Όταν ο κ. Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωνε τη δημιουργία της ΕΛΑΣ, μεγάλο μέρος των αριστερών πολιτών είδε θετικά αυτήν την πρωτοβουλία και γι’ αυτό τη στήριξε. Οι δημοσκοπήσεις κατέγραφαν μια ανοδική πορεία. Αυτό το γεγονός δημιούργησε προσδοκίες ότι τα ποσοστά της θα ξεπεράσουν σε σύντομο διάστημα το 20%, ότι μεσοπρόθεσμα η ΕΛΑΣ θα γίνει ο μεγάλος αντιπολιτευτικός πόλος απέναντι στη Ν.Δ. και μακροπρόθεσμα ότι θα μπορούσε να κερδίσει τις εκλογές. Όλα αυτά, βεβαίως, αποδείχτηκαν ουτοπικά.
Η ΕΛΑΣ είχε και έχει να αντιμετωπίσει σοβαρά ζητήματα τα οποία οι επιτελείς της υποτίμησαν. Πρώτα-πρώτα τον ανταγωνισμό με το ΠΑΣΟΚ, το οποίο έχει ιστορικές ρίζες και παρουσία στην αυτοδιοίκηση, στα συνδικάτα και σε αυτά που ονομάζονται μαζικοί χώροι. Κάκιστα στην ΕΛΑΣ θεώρησαν ότι μπορεί να το εξανεμίσουν σύντομα και να καρπωθούν τα ποσοστά του. Διαπιστώθηκε ότι είναι εφτάψυχο και όχι μόνο άντεξε, αλλά ακολουθεί καταπόδας την ΕΛΑΣ στα ποσοστά. Ύστερα προβληματικές υπήρξαν οι ανακοινώσεις για ένα ψηφιακό κόμμα, το οποίο μόνο, ίσως, οι εμπνευστές του καταλάβαιναν πώς θέλουν να δημιουργήσουν.
Επιπλέον, η μετατόπιση του προερχόμενου από τη ριζοσπαστική Αριστερά Αλέξη Τσίπρα προς το Κέντρο δεν έφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα από τη μια και από την άλλη προκάλεσε πολύ μεγάλο προβληματισμό στους αριστερούς συνοδοιπόρους του. Όμως, το μεγαλύτερο πρόβλημα , το οποίο παραμένει ακόμη και σήμερα, είναι ο τρόπος με τον οποίο δομήθηκε η ΕΛΑΣ. Είναι ανεπίτρεπτο για κόμμα που θέλει να λέγεται αριστερό να διορίζει και όχι να εκλέγει όλον τον κομματικό μηχανισμό (από τα κορυφαία στελέχη μέχρι τα κατώτερα). Είναι απαράδεκτος ο παραγκωνισμός ανθρώπων οι οποίοι μπορούσαν να προσφέρουν πολλά με διάφορα προσχήματα. Η δικαιολογία ότι όλα αυτά έγιναν, επειδή δεν επαρκούσε ο χρόνος για εκλογή από τα απλά μέλη, λόγω επικείμενων εκλογών, φάνηκε τουλάχιστον γελοία.
Πριν από λίγες μέρες ο κ. Τσίπρας ανακοίνωσε ιδρυτικό συνέδριο της ΕΛΑΣ τον Φεβρουάριο αντί για προγραμματικό, όπως αρχικά είχε σχεδιαστεί. Τι τον οδήγησε, λοιπόν, σε αυτήν την αλλαγή; Προφανώς η πτωτική πορεία και η στασιμότητα που παρουσιάζει το κόμμα στα γκάλοπ και η υπαρκτή για την ώρα διεκδίκηση της δεύτερης θέσης από το ΠΑΣΟΚ.
Ακόμη, η συνειδητοποίηση από κάποιους οραματιστές – αεροβάτες ότι με ψηφιακά κόμματα δεν πας στις εκλογές, γιατί η συντριβή είναι κάτι περισσότερο από βέβαιη. Επιπροσθέτως, η περιορισμένη συμμετοχή του κόσμου, η οποία καταγράφηκε ξεκάθαρα στις τελευταίες περιοδείες του κ. Τσίπρα. Πράγματι οι συγκεντρώσεις του στην Κρήτη, την Καλαμάτα, την Πρέβεζα και αλλού ήταν τόσο μικρές, γεγονός που επηρέασε την απόφαση για ιδρυτικό συνέδριο.
Ένα συνέδριο στο οποίο ο κ. Τσίπρας είναι σίγουρο ότι θα καλέσει σε πανστρατιά για να φύγει η κυβέρνηση της Ν.Δ. Μια διαδικασία που θα πάρει χαρακτηριστικά αναβάπτισης στον λαό και εκ των πραγμάτων θα σημαίνει επανίδρυση της ΕΛΑΣ. Θα πετύχει αυτή τη φορά το εγχείρημα του κ. Τσίπρα; Δύσκολη η απάντηση. Σήματα λυγρά (ολέθρια σημάδια), για να θυμηθούμε τον Όμηρο, υπάρχουν και έχουν προειδοποιήσει. Τον Φεβρουάριο θα φανεί αν αποκωδικοποιήθηκαν σωστά. Ας περιμένουμε, λοιπόν.
Του Γιάννη Ανδρουλιδάκη
Εκπαιδευτικού στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας


























