Όταν ο Χόκινγκ… χόρεψε Ζαμπέτα

Το 1998, ο Στίβεν Χόκινγκ είχε ταξιδέψει μέχρι τη Σάμο και βρέθηκε στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου με αφορμή το συνέδριο κοσμολογίας, το οποίο διοργανωνόταν για δεύτερη φορά στο νησί.
Την επίσκεψη αυτή θυμάται ο ανταποκριτής του Αθηναϊκού Πρακτορείου, Στρατής Μπαλάσκας, ο οποίος συνάντησε τον Βρετανό θεωρητικό φυσικό, στην πρώτη και μοναδική του επίσκεψη στην Ελλάδα και μάλιστα συνομίλησε μαζί του. Αυτή τη συνάντηση εξιστορεί στο Αθηναϊκό Πρακτορείο.
«Ο τίτλος της συνάντηση που οργάνωνε το τμήμα Μαθηματικών ήταν “2nd Samos meeting” και το μεγάλο στοίχημα δεν ήταν η συμμετοχή του μεγάλου αστροφυσικού Στίβεν Χόκινγκ σε αυτήν, αλλά το πώς θα έφτανε στη Σάμο. Στο νησί εκείνο τον… μακρινό Αύγουστο του 1998 έφταναν μοναχά τα μικρά αεροπλανάκια της Ολυμπιακής Αεροπορίας, τα ATR 70 όπου φυσικά η ειδική καρέκλα του επιστήμονα χωρούσε δε χωρούσε να μπει, αλλά σίγουρα δεν χωρούσε να σταθεί.
Και ποιος δεν κινητοποιήθηκε. Οι πάντες πλην της κοινής λογικής που έλεγε να δρομολογηθεί βρε αδερφέ ένα μεγαλύτερο αεροπλάνο. Αν μη τι άλλο θα γέμιζε αφού εισιτήριο εκείνη την εποχή από Σάμο για Αθήνα έβρισκες με μέσον από υφυπουργό και πάνω…
Ο επιστήμονας μεταφέρθηκε με ένα απλό αναπηρικό καροτσάκι, χωρίς δηλαδή την υποδομή, απαραίτητο συστατικό της ζωής του και όχι μόνο της επιστημονικής, και μετακινήθηκε από αγκαλιά σε αγκαλιά εργαζομένου της Ολυμπιακής Αεροπορίας.
Στη Σάμο έφτασε με ένα πλατύ χαμόγελο στο αποσκελετωμένο πρόσωπο του με τα χοντρά του μεγάλα γυαλιά… Είχες την αίσθηση ότι χαμογελούσε προς όλους και στον καθένα χωριστά… Κι αυτός και η πανταχού παρούσα συνοδός και νοσοκόμα και σύζυγος του.
Τώρα ποια από όλα ήταν η είδηση; Ότι ο Στίβεν Χόκινγκ χόρεψε… Με το καροτσάκι του σαν άκουσε το τι σημαίνουν οι στίχοι του Ζαμπέτα “ο πιο καλός ο μαθητής ήμουνα εγώ στην τάξη…” ξεχύθηκε στην πίστα σε ένα από τα πιο βαριά ζεϊμπέκικα που έχεις δει στη ζωή σου. Χορός ασίκικος και μεγαλοπρεπής για τον πιο καλό μαθητή εκείνης της σύναξης που είχε οργανώσει το φτωχό και τίμιο και συνάμα μεγάλο τμήμα του Πανεπιστημίου Αιγαίου εκεί στο νησί στου Πυθαγόρα…
Και την επομένη, η ώρα της συνέντευξης. Σε μια αίθουσα του ξενοδοχείου μπροστά του και μέσα από την αυθάδεια του νεαρού, υγιούς και ικανού να τα καταφέρει όλα δημοσιογράφου το ερώτημα. “Υπάρχει Θεός;”.
Άρχισε σιγά-σιγά με το ένα ικανό να κινήσει δαχτυλάκι του, να σχεδιάζει τις λέξεις. Ένα-ένα γράμμα, μια-μια λέξη. Αργά, βασανιστικά αργά… Και στο τέλος η απάντηση: “Δεν ξέρω… Δεν τον έχω συναντήσει. Προς το παρόν τουλάχιστον…”.
Α.Π.