Ο Χρήστος Ρηγανάς έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές, αλλά δεν είναι ποιητής. Η μοναδική ιδιότητα που αποδέχεται για τον εαυτό του είναι αυτή του γλύπτη και η βράβευση από την Ακαδημία Αθηνών με το βραβείο Γραμμάτων και Τεχνών υπογραμμίζει τιμητικά και εν συντομία τη σημασία του έργου του και τη μεγάλη προσφορά του στον πολιτισμό.
Μετά τα 41 ποιήματα που έκλεισε στο «πορτοκαλί βιβλιαράκι» και μας τα χάρισε στο «Σμίλης γραφήματα» (2022), ήρθε στο φως, περίπου τρία χρόνια μετά, η συλλογή «Λάας» -κι αυτή από τις «Εκδόσεις των Φίλων» κι αυτή με το προσχέδιο ενός γλυπτού του για κόσμημα στο εξώφυλλο. «Η πιο ξεχωριστή/η μόνη ζωντανή» από τις αγάπες του «είναι οι πέτρες», το λέει με τον πλέον ρητό τρόπο από το ξεκίνημα της ποιητικής συλλογής ο Χρήστος Ρηγανάς. Εκτός από τα υλικά και τα εργαλεία της δουλειάς του, αγαπάει, όμως, και την αρχαία μυθολογία και πώς θα μπορούσε να κάνει αλλιώς, αφού αυτή είναι αδιαχώριστη από τη γλυπτική στα αρχαία αγάλματα, κάποια από τα οποία μάλιστα επιλέγει να μας «συστήσει» περιγράφοντας τα στοιχεία που έχουν μαγέψει και τον ίδιο. Και κάπως έτσι διάλεξε ως τίτλο του δεύτερου βιβλίου του την ομηρική λέξη για την πέτρα (λίθος), απ’ όπου προέρχονται γνωστά παράγωγα, όπως το λαξεύω και το λατομείο, αλλά και ο λαός, απόρροια όλα από το μύθο του Δευκαλίωνα και της Πύρρας, τους μόνους διασωθέντες από τον κατακλυσμό, που πετούσαν πέτρες πίσω τους, από τις οποίες γεννήθηκαν οι νέοι άνθρωποι.
Στις περίπου 60 σελίδες του «Λάας» που κυκλοφόρησε τον περασμένο Δεκέμβριο (2025) ο Χρήστος Ρηγανάς μοιράζεται μαζί μας διάσπαρτες εικόνες και αναμνήσεις που αντίκρυσε ή ονειρεύτηκε από τόπους σημαντικούς και από την παιδική του ηλικία, ενώ ειδική θέση κρατάνε οι θύμησες του πατέρα, ως αποτελεσματικού παιδαγωγού και της μητέρας, με απόσταγμα τρυφερότερο κι από της Παναγίας.
Και ο «επίλογος» έρχεται με το (τελευταίο) «Ταξίδι», και το πέρασμα από την Αχερουσία, που αντί για οβολό εξαργυρώνεται «Μ’ ένα μικρογλυπτό στο στόμα/από λυχνίτη Πάρου», δικό του έργο φυσικά, κερδίζοντας εν τέλει αυτό που υπηρέτησε πιστά σε όλη του τη ζωή, το αέναο και ανεμπόδιστο σμίλεμα και τη χύτευση της ομορφιάς…
Όσο κι αν θέλει να το αρνείται, ο Χρήστος Ρηγανάς είναι ποιητής, είναι ένας γνήσιος δημιουργός και υπηρέτης της Τέχνης, είτε πιάνει στα χέρια του το μάρμαρο, τον μπρούτζο ή τον πηλό, είτε πιάνει το μολύβι για να σχεδιάσει ή να γράψει, καταθέτοντας στο χαρτί πιο ευανάγνωστα τις σκέψεις και τα συναισθήματα, τις κρυφές και φανερές του επιθυμίες, τις ανάγκες της ψυχής του και με τη βεβαιότητα ότι «Πιότερα τα όπλα/που ‘χει η ομορφιά».
Χ.Ε.
