Μέρα παρά μέρα το πρωί πηγαίνω σε ένα καφενεδάκι για τον πρωινό μου καφέ, ένα καφενεδάκι από τα πολύ παλιά της πόλης μας, ιστορικό θα έλεγα, που πλέον άλλαξε. Έγινε μοντέρνο και σύγχρονο, αυτό που δεν άλλαξε όμως και μου αρέσει είναι οι πρωινοί του θαμώνες. Μια ποικιλία ανθρώπων. Αυτό που διακρίνει κανείς παρατηρώντας είναι ο σεβασμός, απλά και όμορφα, κουβέντες χωρίς νόημα αλλά με νόημα, ανησυχία όταν λείψει κάποιος μια μέρα. Ο κύριος Μάκης, ο κύριος Γιώργος, η Στέλλα, τα μαστόρια για το πρωινό τους τσίπουρο πριν πάνε για δουλειά, μια μικρή και ταυτόχρονα μεγάλη κοινωνία ανθρώπων. Και στο τέλος τα κεράσματα, κάτι που έχουμε ξεχάσει και προσπαθώ να σας θυμίσω με λέξεις και προτάσεις παρακάτω.
Κερνάω – κερνώ, κερνούσα, κέρναγα, κέρασα, κερνιέμαι, κεράστηκα, κερασμένος, προσφέρω σε επισκέπτη κάτι γλυκό ή κάποιο ποτό, πληρώνω το λογαριασμό ή τα έξοδα κάποιου ή κάποιων ως δώρο. Παράδειγμα: Ό,τι πάρετε το κερνάω εγώ, γιατί γιορτάζω σήμερα!
Όλα αυτά, λοιπόν, έρχονται από τις παραδόσεις μας και καλό είναι να τα διατηρήσουμε, γιατί είναι άκρως ανθρώπινα.
Και μιας και αναφέρθηκα στην παράδοση και τη διατήρηση, θυμήθηκα ένα άρθρο που έγραψα πριν από μέρες με τίτλο «Η όμορφη πόλη της σκαλωσιάς» και αφορούσε στα πολλά παραδοσιακά και διατηρητέα σπίτια στην πόλη μας, τα οποία έχουμε εγκλωβίσει πίσω από σκαλωσιές, περιμένοντας να αναγεννηθούν μόνα τους.
Την απάντηση στο εύλογο ερώτημα «τι θα κάνουμε με αυτά» την πήρα προχθές στην αγορά μας, όταν συναντήθηκα τυχαία με παράγοντα της πόλης.
-Ό,τι μπορούμε κάνουμε, Κώστα, είπε.
Αν αυτό που υπάρχει είναι αυτό που μπορείτε, τότε μάλλον δεν μπορείτε και καλό είναι να το δεχτείτε και να το πάτε παραπέρα, και το παραπέρα είναι μια μεγάλη και οργανωμένη πίεση με ιδέες στο υπουργείο Πολιτισμού και δεν ξέρω κι εγώ πού αλλού, γιατί έτσι όπως πάμε, θα μας έρθει η «παράδοση» στο κεφάλι.
Παρένθεση, έμαθα ότι ο Δήμος εξασφάλισε 2-3 εκατομμύρια ευρώ για να φτιάξει 20 διαμερίσματα για τους δημότες του και χάρηκα πολύ.
Σε κάθε μεγάλη πόλη στον κόσμο βιτρίνα της είναι το ιστορικό της κέντρο, εμείς γιατί δεν μπορούμε; Κι όταν λέμε ιστορικό κέντρο, δεν εννοούμε βέβαια μια πλατεία με πέντε αγάλματα και ένα εκκλησάκι.
Κλείνω εδώ, από αλλού ξεκίνησα κι αλλού κατέληξα.
Κρατώ το «Ό,τι μπορούμε κάνουμε, Κώστα» και σας χαιρετώ…
Σημείωση: Κάτι που έχουμε κατορθώσει ως πόλη, πάντως, με τα διατηρητέα μας παγκόσμια, είναι ότι κάναμε και τις σκαλωσιές που τα «προστατεύουν» διατηρητέες, μια καλή πρόταση για το βιβλίο Γκίνες.
Μιλάμε πάλι…
Του Κώστα Δεληγιάννη
