Δεν υπολόγισε τις αντιδράσεις, όταν ήθελε να εκφέρει την άποψή της…
Το πεδίο της δεν υπήρξε η ασφάλεια, γι’ αυτό και θα έλεγε κανείς πως απολάμβανε να προκαλεί αντιδράσεις.
Λες και επιδίωκε την πνευματική μας εγρήγορση…
Το 1967 αναδείχθηκε η πρώτη γυναίκα πρύτανης της Σορβόννης, του θρυλικού αυτού πανεπιστημίου με παράδοση επτά αιώνων.
Κι όμως, αυτή «η πρώτη γυναίκα πρύτανης» δε δίστασε να ομολογήσει δημοσίως κάποια στιγμή, ότι χωρίς τον σύζυγό της, Ζακ Αρβελέρ, αξιωματικό του Γαλλικού Πολεμικού Ναυτικού, δε θα ήταν τίποτα.
Και αυτή της η ομολογία, βέβαια, για κανέναν λόγο δε δήλωνε αυτοϋποτίμηση. Αυτή της η ομολογία έδινε το στίγμα του πώς εννοούσε την «κοινή ζωή», τη συντροφικότητα.
Αυτή η σπουδαία διανοούμενη, βυζαντινολόγος, ακαδημαϊκός, απέπνεε, ακόμα και στις τελευταίες της εμφανίσεις, μια μοναδική θηλυκότητα.
Ήταν ένας σπουδαίος άνθρωπος…
Μια σπουδαία γυναίκα…
Ήταν η Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ…
Α.
