Ένας αγρότης διάβασε το «Κοράκι» του Πόε που είχε μεταφράσει μόνος του, ένας άλλος κύριος απήγγειλε το ποίημα «Ατθίδα» της Σαπφούς και με συγκίνηση ακόμη ένα που έγραψε η μοναχοκόρη του, μια κυρία μοιράστηκε λογοτεχνικά το πώς ο τρόπος που την έβλεπαν στην Ελλάδα την οδήγησε στη γραφή, ενσωμάτωση στην ποίηση και στα ποιήματα του αγαπημένου προσώπου ζητούσε με κάθε τρόπο μια μητέρα τριών παιδιών που ακροβατεί ανάμεσα στην ποίηση και την καθημερινή ζωή…
Καβάφη, Φώτη Αγγουλέ, έναν Μανιάτη ποιητή και ποιητικές εικόνες περιπλάνησης της μικρής ανυπότακτης ψυχής του από τη δική του ποιητική συλλογή, ένα ποίημα με σκωπτικούς τόνους και για τον αδελφό της που έγραψε όταν ήταν 17 ετών διάβασε μια συνταξιούχος μαθηματικός, συνοδευόμενο με τη γλυκόπικρη γεύση του χρόνου, την άνοιξη και τις μεταμορφώσεις που μας ωθεί επέλεξε ο «οικοδεσπότης», ποιήματα στα σέρβικα για τα ελληνικά μπαλκόνια και για τα τρένα, τυχαίες επιλογές ποιημάτων από τον Καλαματιανό ποιητή Γιάννη Τζανετάκη που μιλά όσο κανείς άλλος για την πόλη μας και από τον πρόσφατα εκλιπόντα γλύπτη Χρήστο Ρηγανά, κι ακόμα ένα ποίημα με τα περιστέρια που σχηματίζουν πετώντας μια καρδιά…
Όλα αυτά και άλλα πολλά -με στίχους, σκέψεις, αναμνήσεις, συναισθήματα και ανθρώπινη εγγύτητα-μοιράστηκαν όσοι ανταποκρίθηκαν στο κυριακάτικο κάλεσμα του Καλαματιανού σκηνοθέτη Γιώργου Λουριδά στο Μεζεδοπωλείο Ελοίνων στο Ιστορικό Κέντρο με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.
Κι επειδή -όσο κι αν μοιάζει «πολυτέλεια» στη δύσκολη τεχνοκρατική και κυριολεκτικά πολεμική εποχή που ζούμε- χρειαζόμαστε την ανθρώπινη επαφή και την ποίηση ως «εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών» (όπως θα επαναλάμβανε ο Ελύτης), το αίτημα για να υπάρξει συνέχεια σε τέτοιες ανεπιτήδευτες πνευματικοκαλλιτεχνικές συνάξεις ήταν καθολικό…
Χ.Ε.
