Η είδηση: Εικόνες ντροπής στο πολυδιαφημισμένο «Γαιόπολις» όπου διεξάγεται η «μητέρα των δικών». Οργή των συγγενών για τις ασφυκτικές συνθήκες μέσα στην αίθουσα. Διεκόπη για την 1η Απριλίου η δίκη για τα Τέμπη.
Οι σκέψεις: Οι συγγενείς των θυμάτων και οι επιζώντες του εγκλήματος στα Τέμπη ζουν τον δικό τους εφιάλτη για άλλη μια φορά. Μετά τρία χρόνια, επιτέλους, ξεκίνησε η Δίκη και τι είδαμε όλοι την πρώτη μέρα; Μια αίθουσα με στοιβαγμένους ανθρώπους, ο ένας πάνω στον άλλον, και δύο υποαίθουσες παράπλευρά της, με μεγάλες οθόνες τηλεοράσεων, λες και θα παρακολουθούσαν ποδόσφαιρο ή μπάσκετ (μόνο κουτάκια με μπύρες δεν είχε). Τρία χρόνια μετά και ο κύριος υπουργός δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι δυο πόδια δε χωρούν σε ένα παπούτσι κι όταν τα πόδια αυτά είναι πολλά, τότε δικαίως έρχονται η αγανάκτηση και ο θυμός.
Ακούστηκε ότι η αίθουσα που έφτιαξαν είναι από τις μεγαλύτερες της Ευρώπης και δαπανήθηκαν 1.600.000 ευρώ (είναι ακριβή η γυψοσανίδα στην Ελλάδα, ήρθε κι ο πόλεμος).
Αύριο θα είναι η δεύτερη ημέρα της Δίκης κι εύχομαι ο κύριος υπουργός να έκανε αυτά που έπρεπε να έχει κάνει.
Σε κάθε πόδι το δικό του παπούτσι, σεβασμός λέγεται αυτό.
Έχουν γραφεί και έχουν ειπωθεί πολλά αυτές τις μέρες, δεν έχω να πω τίποτε άλλο, θέλω να κλείσω απλά με κάποια λόγια μιας μητέρας θύματος των Τεμπών, ευχόμενος να τα διαβάσουμε όλοι, όπως και ο υπουργός, γιατί μας αφορούν όλους.
H μάνα: «Ίσως μια μέρα σε συναντήσω πάλι. Μέχρι τότε, όμως, θα κάνω ό,τι μπορώ με τις δικές μου δυνάμεις για να χώσω στα μπουντρούμια αυτούς που μου στέρησαν την Αναστασία μου, τη Σίτσα μου, τον ήλιο του σπιτιού μου», «Έλειπε ο Θεός εκείνο το βράδυ από το τρένο, έλειπα κι εγώ», «Η μάνα σκίζει τα βουνά… Αυτό θέλω, να σκίσω τα βουνά και να τους λιώσω», Μαρία Ντόλκα, νοσηλεύτρια και μητέρα θύματος των Τεμπών.
Αυτά για σήμερα ευχόμενος ότι αύριο θα είναι μια καινούργια μέρα για τους συγγενείς των θυμάτων και τους επιζώντες.
Οι 57 Άγγελοι περιμένουν…
Μιλάμε πάλι…
Του Κώστα Δεληγιάννη
