Διαβάζοντας στην ιστοσελίδα του Δήμου Καλαμάτας ότι την Τετάρτη έγινε συνάντηση εργασίας για την Ανθοκομική Έκθεση που θα ξεκινήσει στις 8 Μαΐου, σκέφτηκα ότι είναι λίγο νωρίς για τέτοιες συναντήσεις, αλλά από την άλλη σίγουρα δεν είναι κακό.
Κι αφού, λοιπόν, έχουν μπροστά τους τόσο χρόνο, εμείς θα γράψουμε για ακόμα μια φορά για τα εκεί προβλήματα, καθώς θεωρούμε ότι το Πάρκο του ΟΣΕ πρέπει να είναι σε άψογη κατάσταση 365 μέρες το χρόνο και όχι απλά για μερικές μέρες.
Ξεκινάμε από τη σιδερένια περίφραξη, καθώς σε πολλά σημεία έχουν δημιουργηθεί τρύπες, δεν έχει το ίδιο ύψος και έχει να συντηρηθεί από τη θητεία του προηγούμενου δημάρχου που την τοποθέτησε.
Πάμε τώρα στην κεντρική ξύλινη ταμπέλα, που άγνωστο γιατί από χθες δεν υπάρχει, ενώ προχωράμε στην περίφημη πέργκολα των ποιητών. Είχε ονομαστεί έτσι επειδή εκεί υπήρχε μια προτομή της Μαρίας Πολυδούρη. Η προτομή μεταφέρθηκε αλλού, με το σημείο στο οποίο ήταν αρχικά να παραμένει μια απλή τσιμεντένια βάση.
Βέβαια, αυτό είναι το λιγότερο, μπροστά στην κατάσταση στην οποία είναι οι κολώνες της πέργκολας, με τον οπλισμό σε πολλά σημεία να έχει βγει στην επιφάνεια, ενώ η πέργκολα έχει χρόνια να συντηρηθεί.
Στην πρώτη παιδική χαρά τώρα, πολλά κομμάτια από τον τάπητα θέλουν κόλλημα. Επόμενη στάση, οι ενημερωτικές ταμπέλες, από τις οποίες κάποτε ο επισκέπτης έπαιρνε πληροφορίες για το τρένο που είχε μπροστά του. Μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως μιλάμε για μουσειακό πάρκο.
Φτάνουμε στη δεύτερη παιδική χαρά… Εκεί με λύπη διαπιστώσαμε ότι το παιχνίδι που τοποθετήθηκε καταστράφηκε ξανά, αφού κάποιοι ενήλικοι ήθελαν να «παίξουν», ασχέτως αν πρόκειται για παιδικό παιχνίδι.
Συνεχίζουμε με τα παγκάκια, που άγνωστο γιατί έχουν δεθεί μεταξύ τους με αλυσίδες, ενώ πρόσφατα προστέθηκε και ένα αυτοσχέδιο. Γύρω δε από αυτά, είναι γλάστρες κάθε είδους, πολλές σε κακή κατάσταση.
Εδώ να σημειώσουμε ότι αν πρόκειται για ιδιωτική πρωτοβουλία, είναι καλό να υπάρχει και αυτή, αρκεί να έχει δοθεί το οκ από τους αρμοδίους για να μην αλλοιώνεται ένα σημείο. Διαφορετικά, ας κάνει ο καθένας μας ό,τι θέλει στο Πάρκο.
Κατεβαίνουμε νοτιότερα μετά το μπάσκετ… Εκεί επί χρόνια σχηματίζεται μια λίμνη που κάνει το σημείο απροσπέλαστο.
Κοιτώντας αριστερά
τη μηχανή βλέπουμε, δυστυχώς, την εγκατάλειψη, γιατί εκτός από βανδαλισμούς, τα
περισσότερα τρένα, αλλά και βαγόνια, έχουν να συντηρηθούν σωστά… μπορεί και από
τότε που τοποθετήθηκαν στο σημείο.
Πλέον ολόκληρα κομμάτια λαμαρίνας έχουν σαπίσει και έχουν υποχωρήσει, κι αυτό
συμβαίνει σε όλες τις μηχανές.
Προχωράμε στη νότια παιδική χαρά… Ακριβώς στην είσοδο βλέπουμε ένα πλαστικό λάστιχο να προεξέχει, ικανό για να πέσει ένα παιδί, ενώ φυσικά παραμένει και το παιχνίδι, για το οποίο έχουμε γράψει πολλές φορές ότι είναι ακατάλληλο για μικρές ηλικίες και αρκετά παιδιά έχουν τραυματιστεί.
Εγκαταλείπουμε το πάρκο από την ανατολική είσοδο, εκεί που κάποτε υπήρχε η βάση για την πόρτα, την οποία κάποιος οδηγός προφανώς έριξε…. Και από τότε, όχι μόνο δεν έγινε επισκευή, αλλά πλέον η βάση έπεσε και είναι χαμένη στα χορτάρια.
Θα μπορούσαμε να γράψουμε και άλλα, τα οποία νομίζουμε οι αρμόδιοι ξέρουν… αλλά δυστυχώς δεν κάνουν κάτι, αφού δεν έχουν δώσει στο Πάρκο του ΟΣΕ τη σημασία που του αξίζει.
Και κάτι γενικό που αφορά σε όλη την πόλη: Ας βγει, επιτέλους, μια εργολαβία για να αφαιρέσει τους κορμούς των δέντρων που κόπηκαν από χαμηλά, αλλά ποτέ δεν απομακρύνθηκαν.
Μόνο πράσινη πόλη και πόλη που αγαπά το πράσινο δε δείχνει αυτή η κατάσταση.
Του Παναγιώτη Μπαμπαρούτση
