Στην 24ωρη Πανελλαδική Πανυγειονομική Απεργία της Πέμπτης συμμετείχε και το Σωματείο Εργαζομένων Νοσοκομείου Κυπαρισσίας “Υγεία”.
Η πρόεδρος του Σωματείου, Ξένια Στρατικοπούλου, στην ομιλία της τόνισε: «Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, πολίτες που είστε σήμερα εδώ, δίπλα μας, στεκόμαστε σήμερα μαζί, όχι απλώς για να διαμαρτυρηθούμε, αλλά για να ακουστούμε.
Για να υπερασπιστούμε κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμάς: το δικαίωμα κάθε ανθρώπου στην αξιοπρεπή, δημόσια και δωρεάν υγεία. Δεν επιλέξαμε εύκολα την απεργία. Για εμάς, κάθε απουσία από το πόστο μας σημαίνει μια εσωτερική σύγκρουση. Γιατί ξέρουμε ότι πίσω από κάθε κρεβάτι υπάρχει ένας άνθρωπος που πονά, που φοβάται, που ελπίζει. Όμως σήμερα, αν δε σταθούμε εδώ, αύριο δε θα μπορούμε να σταθούμε ούτε δίπλα στους ασθενείς μας.
Η πραγματικότητα είναι σκληρή και δεν μπορεί πια να κρυφτεί. Τα δημόσια νοσοκομεία λειτουργούν με δραματικές ελλείψεις προσωπικού.
Οι προσλήψεις δεν καλύπτουν ούτε στο ελάχιστο τα κενά. Συνάδελφοι συνταξιοδοτούνται και δεν αντικαθίστανται. Τμήματα υπολειτουργούν. Και όσοι μένουμε πίσω, καλούμαστε να καλύψουμε πολλαπλούς ρόλους, πολλές φορές χωρίς τα απαραίτητα μέσα.
Ο φόρτος εργασίας έχει ξεπεράσει κάθε όριο αντοχής. Βάρδιες που δεν τελειώνουν, εφημερίες εξαντλητικές, συνεχής πίεση. Δεν υπάρχει χρόνος ούτε για ξεκούραση ούτε για ουσιαστική ανθρώπινη επαφή με τον ασθενή, αυτό που είναι η καρδιά της φροντίδας. Και όμως, από εμάς απαιτείται το αδύνατο: να είμαστε πάντα παρόντες, πάντα δυνατοί, πάντα αλάνθαστοι. Και μέσα σε όλα αυτά, χιλιάδες υγειονομικοί συνεχίζουν να εργάζονται με επισφαλείς συμβάσεις. Άνθρωποι που στήριξαν το σύστημα σε δύσκολες περιόδους, που στάθηκαν στην πρώτη γραμμή, εξακολουθούν να ζουν με την αγωνία της επόμενης μέρας.
Ζητάμε το αυτονόητο: μονιμοποίηση των συμβάσεων, ώστε να σταματήσει αυτή η ομηρία και να υπάρξει σταθερότητα στο σύστημα. Διεκδικούμε επίσης την ένταξή μας στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα. Η εργασία μας δεν είναι απλώς απαιτητική, είναι καθημερινά εκτεθειμένη σε κινδύνους, σε σωματική και ψυχική φθορά. Δεν είναι θέμα προνομίων, είναι θέμα αναγνώρισης της πραγματικότητας. Παράλληλα, βλέπουμε μια συνεχή και ανησυχητική αποδυνάμωση του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Υποχρηματοδότηση, ελλείψεις σε εξοπλισμό, ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών.
Το ΕΣΥ, που κάποτε αποτέλεσε ασπίδα για την κοινωνία, σήμερα πιέζεται και απαξιώνεται. Και όταν αποδυναμώνεται το δημόσιο σύστημα, ενισχύονται οι ανισότητες.
Γιατί ας είμαστε ξεκάθαροι: όταν το δημόσιο σύστημα υγείας δεν μπορεί να ανταποκριθεί, αυτός που πληρώνει το τίμημα είναι ο πολίτης. Και ιδιαίτερα ο πιο ευάλωτος. Η δωρεάν παροχή υγείας δεν είναι πολυτέλεια. Είναι θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα. Δεν μπορεί να εξαρτάται από το εισόδημα, ούτε να μετατρέπεται σε εμπόρευμα. Εμείς, ως υγειονομικοί, δεν μπορούμε και δε θα δεχτούμε ένα σύστημα που αφήνει ανθρώπους πίσω. Ο αγώνας μας δεν είναι συντεχνιακός. Είναι βαθιά κοινωνικός. Αγωνιζόμαστε για να μπορούμε να κάνουμε σωστά τη δουλειά μας.
Αγωνιζόμαστε για να έχει κάθε ασθενής τη φροντίδα που αξίζει. Αγωνιζόμαστε για ένα σύστημα υγείας που να σέβεται και τον εργαζόμενο και τον πολίτη. Και σήμερα στέλνουμε ένα ξεκάθαρο μήνυμα: Δε θα συνηθίσουμε την υποβάθμιση. Δε θα αποδεχτούμε την εξουθένωση ως κανονικότητα.
Δε θα αφήσουμε το ΕΣΥ να καταρρεύσει. Χρειαζόμαστε τη στήριξη της κοινωνίας. Γιατί αυτός ο αγώνας είναι κοινός.
Η υγεία αφορά όλους. Στεκόμαστε όρθιοι, ενωμένοι, με αξιοπρέπεια. Και θα συνεχίσουμε μέχρι να ακουστούμε, μέχρι να υπάρξουν ουσιαστικές λύσεις.
Για ένα δημόσιο σύστημα υγείας ισχυρό.
Για μια κοινωνία δίκαιη. Για τη ζωή».
