ΑΝΑΨΑΝ και φούντωσαν χθες τα ψέμματα επί τη πρωταπριλιά. Ιδίως στα ελληνικά ανθρωποσταλιά, ή αν θέλετε, τεμπελχανεία – τα καφενεία, ντε! – τα ψέμματα βρίσκονταν στις… δόξες τους.
ΑΥΤΟΙ που μας εκληροδότησαν το πρωταπριλιάτικο ψέμμα είχαν τον λόγον τους. Οι παππούδες μας φαίνεται πως όλες τις 365 ημέρας του ενιαυτού μιλούσαν αλήθειες. Και ξαίρομε πως τίποτα δεν είναι νόστιμη ούτε η διαρκής ευτυχία. Γιατί το συχνό, το εξακολουθητικό ευχάριστο, ή δυσάρεστο καταντά ανιαρή μονοτονία.
ΓΙ’ αυτό καθιέρωσαν την πρωταπριλιά ως μια όασιν στη Σαχάρα της πλήξης που τους έφερνε η εξακολουθητική αλήθεια. Σήμερα όμως δεν έχει πια θέση το κωμικό αυτό έθιμο. Γιατί όλοι μικροί και μεγάλοι είμαστε πέρα ως πέρα… ψέμμα. Διανύομε εποχήν ψευτιάς και… καλπουζανίας. Και νομίζωμεν καλό θάταν, αφού και τις 365 ημέρες του χρόνου ζούμε στο ψέμμα, να καθιερώναμε την Πρωταπριλιά ως ημέραν αλήθειας.
