«Το στίγμα του χρήστη μπορεί να εξαλειφθεί, μόνο αν υπάρχει τριβή με την κοινωνία, ενημέρωση και ευαισθητοποίηση»
Είμαι ο Νίκος. Είμαι ο Τάκης. Είμαι ο Οδυσσέας. Είμαι ο Παναγιώτης. Είμαι ο Κώστας. Είμαι ο Σπύρος. Είμαι ο Μάκης. Είμαι ο Ανέστης. Είμαι ο Ηρακλής. Είμαι η Χαρά. Είμαι ο Γιώργος. Είμαι η Έφη.
Έτσι λέμε κάθε πρωί στην κραυγή της κοινότητας. Ένας μικρός τρόπος έκθεσης του εαυτού μας που δείχνει πολλά για τον καθέναν μας προσωπικά, αλλά και για το σύνολο της κοινότητας. Άνθρωπος! Λέξη που προέρχεται από το ρήμα θρώσκω, άνω θρώσκω, Κοιτάζω ψηλά. Μια λέξη που περιγράφει εμάς, εσάς, όλους μας. Είμαστε άνθρωποι. Άνθρωποι με Αξίες, Αξιοπρέπεια! Ξεχωριστοί χαρακτήρες, οι οποίοι παλεύουμε για τον ίδιο σκοπό.
«Γνώρισα το ΚΕΘΕΑ το 2010 και έπειτα από τρεις προσπάθειες κατάφερα να ολοκληρώσω με επιτυχία το πρόγραμμα, λέει ο Σπύρος. Εκεί έμαθα τα όρια, την απαίτηση, την ποιότητα και την εμπιστοσύνη. Πήρα και έδωσα νοιάξιμο αλλά και ενδιαφέρον. Άκουσα πράγματα για τα οποία νιώθω ευγνωμοσύνη. Γνώρισα ανθρώπους που μπόρεσαν και μοιράστηκαν μαζί μου τα πιο κρυφά τους μυστικά, τα οποία με έκαναν να νιώσω ασφάλεια, και στη συνέχεια κι εγώ από τη μεριά μου να μοιραστώ μαζί τους δαίμονες που με κυνηγούσαν.
Βγήκα από μια μακροχρόνια φυλακή καταπίεσης των συναισθημάτων μου που τα κάλυπτε ο θυμός. Ο θυμός που, στην πορεία της ζωής μου, από χειρότερος εχθρός έγινε ο καλύτερός μου φίλος. Γιατί έμαθα να εμπιστεύομαι τον εαυτό μου. Και δε νιώθω πια μόνος.
Ευτυχώς για μένα, υπάρχει και πάλι η θεραπευτική κοινότητα. Αυτός είναι και ο λόγος που δε νιώθω μόνος πλέον. Δυστυχώς, έκανα λανθασμένες επιλογές στη ζωή μου κι ευτυχώς βρίσκομαι πάλι στην κοινότητα, που με αγκαλιάζει, με ακούει, σέβεται τη γνώμη μου και μου ανοίγει την πόρτα της. Έχοντας σχεδόν δέκα χρόνια μακριά από την κοινότητα του ΚΕΘΕΑ, αυτό που ήξερα ήταν ότι είχα εμπιστοσύνη, υπεύθυνες αρμοδιότητες, διαχειριζόμουν τα χρήματά μου (μετά κάποιο
Χρονικό διάστημα), πηγαίναμε διακοπές, είχαμε δραστηριότητες, κάναμε αγορές μόνοι μας. Ήμασταν, με λίγα λόγια, φυσιολογικοί άνθρωποι!
Ερχόμενος, λοιπόν, πάλι εδώ, γνωρίζω έναν νέο φορέα, ο οποίος στερεί βασικά εργαλεία της θεραπείας μας και της αξιοπρέπειάς μας. Ανοίγοντας το θέμα αυτό σε ένα Family, κατάλαβα ότι δεν ήμουν ο μόνος που το ασπαζόταν. Και άλλοι άνθρωποι αγκάλιασαν τη γνώμη μου και μοιράστηκαν τα συναισθήματά τους».
Όπως ο Ανέστης, που δε νιώθει ελεύθερος, νιώθει σαν φυλακισμένος, σαν ένα ρομπότ. Χωρίς να αναλαμβάνει κάποια ευθύνη. Δίχως να είναι ελεύθερος να αντιληφθεί τις δυσκολίες του έξω και δίχως να μπορεί να δουλέψει τα θέματά του. Όπως λέει και ο ίδιος, νιώθει σαν ένα μωρό.
Όπως ο Οδυσσέας, που νιώθει ότι στερείται ελευθερίες ατομικές και ομαδικές, Παράδειγμα χαρακτηριστικό, η στήριξη της ευθύνης της συνοδείας, όπου είμαστε πλέον υποχρεωμένοι να βγαίνουμε με κάποιον άνθρωπο από το προσωπικό. Νιώθει άχρηστος και ανίκανος που δεν μπορεί να συνοδεύσει ένα «μικρότερο» μέλος στο νοσοκομείο.
Όπως ο Κώστας, που κατά τα λεγόμενά του: «Ο θεσμός της ανεξαρτησίας είναι ανύπαρκτος, με αποτέλεσμα να καταφεύγουμε στο να βολευόμαστε από ανθρώπους του προσωπικού». Δεν μπορούμε να στηρίξουμε τις εξόδους μόνοι μας. Να επισκεφτούμε έναν γιατρό και να μπορούμε να του πούμε οι ίδιοι τι μας απασχολεί. Να σταθούμε μόνοι μας, σε μια κοινωνία που λειτουργεί ως επί το πλείστον ατομικά.
Όπως ο Ηρακλής, που θέλει να έχει το δικαίωμα να μπορεί να στέκεται ισότιμος στην κοινωνία σαν μέλος της. Να αισθάνεται αξιοπρεπής. Λέει: «Γεια σας, τι κάνετε, πώς είστε;» σε ανθρώπους που δε γνωρίζουν για αυτόν και την προσπάθεια που κάνει να ξεπεράσει τον εαυτό του.
Όπως ο Νίκος, που δε δέχεται να κοπεί η ευθύνη της διανυκτέρευσης. Γιατί μέσα από αυτή μαθαίνουμε να φροντίζουμε και να έχουμε το νου μας για τους άλλους. Θέλει να γίνονται όλα από εμάς. Τα μέλη. Δε θέλει να γίνουμε άσυλο. Νιώθει ότι είμαστε ικανοί να φροντίσουμε το σπίτι μας και τους εαυτούς μας.
Νιώθουμε ότι χάνουμε. Καθημερινά. Χάνουμε θεραπευτικά εργαλεία τα οποία συνόδευαν ανθρώπους σε αυτό το δύσκολο αλλά συνάμα όμορφο δρόμο της απεξάρτησης. Θεραπευτικά εργαλεία όπως: ΕΠΑΦΗ ΚΑΙ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΟΛΥΔΥΝΑΜΟ ΚΕΝΤΡΟ.
Υπήρχε η δυνατότητα να στηρίζονται τα κέντρα ενημέρωσης από μέλη της κοινότητας όποτε υπήρχε ανάγκη. Εκεί ερχόμασταν σε επαφή με ανθρώπους που είναι στη χρήση και δεσμευόμασταν στο να τους στηρίξουμε και να τους κάνουμε να νιώσουν ασφαλείς. Ασφαλείς, μέσω της δικής μας αλλαγής, η οποία λειτουργούσε ως πρότυπο.
ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ
Ως συντονιστές κερδίζαμε την ευθύνη στο να διαχειριζόμαστε χρήματα, κάτι το οποίο μας έκανε να νιώθουμε υπεύθυνοι.
ΣΥΝΟΔΕΙΑ
Κερδίζαμε την ευθύνη της συνοδείας, την οποία στηρίζαμε μόνοι μας χωρίς την επιτήρηση του προσωπικού, κάτι που πλέον μας κάνει να νιώθουμε περισσότερο άχρηστοι. Σαν μικρά παιδιά. Ανεύθυνοι.
ΟΜΑΔΑ ΚΙΝΗΣΗΣ
Χάθηκε μια ομάδα με ευθύνες. Εμπεριείχε τη συντήρηση οχημάτων, την ευθύνη και τον προγραμματισμό των κινήσεων και καυσίμων. Τώρα, έχουμε οδηγό ώστε να καλύπτουμε τις ανάγκες μας.
ΑΓΟΡΕΣ
Κάναμε αγορές μόνοι μας, επιλέγαμε τα πράγματα που χρειαζόμασταν για την καθημερινή μας διαβίωση και φέραμε εμείς την ευθύνη των χρημάτων και των αγορών.
24ΩΡΗ ΚΑΙ 48ΩΡΗ ΑΔΕΙΑ
Μετά αρκετό διάστημα, έχοντας δουλέψει τη σχέση με την οικογένεια – συντρόφους, είχαμε τη δυνατότητα να πηγαίνουμε στα σπίτια μας στην αρχή με 24ωρη και μετά με 48ωρη άδεια.
Βλέπαμε τις οικογένειές μας και πώς στεκόμασταν απέναντί τους, συνδεόμασταν ξανά με την κοινωνία αντιμετωπίζοντας τις δυσκολίες μας. Χάθηκε και αυτό.
ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ
Υπήρχε η δυνατότητα να πάμε διακοπές, να επισκεφτούμε μέρη όμορφα, όλοι μαζί σαν κοινότητα, σαν οικογένεια. Ήταν ένας τρόπος να έρθουμε όλοι μας πιο κοντά να χτίσουμε αληθινές σχέσεις. Να καταπολεμήσουμε το στίγμα, να μάθουμε εναλλακτικούς τρόπους ψυχαγωγίας και διασκέδασης, κάτι που είχαμε στερηθεί ή δε γνωρίσαμε ποτέ!
ΑΓΡΟΤΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ
Παράλληλα, μέσω της ασχολίας μας με αγροτικές εργασίες, μαζεύαμε τις ελιές, φυτεύαμε λαχανικά, οργώναμε, δουλεύαμε τη γη, βρίσκαμε ουσιαστικά το ενδιαφέρον να ασχοληθούμε με πράγματα. Να δώσουμε νόημα στη ζωή μας.
Πλέον δε μας δίνεται καμία μορφή εμπιστοσύνης. Να έχουμε στην κατοχή μας αγροτικά εργαλεία, να χρησιμοποιούμε πριόνια, τσάπες και άλλα. Μας στερείται το δικαίωμα να νιώσουμε φυσιολογικοί.
ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ
Πραγματοποιούσαμε εθελοντικές δράσεις. Βάφαμε σχολεία, επισκευάζαμε παρτέρια, συμμετείχαμε σε δράσεις στην πόλη μαζί με άλλους φορείς. Είχαμε φωνή και ο αντίκτυπός μας στην κοινωνία ήταν ισχυρός. Το όνομά μας αψεγάδιαστο. Πάνω από όλα, προωθούσαμε τον αλτρουισμό και την αλληλεγγύη, το τι πάει να πει άνθρωπος.
Αυτά είναι κάποια από τα θεραπευτικά εργαλεία. Εργαλεία που έκαναν τη θεραπευτική κοινότητα να έχει ουσία και νόημα. Γιατί το βάρος της ευθύνης, της εξωστρέφειας, της κοινωνικοποίησης, της διαχείρισης χρημάτων, των αγορών, της οργάνωσης δράσεων, είναι, θεωρούμε, πιο χρήσιμα από τη στασιμότητα και τον εγκλεισμό.
Για αυτό και εμείς με βάση αυτά που αναφέρθηκαν, απαιτούμε να μπουν κόκκινες γραμμές σε μέλλουσες κινήσεις από τον οργανισμό. Όπως: ΔΕ ΘΑ ΔΕΧΤΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΟΣ ΕΙΔΟΥΣ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΤΟ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΜΑΣ.
Η κοινότητα παραμένει και θα συνεχίσει να παραμένει καθαρή!
ΔΕ ΘΑ ΔΕΧΤΟΥΜΕ ΦΥΛΑΞΗ ΑΠΟ SECURITY ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
ΚΑΜΕΡΩΝ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ.
Δε δεχόμαστε να γίνουμε σωφρονιστικό ίδρυμα.
ΔΕ ΘΑ ΔΕΧΤΟΥΜΕ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ CATTERING ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑΣ.
Τις ανάγκες μας τις εξυπηρετούμε εμείς και ΜΟΝΟ εμείς.
Για αυτό, ας μην ξεχνάμε. Κανείς δεν πρέπει να είναι μόνος του. Κανείς δεν αξίζει να πονάει και να πεθαίνει ξεχασμένος. Η βοήθεια που παρέχει το μοντέλο της θεραπευτικής κοινότητας ήταν και θα είναι ένας ανθρώπινος θεσμός. Κοινωνικό λειτούργημα.
Το στίγμα του χρήστη μπορεί να εξαλειφθεί, μόνο αν υπάρχει τριβή με την κοινωνία, ενημέρωση και ευαισθητοποίηση. Οι άνθρωποι που εργάστηκαν στην απεξάρτηση 40 χρόνια είναι ζωντανό παράδειγμα της δουλειάς αυτής. Ένα παράδειγμα προς μίμηση!
Ζητούμε, συνεπώς, η παρούσα επιστολή να διαβαστεί και να ληφθούν υπόψη τα όσα αναφέρθηκαν και απαιτήθηκαν. Οι άνθρωποι της Θεραπευτικής Κοινότητας είμαστε ενωμένοι σαν μια γροθιά. Βρισκόμαστε εδώ για να υπερνικήσουμε το τέρας της χρήσης που παραμονεύει σε κάθε γωνία και μαστίζει την κοινωνία μας, βρισκόμαστε εδώ για να στείλουμε το μήνυμα ότι αξίζουμε όλοι μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή, βρισκόμαστε εδώ για να ζήσουμε καθαροί και ελεύθεροι από κάθε είδους ουσία που μας κρατούσε φυλακισμένους.
Διαλέγουμε τη ζωή!
Η παρούσα επιστολή απευθύνεται στην τοπική και ευρύτερη κοινωνία, στο Σύλλογο Αποφοίτων ΚΕΘΕΑ, σε όλες τις θεραπευτικές κοινότητες απεξάρτησης, σε όλους τους συλλόγους οικογένειας και στο υπουργείο Υγείας.
Με εκτίμηση,
Τα μέλη της Θεραπευτικής Κοινότητας Καλαμάτας
