτος. Αλλά για όποιον καλείται να χρησιμοποιήσει ψηφιακές υπηρεσίες, ποια βοήθεια προβλέπεται;

Σκεφτήκατε τον άνθρωπο των 50, των 60, των 70 χρόνων που δεν έμαθε να δουλεύει με εφαρμογές; Ξέρει να κλαδεύει, να καλλιεργεί, να παράγει. Ποιος θα του δείξει τις πλατφόρμες σας; Ποιος θα τον βοηθά όταν κολλάει;

Πριν απαιτήσετε, φροντίστε να μπορεί. Η ψηφιοποίηση πρέπει να του λύνει τα χέρια.

Ο πρόεδρος του Συνδέσμου Ελαιοτριβέων Μεσσηνίας, Γιάννης Ηλιάδης, περιέγραψε στην ΕΡΤ Καλαμάτας πρόσθετο κόστος μηχανοργάνωσης και ανάγκη προσωπικού για τα παραστατικά. Προειδοποίησε ότι η συγκομιδή μπορεί να γίνει ασύμφορη για τον μικρό παραγωγό.

Κάθε διαδικασία έχει κόστος. Ποιος το αναλαμβάνει;

Εκεί θα εξαντληθεί η αυστηρότητα;

Και ναι, υπάρχει εκείνος που θα πουλήσει λίγο λάδι στον γνωστό του χωρίς παραστατικό. Η πώληση έχει τις υποχρεώσεις της. Η Πολιτεία έχει τη δική της, να κάνει τη νόμιμη διάθεση απλή και προσιτή.

Τα λίγα χρήματα που θα μείνουν θα πάνε σε λογαριασμούς, στα παιδιά, στο επόμενο μάζεμα. Δε θα γίνουν καταθέσεις στην Ελβετία. Εκεί θα εξαντλήσετε την αυστηρότητά σας;

Δώστε στον μικρό παραγωγό απλή καταγραφή πωλήσεων, οικονομική συσκευασία μέσα από συνεργασίες και ουσιαστική στήριξη στο κόστος καλλιέργειας. Κανόνες που να μπορεί να τηρεί, με προστασία και για τον καταναλωτή.

Και κάντε μια γύρα στη Μεσσηνία. Ρωτήστε σε πόσα κτήματα μένουν οι ελιές αμάζευτες. Άλλος δε βρίσκει εργάτες. Άλλον δεν τον κρατούν τα πόδια του. Άλλος μετράει τη σοδειά και βλέπει ότι δε βγαίνουν τα έξοδα.

Η αγάπη για τη γη μάς κρατάει. Δεν μπορεί να πληρώνει για πάντα τη διαφορά.

Θέλετε να μαζεύουμε τις ελιές ή να τις παρατήσουμε;

Θα αρκεστούμε στο «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου»; Ωραίο το τραγούδι, αλλά εσείς μάλλον βαλθήκατε να το κάνετε εθνική στρατηγική, με οποιοδήποτε κόστος. Και ο τουρισμός και η Ελλάδα μας χρειάζονται παραγωγή, ντόπια προϊόντα και χωριά ζωντανά ολόκληρο τον χρόνο.

Οι ελιές μας έθρεψαν γενιές. Δε θα τις καταντήσουμε ντεκόρ για τουρίστες. Κι αν εσείς βλέπετε απλώς δέντρα, εμείς βλέπουμε τον ιδρώτα των γονιών μας και το ψωμί των παιδιών μας. Σταματήστε να παίζετε με τον μόχθο και τη ζωή μας.

Του Σωτηρίου Μάλαμα