Η δημόσια συζήτηση στην Καλαμάτα τους τελευταίους μήνες θυμίζει όλο και περισσότερο επικοινωνιακή διαχείριση παρά ουσιαστική πολιτική.
Την ώρα που τα νοικοκυριά δοκιμάζονται από τη γενικευμένη ακρίβεια στην ενέργεια, στα τρόφιμα και στο κόστος ζωής, οι επιλογές της Δημοτικής Αρχής του δημάρχου Θανάση Βασιλόπουλου φαίνεται να κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Οι αυξήσεις στο νερό σε ορισμένες περιπτώσεις φτάνουν ακόμη και το 400%, ενώ τα δημοτικά τέλη αυξήθηκαν κατά περίπου 27%.
Σε μια περίοδο έντονης οικονομικής πίεσης για τα ελληνικά νοικοκυριά, τέτοιες αποφάσεις δεν είναι ουδέτερες.
Είναι πολιτικές επιλογές που μεταφέρουν επιπλέον βάρος στην καθημερινότητα των πολιτών.
Και όταν το κόστος ζωής αυξάνεται με αυτόν τον τρόπο, το αποτέλεσμα είναι αναπόφευκτο.
Η σταδιακή και οριστική φτωχοποίηση της τοπικής κοινωνίας.
Την ίδια στιγμή, βασικές υποδομές της πόλης εμφανίζουν σοβαρά προβλήματα.
Το δίκτυο ύδρευσης παρουσιάζει συνεχείς βλάβες και διαρροές, ενώ το αποθεματικό της δημοτικής επιχείρησης ΔΕΥΑΚ μειώθηκε μέσα σε περίπου δύο χρόνια από 10,5 εκατομμύρια ευρώ σε περίπου 7.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Καλαμάτα καλείται να αντιμετωπίσει και τις συνέπειες από την αστοχία της εξισωτικής δεξαμενής στο Πήδημα, ένα πρόβλημα που εξακολουθεί να παραμένει χωρίς λύση. Όπως και η αντικατάσταση του αγωγού με το νέο Φ800. Που είναι μαθηματικά βέβαιο ότι δεν ολοκληρώνεται στην παρούσα θητεία, παρά τις προεκλογικές υποσχέσεις και με μεγάλο κόστος για το δημοτικό προϋπολογισμό.
Την ίδια στιγμή, στον Ταΰγετο δαπανήθηκαν περίπου 6 εκατομμύρια ευρώ από δημόσιους πόρους για έργα αποκατάστασης του οδικού δικτύου και των υποδομών μετά τις μεγάλες καταστροφές των προηγούμενων ετών.
Παρά το σημαντικό αυτό ποσό, οι κατολισθήσεις, οι καθιζήσεις δρόμων και οι αστοχίες των υποδομών επανεμφανίζονται σχεδόν κάθε φορά που η περιοχή δοκιμάζεται από έντονα καιρικά φαινόμενα.
Το ερώτημα είναι εύλογο και ενοχλητικό.
Πόσο αποτελεσματικά ήταν, τελικά, αυτά τα έργα;
Και γιατί τα ίδια προβλήματα εμφανίζονται ξανά;
Την ίδια στιγμή, μεγάλα ενεργειακά κοινωνικά έργα που θα μπορούσαν να μειώσουν το κόστος για τους δημότες, όπως η ενεργειακή κοινότητα που είχε εξαγγελθεί για τις δημοτικές δομές, παραμένουν χωρίς εξέλιξη σε κάποιο συρτάρι.
Αντί να βλέπουμε μείωση του κόστους διαβίωσης, βλέπουμε αυξήσεις σε νερό, τέλη και υπηρεσίες, που έχουν καταστήσει την Καλαμάτα την πιο ακριβή σε κόστος διαβίωσης στην Ελλάδα.
Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Δημοτική Αρχή ανακοινώνει την κατασκευή κοινωνικής πολυκατοικίας, παρουσιάζοντάς την ως σημαντική κοινωνική πρωτοβουλία.
Η κοινωνική πολιτική είναι απαραίτητη.
Όμως, υπάρχει ένα κρίσιμο ερώτημα. Όταν οι πολιτικές επιλογές αυξάνουν διαρκώς το οικονομικό βάρος στους δημότες, μήπως τελικά οι ίδιες πολιτικές δημιουργούν τις συνθήκες που καθιστούν αναγκαίες τέτοιες δομές;
Γιατί όταν η καθημερινότητα γίνεται ακριβότερη, όταν οι υποδομές εμφανίζουν επαναλαμβανόμενες αστοχίες και όταν το κόστος μεταφέρεται συνεχώς στους πολίτες, τότε η φτωχοποίηση μιας κοινωνίας δεν είναι ατύχημα. Είναι αποτέλεσμα λανθασμένων πολιτικών επιλογών.
Κι όταν η πολιτική μετατρέπεται σε θέαμα, οι εξαγγελίες μπορεί να κερδίζουν τα χειροκροτήματα. Αλλά ο λογαριασμός πηγαίνει πάντα στον πολίτη.
Του Μιχαήλ Δ. Αντωνόπουλου
Γεωλόγου – γεωτεχνικού Περιβάλλοντος M.Sc., επιστημονικού συμβούλου περιβαλλοντικών και τεχνικών έργων, πρώην αντιπροέδρου ΓΕΩΤΕΕ Πελοποννήσου & Δυτικής Ελλάδος, προέδρου ΑΣ Καλαμάτας
