Ο παλιός ο χρόνος μάς τελειώνει και εμείς επιμένουμε εορταστικά, χριστουγεννιάτικα και πρωτοχρονιάτικα, γιατί ναι, “human kind cannot bear very muchreality” (το ανθρώπινο είδος δεν μπορεί να αντέξει πολλή πραγματικότητα). Όσα προβλήματα κι αν έχουμε ή θεωρούμε ότι έχουμε, προσωπικά, συλλογικά ή παγκόσμια, υπάρχει η βαθύτερη ανάγκη για ένα παρηγορητικό καταφύγιο, κάτι να ελπίζουμε ή κάπου να ξαποστάσουμε κι ας μας το «χτυπάει» ο Έλιοτ και ας χλευάζει η κυνική μας πλευρά και οι πιο πραγματιστές.
Τα φώτα, οι στολισμοί και οι συμβολισμοί για λίγο καιρό ακόμη, αλλά πριν βγουν από την πρίζα, ας τα χαρούν τα παιδικά μας μάτια, ας κρατήσουμε την πιο φωτεινή όψη της πόλης και του χωριού μας για τις πιο σκοτεινές μέρες.
Μπορεί ο Άγιος Βασίλης να είναι φουσκωτός, τα ξωτικά αχυρένια, τα αστέρια από φελιζόλ, η Γέννηση του Χριστού ξύλινη ή, ακόμη χειρότερα, πλαστική, αλλά αν δεν το φανταστούμε, πώς θα γίνει αληθινό;
Όσο διαρκεί η (όποια) λάμψη των γιορτών (κάποιοι συνειδητά ή ασυνείδητα καθυστερούμε να ξεστολίσουμε), ας κάνουμε εκείνη την ανέμελη βόλτα που αναβάλαμε (γιατί το τρέξιμο των καθημερινών υποχρεώσεων μας τρώει το χρόνο και, κυρίως, τη διάθεση), παρατηρώντας λεπτομέρειες και αθέατες πλευρές της γειτονιάς μας και του τόπου που ζούμε ή επισκεπτόμαστε. Ιδανικά, παρέα με αγαπημένα πρόσωπα, δίπλα μας ή και νοερά μαζί μας, αλλά στα σίγουρα με τον πιο κολλητό μας φίλο, τον εαυτό μας.
Δεν ξέρω αν το 2026 θα είναι καλύτερο -ακριβέστερα, φοβάμαι ότι οι περισσότεροι μοιραζόμαστε την αίσθηση ότι ο κόσμος μας χειροτερεύει- αλλά τότε (τώρα) είναι που υπάρχει ανάγκη να σταθούμε πιο δυνατοί και το χρέος μας μεγαλώνει: να χαρίσουμε περισσότερα χαμόγελα, να πολλαπλασιάσουμε την καλοσύνη και την αλληλεγγύη.
Κι όπως γράφει με βεβαιότητα ο γλύπτης Χρήστος Ρηγανάς στη νέα του ποιητική συλλογή «Πιότερα τα όπλα που ‘χει η ομορφιά»…
Και για κάποιο, λόγο πάλι ξεπετάγεται ο Τ.Σ. Έλιοτ “…but that which is only living/Can only die” «όμως εκείνο που μόνο ζει/μπορεί και μόνο να πεθάνει», μτφρ. Χάρης Βλαβιανός.
Αλλά επειδή εγώ δεν τον καταλαβαίνω και πολύ, και μάλλον ανάποδα τον διαβάζω, σκέφτομαι: μπορεί να πεθάνει, μόνο εκείνο που ζει…
Χ.Ε.
