Η Βιβή Τασιοπούλου του Συλλόγου Δρομέων Υγείας Μεσσηνίας, περνώντας από τον χώρο του βόλεϊ στον κόσμο του τρεξίματος κατακτά τη μια …κορυφή μετά την άλλη. Την περασμένη Κυριακή έδωσε το «παρών» στο μεγάλο δρομικό γεγονός, τον 42ο Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας και μοιράζεται την εμπειρία της με ένα «δυνατό» κείμενο έμπνευσης και δύναμης:
«Δεν ξέρω τι μπορεί να σκέφτεται κάποιος μέσα σε αυτή τη διαδρομή. Ίσως τον πόνο στα πόδια, την καρδιά που χτυπά δυνατά, την ανάσα που βαραίνει. Ίσως τις στιγμές που Αμφιβάλλει, που σκέφτεται να σταματήσει… Ίσως εκείνες που θυμάται γιατί ξεκίνησε. Κάπου ανάμεσα στην αρχή και τον τερματισμό, η απόσταση παύει να έχει σημασία ,μετρά μόνο η ψυχή. Η πίστη, η υπομονή, η σιωπή που γεμίζει με αποφασιστικότητα.
Η φωνή μέσα σου που λέει: «Συνέχισε». Και εσύ, απέδειξες πως όταν ο στόχος είναι αληθινός, όταν τον κουβαλάς βαθιά μέσα σου, τίποτα δεν μπορεί να σε σταματήσει.
Ο μαραθώνιος δεν είναι απλώς δρόμος είναι καθρέφτης της ζωής. Πόνος, αγώνας, ιδρώτας, φόβος, επιμονή, και στο τέλος, λύτρωση. Και μετά… έρχεται η κούραση. Αυτή η γλυκιά, βαθιά κούραση που δεν μοιάζει με καμία άλλη. Είναι το σώμα που καταρρέει, αλλά η ψυχή που στέκεται πιο όρθια από ποτέ. Είναι τα δάκρυα που μπερδεύονται με τον ιδρώτα, η στιγμή που καταλαβαίνεις πως νίκησες, όχι τους άλλους, αλλά τον εαυτό σου.
Είμαστε περήφανοι για σένα. Γιατί δεν έτρεξες μόνο χιλιόμετρα. Έτρεξες όνειρα, πίστη και θάρρος. Και απέδειξες ότι κάθε στόχος, όσο μακρινός κι αν φαίνεται, μπορεί να κατακτηθεί όταν δεν τα παρατάς».
