Η ταλαιπωρία και η πολύωρη αναμονή στα Επείγοντα του Νοσοκομείου Καλαμάτας είναι μία από τις κραυγαλέες αποδείξεις υποβάθμισης του εθνικού συστήματος υγείας. Οι ασθενείς και οι συνοδοί τους αναγκάζονται να περιμένουν ώρες για να εξεταστούν και να αξιολογηθεί η κατάστασή τους, κάνοντας το… σταυρό τους να μην πρόκειται τελικά για κάτι σοβαρό.
Όπως μας μεταφέρθηκε την Πέμπτη δεν υπήρχε εφημερία παθολόγου, κάτι αδιανόητο για ένα νομαρχιακό νοσοκομείο που καλύπτει χιλιάδες κόσμου. Τα κρεβάτια στο ΤΕΠ είναι ανεπαρκή και είναι σύνηθες να στέλνουν στην αναμονή τα φαινομενικά λιγότερο σοβαρά περιστατικά, για να υποδεχθούν τους νεοφερμένους, ενώ γιατροί αναγκάζονται να εξετάζουν ασθενείς στην καρέκλα.
Μαζί με την έλλειψη ραντεβού σε πολλές ειδικότητες, την υποστελέχωση των δημόσιων δομών υγείας και το φόρτο που επωμίζεται το υπάρχον ελλιπές ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό (με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους ίδιους και την ποιότητα της φροντίδας που παρέχουν στους ασθενείς), είναι η καθημερινή πραγματικότητα. Όμως, ούτε να τη συνηθίσουμε πρέπει, ούτε να καταφερόμαστε εναντίον του συστήματος δημόσιας υγείας, γιατί ανοίγει την όρεξη όσων καλοβλέπουν, αν δε σχεδιάζουν συνειδητά, την αποδόμησή της υπέρ των ιδιωτικών συμφερόντων.
Το Νοσοκομείο Σπάρτης άνοιξε κιόλας τις πόρτες του φέρνοντας ως συνεργάτες παροχής υπηρεσιών ιδιώτες γιατρούς και έχει ήδη εξαγγελθεί ότι ιδιώτες γιατροί θα… αξιοποιούν κρεβάτια δημόσιων νοσοκομείων.
Η δημόσια δωρεάν υγεία διαλύεται κι εμείς κοιμόμαστε…
Πόσοι από εμάς, τους άμεσα θιγόμενους χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος πολίτες, συμμετείχαμε στις κατά καιρούς διαδηλώσεις διαμαρτυρίας γιατρών και υγειονομικών υπαλλήλων; Στις επόμενες ας είμαστε όλοι μαζί, γιατί η πείρα δείχνει (δείτε εργασιακά) ότι όσα δικαιώματα και κεκτημένα υποβαθμίζονται ή χάνονται, επανέρχονται δύσκολα ή καθόλου. Και μιλάμε για έναν από τους θεμελιώδεις κλάδους της ζωής μας, την υγεία και την περίθαλψη…
Χ.Ε.
